Huiswerk-tijd

Een paar jaren terug, toen onze oudste nog in de kleuterklas zat, keek ik uit naar het moment dat ze met huiswerk thuiskwam, en dat ik haar daarbij kon helpen. Die zaken van de lagere school, daar draai je als grote mens toch je hand niet voor om. Moesten het later integralen en afgeleiden worden, dan zou ik toch ook wat opfrissing nodig hebben, maar daar zijn we nog lang niet.

En nu zitten we dus volop met lagere school-huiswerk, in tweevoud zelfs ondertussen, en nu heb ik er precies geen tijd voor. Veel kans dat ik later verzucht: “Waarom heb ik de kinderen toch niet wat meer geholpen met hun schooltaken?”, maar dat lijkt nu niet te lukken.

Als ik thuis kom, heb ik er al een dag opzitten vol hoofdgebreek, computerschermgestaar en toetsenbordgetokkel gevolgd door een scheutje treingependel, en dat heeft mij precies vakkundig ontdaan van al mijn energie. Het grootste deel van de maand staat het eten dan gelukkig al op tafel, maar vervolgens staat de vaat daar te wachten, liggen er een paar rekeningen te wachten op betaling, moet de broodmachine op tijd gevuld worden of we hebben de dag erna geen boterhammen, draait er een poes tussen je benen die in- en aandringend aandacht vraagt voor zijn lege maag en staan alle vuilniszakken in de buurt  buiten op de stoep duidelijk aan te geven dat het alleen nog die van ons is die ontbreekt om het plaatje compleet te maken. En plots is het dan bedtijd voor de kinderen en is er weer een avond gepasseerd waarin ik niet heb geholpen met de tafels van vermenigvuldiging of de wero-toets over de herfst.

’t Is simpel zou je zeggen; hou je éérst bezig met de woordjes met korte ei of lange ij, pols éérst eens of ze wel weten waar de zwamvlok zit, en betaal dan pas de factuur van het water.

’t Probleem daarmee is echter tweeledig. Als ik die dingen niet doe terwijl ik nog in work mode ben, dan ontbreekt een uur later de fut om er nog aan te beginnen. Als je de 10 km van Gent aan het lopen bent (of de 5 km van Evy, of de marathon van Rotterdam…), is die laatste kilometer er ook te veel aan.

En doe ik het toch in omgekeerde volgorde, dan kan het huiswerk niet vlug genoeg gaan. De gedachte aan het lijstje dat ik nog moet afwerken, zorgt er voor dat ik mijn cool niet kan bewaren als Zoon of Dochter voor de zoveelste keer dezelfde fout maakt…

Ik hoop dat Zoon zijn dictee vandaag wat goed doet, want deze morgen bleef er geen tijd meer over om alle woordjes nog eens te herhalen en bij de enkele die ik hem toch nog gauw eens liet schrijven, waren er al enkele fout. Zodat ik mij nu de rest van de dag daarover wat zorgen zit te maken.

Tijd. Al-tijd weer hetzelfde. De hele dag gedicteerd door de klok.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s