Papieren geheugen

Bij mijn ouders vond ik gisteren nog een doos brieven van een achttiental jaren geleden. Er zaten liefdesbrieven tussen, maar het grootste deel waren brieven naar pennenvrienden, zoals een klasgenoot die voor een opleiding had gekozen aan de universiteit van Gent, terwijl ik mijn week doorbracht in Leuven. Toen kon dat nog voor 15 frank. Als je maandag een brief ontving en je postte het antwoord dinsdag, dan was de kans groot dat de Post je brief ’s woensdags al bezorgde, zodat je ’s vrijdags al opnieuw een antwoord in je bus kon hebben. Twéé brieven op één week. Voor troostende woorden bij liefdesverdriet of een kameraadschappelijk klopje op de schouder moest je geduld hebben. Hoe anders is dat tegenwoordig met de elektronische post. Om van de gewone Post nog maar te zwijgen.

Ze zijn opgefikt, die zielenroerselen uit mijn studententijd. ’t Was alsof ik mijn geheugen in brand stak, want de inhoud van die brieven en zelfs de geadresseerden, was ik ondertussen allang vergeten. Die brieven – ook mijn kladjes zaten erbij, netjes geklasseerd bij het betreffende antwoord, alles bijeengebonden in stapeltjes per correspondent… – gunden mij een blik in hoe ik toen in de wereld stond. Toch deed ik dat niet graag; mijn geheugen in brand steken. Ik mag er echter niet aan denken dat iemand anders (de kinderen later bvb.) die schrijfselen ooit zou lezen. Ik zit niet in de politiek, in de showbusiness of in de high finance, dus de kans dat er later een biografie van mij zal verschijnen, is zo goed als nihil. En bovendien is de inhoud van die brieven a) dan niet relevant, en b) sowieso niet geschikt voor publicatie.

Come to think of it, wat is het verschil met deze blog? Wat ik hier drie jaar geleden achterliet, is evenzeer een neerslag van wat mij toen bezig hield. Al is de zelfcensuur hier een heel stuk hoger.

Gisteren heb ik dus in feite een beetje de voorloper van deze blog verbrand…

6 thoughts on “Papieren geheugen

  1. Allez jong, zo’n doos neemt toch niet zoveel plaats in dat je ze niet kan bijhouden? Mijn brieven liggen in een schoendoos, maar allemaal door elkaar en om de zoveel tijd vind ik die en lees ik een paar brieven. Dat is nostalgie!

  2. @ zapnimf: tja, ’t is natuurlijk niet 1 doos he… Ik heb zo nog een paar dozen met spullen, andere dan brieven, die ik toch niet zal weggooien. En brieven van jeugdliefdes… Ergens moet je dan toch de grens trekken, als je getrouwd bent.

    @ sponzen ridder: “onnozel”, inderdaad. En meer dan dat. Ik zou er mij dood voor schamen, moest dat ooit in iemands handen terechtkomen. Maar net zoals met een mail: misschien liggen de antwoordbrieven hier of daar bij zekere ontvangers nog ergens op zolder… Brr.

    @ tijdtussendoor: ik hoop het ook… Maar misschien ben ik binnen een paar jaar gewoon vergeten dat ik ze nu in brand heb gestoken🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s