Confetti-omhaling

Gisteren hebben onze kindjes eens een carnavalsstoet gezien. En ik na zovele jaren ook nog eens. Ik ben geen carnavalsmens; zelfs een gewone pet zet ik al met de grootste terughoudendheid op. Ge moet niet vragen hoe graag ik een pruik, kostuum, nylonkousen, valse neus/bril/kin (gisteren valse heksenkinnen gezien, echt waar) en meer van die ongein aantrek/op zet. En confetti is net als zand van aan het strand: dat kruipt overal in en dagen nadien vind je dat nog terug in huis.

Maar enfin, de kindjes hadden die ongein nog niet mogen aanschouwen en trekken zich ook nog niet veel aan van confetti in huis, dus zijn we maar eens naar de stoet gaan kijken. Een uur lang kon ik hen weghouden van confetti, maar uiteindelijk was het er dan toch van gekomen. Eén van de leukigaards uit de stoet had Dochter een flinke dot confetti in elk van haar pollekes geduwd. Waarna Zoon natuurlijk direct de helft opeiste en ze weer een handje vrij had. De volgende leukigaard in de stoet hield zijn plastic zakje met confetti open, zodat Dochter met haar vrije handje nog wat confetti kon nemen. In de plaats daarvan liet ze echter de confetti die ze in haar andere handje had, terug in de zak vallen…

Zelfs met confetti waren ze nog braaf, onze kindjes. Noodgedwongen een beetje, misschien. Als je maar een metertje hoog bent, kan je moeilijk confetti in de mensen hun haren of kraag stoppen. Ze gooiden de confetti dan ook voornamelijk tegen de wielen van de carnavalswagens (met voorsprong het belangrijkste doelwit van Zoon) of tegen de benen van de mensen (in casu papa).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s