Leegloop

Vrijdagavond 22u30. Echtgenote is al een tijdje rustig aan het pitten onder het televisiedekentje, de kindjes zitten al een paar uur ingekorfd, de haard flakkert rustig en de afstandsbediening van de televisie is helemaal voor mij alleen.

Plots een stemmetje van boven. Allez, van de eerste verdieping; niets bovennatuurlijks.

“Papa! Papa!”

Digicorder op pauze, sloffen aangeschoten en op een drafje naar boven. Als ze ’s avonds roepen, dan zijn ze ziek of is er nattigheid. Al is dat laatste al een tijd niet meer voorgekomen, de reflexen zijn er nog wel.

’t Was in de kamer van Zoon te doen.

Papa!” roept hij nog eens, zonder zijn ogen open te doen, “Mijn neusje loopt leeg!

 Toch nattigheid, maar niets wat een goede zakdoek niet kon oplossen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s