Graven

Net twee schamele weekjes vakantie achter de rug. Voor het zoveelste jaar op rij niet op reis geweest…

We wonen nu iets meer dan anderhalf jaar op onze nieuwe stek, en sinds dit voorjaar zijn we de ‘trotse’ bezitters van een terras en oprit, en kort nadien van een afsluiting (toch al de palen) en een gazon. Ik was begonnen aan een groententuin met sla en zo, maar de laatste regenbuien hebben er een modderbad van gemaakt. Niemand had echter gedacht aan een afvoerroostertje achter het terras. Wij niet, architecten niet, aannemers niet… Met als gevolg dat bij de gemiddelde Belgische stortbui het voorste deel van het gazon herschapen werd in de Groene Zee. Dus, wat doet een mens dan met zijn schamele twee weekjes verlof? Roosterkes leggen natuurlijk. En eerst een lange buis, die moet uitkomen in de afvoer naar de rioleringen, die natuurlijk niet ligt waar ge u meent te herinneren waar die lag, maar een paar meter verderop en ne stommen bocht maakt op een plek waar ge dat niet verwacht, zodat ge in het pas aangelegde gazon niet slechts die paar zo klein mogelijke putjes kunt graven, maar eindigt met een volledige loopgracht waarmee een Duits regiment in ’14-’18 heel gelukkig zou geweest zijn. Enfin, ondertussen zijn die moeten verhuizen want alles is weer dichtgegooid en de eerste grassprietjes komen weeral op. Verder zitten graven in de groententuin-in-spe om enkele bestelde aardbeiplantjes een nieuwe thuis te geven en zitten graven om op een verluchtingsgat in de kelder een verluchtingschampignon te kunnen plaatsen. Mainly zitten graven dus in mijn verlof. En tussendoor mijn voetbalveld (gazon is wat groot uitgevallen, nu er nog geen haag, tuinhok, randbeplanting en dergelijke staat, en daarnaast ook nog de kiekenwei-zonder-kiekens) afbrommeren met een oud grasmachien dat meer olie dan benzine verbruikt. Die grasmachine kan er in haar eentje de volledige dagopbrengst van een oliebron doorjagen. Waardoor er continu een blauwe walm in mijn gezicht geblazen wordt en alle passanten mij beschuldigend met de vinger nawijzen als de voornaamste bijdrager tot de global warming. Tijdens de regenbuien kan een mens buiten niet graven, dus werd het binnen verven, dingen omhooghangen, dasjteren met siliconen en zo.

O ja, we hebben ook nog met de kindjes de obligate dag aan de zee doorgebracht. En nog een dagje naar de zoo, met de trein. Ik had schrik dat ze geen uur zouden kunnen stilzitten, maar dat viel goed mee. Flinke kindjes, eigenlijk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s