Existentiële crisis

Om de zoveel tijd vraag ik mij eens af of ik wel de juiste keuzen gemaakt heb. Op carrièrevlak dan, de rest zit wel snor. Heb ik de juiste richting gekozen? Had ik niet beter gedoctoreerd?

Ik werk na zeven jaar nog altijd bij mijn eerste werkgever, waarbij ik niet echt veel gebruik maak van mijn aangeleerde kennis. Daardoor is die natuurlijk flink verdampt. Hoe langer dat blijft duren, hoe moeilijker het wordt om te vertrekken, vrees ik.

Aan de andere kant zit ik vrij veilig bij mijn huidige werkgever. Mooi loon, mooi evenwicht privé-werk. Alleen de jobinhoud he… Maar dat maakt het niet makkelijk om de overstap te wagen naar iets anders, of om zelfs maar een sollicitatiebrief op te maken. Ik kom trouwens nooit vacatures tegen waarvan ik denk dat ik voldoende weet of kan om die job aan te kunnen. Zal wel liggen aan mijn talent om mijzelf te onderschatten, volgens mijn vrouw toch.

Als ik een vacature zie, begin ik die te analyseren. Als er al één of twee van de taken mij niet aanstaan, is het meestal al om zeep. Maar die taken zijn meestal zo ruim en veel(of niets-)zeggend, dat ik eigenlijk graag eens vrijblijvend zou binnenstappen in het betreffend bedrijf en ter plekke eens zien wat de job inhoudt, voor ik mijn sollicitatie officieel doe. Ik heb dat één keer geprobeerd, maar dat liep eigenlijk direct uit op een formeel sollicitatiegesprek, wat niet mijn bedoeling was (en waar verder ook niets uit voortgevloeid is).

Eind vorig jaar ben ik eens naar een infosessie geweest waar een aantal topambtenaren over hun loopbaan kwamen spreken. Zowat viervijfden van hen is geraakt waar ze nu zijn, doordat iemand in hun omgeving hen wees op een bepaalde vacature en hen aanspoorde om erop in te gaan, omdat ze geloofden dat ze dat aankonden. Het komt er dus op aan om op het juiste moment op de juiste plaats te staan, door de juiste mensen omringd, en de kans te grijpen als die langskomt, blijkbaar.

Waar zitten die headhunters? Wie gelooft in mij en wil een arme, eerlijke bio-ingenieur aan een boeiende job helpen?

Advertenties

14 thoughts on “Existentiële crisis

  1. Veel begint natuurlijk bij het zelfvertrouwen dat je hebt. Ikzelf ben freelancer en word dus regelmatig geconfronteerd met nieuwe uitdagingen. Ook ik stel me bij het kennismakingsgesprek regelmatig de vraag of ik het wel aan zou kunnen. Maar als het gesprek en de gesprekpartner mij bevallen dan ga ik er voor. Als jij je een beetje vastgeroest voelt in je job dan denk ik dat het toch eens tijd is om andere oorden op te zoeken.

  2. >> Buddha:
    Ik kan altijd een jaar onbetaald verlof nemen, en pas op het einde van dat jaar wordt het ontslag definitief. Ik heb dat één keer gedaan en amper na twee maanden stond ik terug bij de oude werkgever. Toch is dat niet evident. Ze moeten u nog ‘terugwillen’ en een job kunnen geven, en je moet wat trots inslikken. Bovendien zorgen collega’s bij een afscheid voor wat kleine attenties. Als ge daar dan na twee maanden terug staat…

  3. Of je geestelijke gezondheid ten goede komen. Dat was tenminste mijn persoonlijke ervaring.
    Durven solliciteren, je bent jong en je hebt niets te verliezen.
    Ik ken een betrouwbare headhunter maar die recruteert enkel voor de IT-sector, jammer.

  4. ge kunt toch solliciteren a volonte en ondertussen uw uurtjes blijven pendelen?

    Op een “formeel” sollicitatiegesprek kunt ge toch ook al de vragen stellen die ge bij het “informeel binnenlopen” had willen stellen?

    Wat doctoreren betreft, gij weet zo goed als ik dat doctoreren noch uw zelfvertrouwen noch uw relevante kennis voor een job in de prive had vooruitgeholpen, integendeel.

    Maar in alle eerlijkheid, elke dag het zelfgebouwde huisje verlaten, naar Brussel pendelen, prikken, achter een buro zitten en wachten tot het eind van de carriere voor het royale pensioen, dat is het invervulling gaan van een droom (en vooral de droom van de naaste familieleden die het u voordoen/deden).
    Ge zult daar dus nog lang zitten, volgens mij.

    Enfin, ik moet niet veel zeggen, al verzacht de loopbaanonderbreking in zonnige oorden het lijden 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s