Verdwenen en vermoord

Gisterenavond is het lichaam van het verdwenen meisje uit Diest teruggevonden. In een zak in het Albertkanaal. Waarmee abrupt een einde komt aan het laatste restje hoop dat er voor de familie nog moet geweest zijn. Voor de zoveelste keer is Vlaanderen ontzet, geschokt, onzeker over de tijd waarin we leven. Hopelijk vindt men de schoft(en) snel.

Daarmee hebben mijn vrouw en ik ook een punt ontdekt waarop we nu eens niet dezelfde mening hebben. Voor mij is dit de zoveelste reden om later onze kinderen zoveel mogelijk te brengen met de wagen, waar ze ook moeten zijn, zeker na donker. Mijn vrouw vindt daarentegen dat je er niet mag van uit gaan dat zoiets met je kinderen zal gebeuren en daarom dan hun vrijheid of zelfstandigheid beperken. ’t Zal allemaal een beetje afhangen van de situatie, het moment, is het Zoon of Dochter (in mijn ogen ook niet onbelangrijk), hoe oud ze zijn enzovoort. Die discussie voeren we beter dan.

Langs de ene kant maken we de fout om te zeggen dat het 20 jaar geleden toch anders was, en langs de andere kant hebben we gelijk als we zeggen dat het 20 jaar geleden toch anders was… Er liepen toen ook al wel pedofielen, moordenaars en verkrachters rond, maar de media bracht het nog niet tot in elke huiskamer. Dutroux is trouwens ook meer dan 15 jaar geleden aan zijn misdaden begonnen.

Aan de andere kant kan ik mij niet herinneren dat er toen bijvoorbeeld gemoord zou zijn geweest om een sigaret of een mp3-speler. Op school doken er bij mijn weten ook nog geen wapens op. Bovendien is het verkeer nu toch een stukje drukker geworden.

Al bij al denk ik niet dat het er veiliger op geworden is. Hoeveel onveiliger het geworden is, daar heb ik geen idee van, maar dat gevoel is er wel. Ik hoop dat het binnen tien jaar, als de discussie met mijn vrouw opgerakeld wordt, heel wat verbeterd is. Dan hoef ik niet (te veel) de strenge te spelen…

Advertenties

11 thoughts on “Verdwenen en vermoord

  1. Moeilijke vragen hé. Wij denken hier soms ook al over na. Hoe ver moet die ouderlijke bescherming gaan. Het zal een moeilijke afweging worden tussen je kind de nodige vrijheid en vertrouwen en tussen veiligheidsafwegingen. Ik vrees dat er geen pasklaar antwoord is.

  2. Omdat ik zelf (nog) geen kinderen heb, is het een gedachte die me vooralsnog niet bezighoudt, maar voortgaand op mijn eerste gevoel, ben ik geneigd je vrouw bij te treden. Ik vermoed trouwens dat de mening van je opgroeiende kinderen ook een rol zal spelen in de manier waarop een en ander zal verlopen. De gulden middenweg is in deze heel moeilijk te vinden.

  3. Mijn kinderen zijn 3 en 2 jaar jong. Ook ik zit met dezelfde vragen als jij. Veel zal uiteraard afhangen van de situatie op dat moment. Maar het is wel zo, dat Amerika naar hier komt overwaaien. (Wapens op school, moorden alsof het niets is etc..) Mijn inziens is dit door een gebrek aan opvoeding. Vele ouders geven hun kinderen geen waarden meer mee zoals respect. (oooo ik klink filosofisch zeker)

  4. Idd vragen die als ouder oprijzen. Ben zelf geen papa maar ik denk toch ook wel aan mijn 2 nichtjes.

    Hopelijk wordt de dader snel gevat. En ik hoop persoonlijk dat zo’n persoon het daglicht nooit meer ziet! Want de straffen die deze criminelen krijgen zijn om te lachen!!!

  5. Volgens mij is de gulden middenweg altijd met vrienden of vriendinnen naar fuiven fietsen en samen afkomen. Alleen is duidelijk niet meer veilig. Hen altijd met de auto voeren zorgt voor te weinig zelfstandigheid denk ik.

  6. heel moeilijke kwestie. Ben ooit mijn zoontje van zes een hele dag kwijt geweest, net toen Nathalie Geijsbregts uit Leefdaal was ontvoerd. Pure paniek was dat. En dan maak je jezelf tal van verwijten. Gelukkig werd hij teruggevonden, maar te vaak gaan we er nog van uit dat zoiets ons nooit overkomt, de middenweg tussen te streng en te nonchalant is soms moeilijk te vinden

  7. Het geslacht heeft er zeker mee te maken, maar als je op het verkeerde ogenblik op de verkeerde plaats bent, dan heb je prijs.

    Ben pro brengen en afhalen.

    Het meest angstaanjagende, vind ik, is dat de dader(s) uit onze eigen streek zijn. Kan niet geloven dat een “buitenstaander” in Schaffen iemand van de straat plukt, vermoordt (zonder te spreken over de rest) en dan in Lummen in het kanaal dumpt.

  8. Ik besef nu pas hoeveel geluk ik vroeger gehad heb met de mensen die ik leren kennen heb via internet en ook ontmoet heb. Veel geluk… Persoonlijk vind ik de gulden middenweg het best. Ik ken behoorlijk wat mensen (rond de 20) en hun mama en papa moeten nog elke stap weten dat ze doen, komen hun halen en voeren hun weg. Persoonlijk vind ik dat dus iets te ver. Zelf moest ik altijd vertellen aan mn ouders waar ik naartoe ging en wanneer ik thuis zou zijn. Als er iets tussenkwam werd er gebeld. Een gulden middenweg.

  9. sinds we zelf een baby verwachten trek ik mij zo’n dingen ook rapper aan. tervoor beperkte mijn inlevingsvermogen zich tot “a zo dat moet erg zijn…”. tegenwoordig denk ik daar veel meer over na. mag ook wel, ben ondertussen toch iets ouder geworden en ja ik word ook nog een “ouder”.
    als ik andere mensen zag die iets te beschermend optraden dacht ik ook van “dat zou ik niet doen” maar hoe langer hoe meer vrees ik dat ik te beschermend zal worden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s