Opvang

Als je als ouder allebei blijft werken en de respectievelijke ouders werken ook nog of wonen te ver om gauw even over en weer te rijden, dan kom je voor je kindjes algauw bij de kinderopvang terecht. In de vorm van crèche of onthaalmoeder. Wij ook dus, althans voor een paar dagen in de week.

’s Morgens drop ik gewoonlijk de kindjes. Heel gemakkelijk, omdat de onthaalmoeder op geen 300 meter woont van het station. Minder gemakkelijk om daar tijdig te geraken soms. De ene keer wil Dochter niet van haar potje komen, of krijg je haar niet in haar jasje gehesen. De andere keer kiest Zoon net het vertrekmoment uit om … nuttig gebruik te maken van zijn luier. Waarna het altijd uitdraait op in zeven haasten kindjes in de auto plempen, wegscheuren en de kindjes weer uit de auto sleuren en praktisch aan de deur afleveren bij de onthaalmoeder. Veel afscheid wordt er niet genomen. Dochter is trouwens tegen dan allang in beslag genomen door de sociale uitwisselingen met de andere kindjes indien aanwezig, of door het speelgoed dat ze de avond voordien node moest achterlaten.

’s Avonds woont die onthaalmoeder natuurlijk nog altijd aan hetzelfde station, zodat het even gemakkelijk is om de kindjes dan weer op te pikken. Het weerzien maakt hen beiden altijd superblij. Ik hoor Dochter al bij de eerste stap over de drempel tegen de andere kindjes zeggen dat papa daar is – wat bij de kindjes die jonger zijn misschien voor verwarring zorgt (“Hoe? Die zegt dat papa daar is, maar da’s gewoon ne meneer!”). Ze staat direct klaar met beide armpjes uitgestrekt (“Pakken!”) en begint honderduit te vertellen en speelgoed aan te wijzen.

Ondertussen heeft Zoon ook door dat die mens die hem zijn flesje geeft, ververst, in bed stopt, met hem speelt (correctie, één van de mensen, de mama is er ook nog natuurlijk. En de onthaalmoeder. En de grootouders. En de nichten en neefjes en tantes en nonkels), net binnengekomen is. Een wijde glimlach verlicht zijn gezichtje en de oogjes beginnen te stralen. Als er dan niet direct reactie volgt op zijn uitgestoken, open-en-dichtgaande handjes, zie je zo zijn kleine hartje ineenkrimpen van verdriet. Omdat mijn peperkoeken hartje daar absoluut niet tegen kan, zet ik Dochter weer op haar beide voetjes en neem Zoon vast. Wat Dochter natuurlijk niet over haar kant kan laten gaan en steevast luidkeels haar ongenoegen duidelijk maakt…

Maar allez, dat wil dan zeggen dat ze mij toch nog altijd graag zien komen…

Advertenties

10 thoughts on “Opvang

  1. >> aargh:
    Jongste zit nog in maxi cosi of in relaxstoeltje of ligt of zo; moeilijk om dan te groepshuggen met een ander springbeen dat rechtstaat…
    Een ander peutertje is altijd zo vriendelijk om de fopspeen van Zoon en de knuffel van Dochter te komen brengen, terwijl ik hen klaarmaak om te vertrekken…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s