Kerkhof

Morgen is het de verjaardag van mijn grootvader. Hij is begin dit jaar overleden. Mijn andere grootvader en tevens dooppeter is overleden in het jaar dat ik afgestudeerd ben, ondertussen al een aantal jaren geleden. Sindsdien ben ik nooit op het kerkhof kunnen komen zonder dat ik door mijn tranen heen het graf niet meer kon zien.

Vandaag hebben we twee bloempotjes naar het kerkhof gebracht. Met Allerzielen zijn we er weggebleven, en het was nu met zijn verjaardag eigenlijk een betere gelegenheid. Dochter ging deze keer ook mee, flink ingeduffeld tegen de kou. Bruisend van energie huppelde ze rond over het kerkhof, liep door afgevallen bladeren, ging met haar vingertje over jaargetallen op zerken, voelde aan natte chrysanten, een peuter in de letterlijke zin van het woord. En nog te klein om te begrijpen wat een kerkhof eigenlijk inhoudt.

Waarschijnlijk was het daardoor dat ik deze keer minder aangedaan was dan anders. Een deel van mijn gedachten werd in beslag genomen door Dochter natuurlijk. Of was het omdat zij, die nog maar aan het begin van het leven staat, een compensatie vormde voor mijn grootvaders (en alle anderen) die het einde van het leven gepasseerd zijn?

Advertenties

6 thoughts on “Kerkhof

  1. misschien leeft je grootvader op één of andere manier verder in/door je dochter … hoe dan ook, afscheid nemen blijft moeilijk … mooie herinneringen kunnen wel zalvend en troostend zijn … en kinderen staan inderdaad voor ‘het leven’ of voor ‘levenskracht’ … dat helpt om verdriet te overwinnen, denk ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s