Sinterklaas

Zaterdagnamiddag kwam sinterklaas op bezoek bij mijn werkgever. Voor Zoon voorzagen we teveel drukte en lawaai, zodat we die onderbrachten bij zijn grootouders. Dochter mocht haar kadootje persoonlijk afhalen bij de sint.

Al mijn moed bijeengeraapt en met de auto naar Brussel gereden. Normaal leg ik het traject af met de trein, maar de uren op zaterdag pasten wat moeilijk in ons schema, daar we ’s avonds nog naar een feestje moesten en op tijd terug wilden zijn. Spijtig, want de trein zou toch een belevenis geweest zijn voor onze kleine meid.

Dat Dochter minder verlegen is dan de papa, bleek algauw. Ze stond snel tussen de andere kindjes en het duurde niet lang of ze kroop op het podium om te dansen.

sinterklaas1

Wat later mocht ze bij de goede sint gaan. Schrik had ze niet; ze is al twee weken aan het kijken naar “Dag Sinterklaas” op video en doet een ganse dag niet anders dan sinterklaasliedjes zingen. We hadden haar ook zo ver gekregen dat ze haar fopspeentjes wou afgeven aan de sint. Die kon ze dan doorgeven aan de “kleine bebeekes”. In de paar minuten dat we nog stonden te wachten op onze beurt, brandde ze echt van ongeduld, en ze hield het zakje met de tutjes de ganse tijd omhoog, klaar om af te geven.

Uiteindelijk was ze precies toch niet helemaal gerust in de zaak, getuige het handje in haar mond.

sinterklaas2

Maar ze is heel flink geweest; ze heeft niet geweend.

Achteraf ben ik de tutjes wel gaan terughalen; voor in noodgevallen. De voorbije twee nachten is het echter gelukt zonder…

Advertenties

16 thoughts on “Sinterklaas

  1. Hoewel ik dat hele sinterklaasgedoe pedagogisch in twijfel trek, blijft het schattig om die kleintjes bezig te zien. Mijn achtjarige zoon is ondertussen achter de waarheid gekomen maar weet niet dat ik dat weet en speelt het spelletje nog even mee, en ik ook.
    Ik heb trouwens ooit een eigen sinterklaas verhaal voor hem uitgedacht … ik zal het een dezer dagen op m’n blog plaatsen.

  2. Mais où sont les neiges d’antan?
    Ieder jaar opnieuw denk ik met heimwee terug aan de tijd dat ik nog in Sinterklaas geloofde. Wat waren dat spannende tijden. Ik herinner me nog mijn teleurstelling toen ik achter de waarheid kwam.

  3. Altijd leuk Sinterklaas, wij hebben zelf helaas geen kinderen maar gaan volgende week zondag wel naar Sinterklaasfeest bij manlief op het werk, om foto’s te maken en te genieten van al die kinderen en de spanning, leuk hoor.

  4. Ik wist helemaal niet dat het de gewoonte was om uw tutje aan de Sint te geven… Dat heb ik dus nooit gedaan.
    Ik vind Sinterklaas nog altijd geweldig, maar het is wel spijtig dat al dat gedoe steeds vroeger begint… In mijnen tijd was dat alleen de intrede op tv zien en dan in spanning afwachten tot die oo zo spannende avond! Ik en mijn broers sliepen dan allemaal samen op mijn kamer en waren dan altijd vast van plan om heel de nacht op te blijven… En dan maar goed luisteren of we geen hoefgetrappel op het dak hoorden… Those were the days!

  5. Wij deden hier in aalst van sinte-maarten. Hebben wij ook voorbereid met de DVD van Dag Sinterklaas. Dochtertje is toch wel enigszins onder de indruk. We zijn de sint ook gaan opwachten aan het station in Aalst maar kleine H. klampte zich toch wel heel goed vast.

  6. Ik weet nog heel goed dat ik al in mijn bed lag en de bel ging. Even later kwam mijn papa mij halen omdat er bezoek was, zat de Sint toch niet in de woonkamer zeker! En wist die ook nog dat ik geen vis lustte en mijn kamer niet graag opruim(de). Gelukkig had hij wel een middeleeuws fort van lego bij.
    Toen zat ik in het tweede leerjaar en mijn geloof in Sinterklaas kon nog even niet stuk 🙂

    En naar ’t schijnt heb ik ook ooit mijn tut aan de Sint afgegeven.
    Gelukkig hoeft niet alles pedagogisch verantwoord te zijn. Een beetje magie maakt alles zoveel leuker en spannender.

  7. >> Pink Lady, Goya:
    Ik weet niet meer wat er met mijn tut vroeger gebeurd is. Ge kunt ze ook altijd aan de klokken meegeven…
    Creepy als ze zo weten wat voor kwajongensstreken ge uitsteekt he? 😀
    Wij hadden op voorhand op een papiertje geschreven dat ze haar bokes niet altijd wou opeten, maar dat ze heel flink op het potje gaat. Omdat ik zat te proberen een goede foto te nemen (liep er toch zeker net iemand voor) in de kleine tijdsspanne die mij gegund was, heb ik echter niet gehoord wat de sint zei tegen Dochter…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s