Potjes en aardbeien

Het is een tijdje geleden dat ik het nog over de kindjes gehad heb.

Dochter heeft het potje omarmd, figuurlijk dan, en kijkt niet meer om. Zelfs ’s nachts is het bedje droog. Ze draagt al een week geen luier meer als ze gaat slapen en er is nog geen enkel ongelukje gebeurd (hout vasthouden). Alleen, soms omarmt ze het potje iets té goed. Ze heeft door dat ze nogal wat krediet heeft als ze op het potje zit. Zo weet ze dat ze wat langer kan opblijven door net voor we ze naar haar bedje doen, te zeggen dat ze pipi moet doen. Waarna wij natuurlijk niet anders kunnen dan zeggen dat ze flink is. Juffrouw zit dan een kwartier op haar troon zonder een druppel natuurlijk. ’s Morgens kan het wel een zenuwslopend proces zijn. Vroeger duurde het ongeveer zeven minuten om haar fles te geven, en dan nog een tien minuten om haar klaar te maken voor de onthaalmoeder. Die zeventien minuten zijn ingebouwd in ons ochtendritueel. Nu zit het spook soms twintig minuten op haar potje, met papa of mama ernaast die toch al proberen wat tijdswinst te halen door haar fles al te geven terwijl ze er nog op zit. En haar al zoveel mogelijk kleertjes aantrekken. Het potzitten is een variabele factor geworden in het schema…

Zoon doet het nog allemaal lustig in zijn luier. Hij heeft zeker nog op z’n minst 16 maanden voor we aan de potjestraining beginnen. Er komt nu wel al wat meer beweging in. Rechtzitten resulteert voorlopig nog in 1) kantelen binnen de seconde, of 2) dubbelvouwen. Wat niet wil zeggen dat zijn verwachtingen niet hooggespannen zijn; hij vindt het veel leuker om rechtzittend dingen in zijn mond te stoppen, gesteund door zijn ouweluitjes, dan liggend dingen in zijn mond te stoppen. Aandacht wil hij. Stel dat papa op de computer zit, bijvoorbeeld om in de nasleep van de formattering en herinstallatie nog een rits programma’s opnieuw in te stellen, en meneer ligt op zijn speelmatje. Gegarandeerd draait hij zich binnen de minuut op zijn buik, waarna hij dat niet meer ongedaan kan maken en zijn sirene aanzet. Papa draait het omgekeerde schildpadje weer goed en neemt weer plaats achter de computer. Om duidelijk aan te tonen dat het geen toeval was en dat hij het op de buik draaien al goed onder de knie heeft, ligt meneer een minuutje later alweer te huilen in machteloze buiklig. Sisyphus, weet je wel.

Als zijn fopspeen zijn spraakorgaan niet blokkeert, beginnen er nu ook al geluidjes uit te komen. “Bababa (x 15)” bijvoorbeeld. Ik vond het vooral heel ad rem van hem om in de auto, terwijl we voorbij een fruitwinkel reden met een reuze-aardbei als uithangsbord, een paar keer “abei” te opperen. Ik heb hem de rest van de autorit proberen uitleggen dat het niet het seizoen is om aardbeien te kopen.

Advertenties

16 thoughts on “Potjes en aardbeien

  1. Ik lig hier al een uur op mijn buik en heb al diverse keren mijn sirene aangezet, maar er heeft nog niemand een poot naar me uitgestoken. Ik denk dat ik weer kind zal worden. Belangstelling verzekerd!

  2. En ik heb weer iets bijgeleerd (sisyphus-arbeid).

    Wat je dochter betreft. Misschien stilaan beginnen met alleen belonen als er iets in het potje is? Of als je dat al doet: als ze er zelf afkomt en er is iets in.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s