Stenen en kastanjes

Oef. Vijf dagen gehad om even uit te blazen. Op de eerste dag is de haag gesneuveld. Omdat er eerder was gesproken over mogelijke lichte nachtvorst, die uiteindelijk is uitgebleven, hebben we de nog resterende plantenpotten op het terras binnengehaald of leeggemaakt. De tuinslang is opgerold en kan aan haar winterslaap beginnen. Het terras is afgespoten en opgeschuurd. Alleen de waterkraan buiten moet ik nog induffelen. Het dringt zo niet meer, als er toch geen nachtvorst in het vooruitzicht ligt, maar ik moet toch eens zoeken waar ik het stuk noppenplastiek dat ik daarvoor gebruik, heb weggeborgen.

Wat rondtelefoneren leverde mij verder een aantal namen van aannemers op die mogelijk al in het voorjaar van volgend jaar zouden kunnen beginnen aan ons bakstenen nestje. Wat wil zeggen dat we op zoek moeten naar gevelstenen. Zaterdag bezochten we daarom een steenbakkerij. Moeilijke keuze. Nemen we een platte steen? Of het gewone formaat? Lijmen, dunmortelen of gewoon metselen met voeg? Wild- of toch maar halfsteensverband? Zwart, geel, bruin of rood? Of een combinatie van twee kleuren? En dan vergeten we nog de prijsverschillen… We hebben wel twee-drie stenen gezien die ons bevielen. De ene is een zwarte met een rode vlam, maar die valt dan niet te combineren met een andere kleur. De andere zijn een zwarte en een paarsbruingrijsachtige die wel met elkaar te combineren vallen, bijvoorbeeld voor woonhuis en garage. Nu een dag zoeken om eens langs te gaan bij andere fabrikanten.

Gisteren hebben we ten slotte wat tamme kastanjes gaan rapen. Het was onmogelijk warm bij mijn schoonouders; de kachel brandde en er zat genoeg volk binnen. Met zijn vijven, onder andere Dochter, ontsnapten we even voor een frisse wandeling in de buurt. Dochter heeft een watertoren gezien (“Aaaaamaaaai! Wate(r)to(r)en gezien! Daaag wate(r)to(r)en!”) en vulde haar zakjes met de weinige kastanjes die er nog te rapen waren en die we nog konden vinden in de invallende schemering. De tijd voor kastanjes is eerder half oktober; we waren een beetje laat. Dochter vond papa een zotte muts toen hij een kastanje opat. Kastanjes hoorden in haar jaszak, niet in de mond van papa. Was mama ondertussen al niet een eindje verder gewandeld, dan had ze het haar verteld. Dat belooft. Ik zie het al voor me: “Mamaaa! Papa zit wééral aan de kastanjes/chocolade/in de frigo/in de snoepkast…!”

Aan de andere kant kan ze hare papa ook heel gemakkelijk voor zich winnen. Toen ze in mijn nek zat omdat haar kleine beentjes niet konden volgen, legde ze haar handjes tegen mijn kaken, wreef even over mijn kruin en zei “papa lief”…

Advertenties

14 thoughts on “Stenen en kastanjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s