Weg met de haag

Deze zomer hebben mijn vader en ik flink wat zweet gestoken in het bijsnoeien van een meidoornhaag, omdat de boer op het veld ernaast er blijkbaar last van had.

Omdat de haag toch in de weg stond voor het huis dat we van plan zijn er te bouwen, als we er in slagen om een aannemer vast te krijgen, hebben we besloten ze nu maar helemaal uit te gooien.

Zo zag het er uit gisteren rond 10u ’s morgens:

Haagweg1

Even later kwam de zoon van mijn schoonzus aan met een Manitou.

Haagweg2

In geen tijd was de helft van de haag reeds uitgetrokken.

Haagweg3

 

Haagweg4

Tegen half één was de volledige haag verleden tijd. Ongelofelijk, wat voor mij een onbegonnen werk had geleken, was met die machine maar een gedroomd klusje.

Na het middageten zijn we nog even teruggekomen om de boel nog wat op te ruimen en de gaten in de grond wat te dichten. De ganse voormiddag wisselden lichte buitjes af met opklaringen. In het zonnetje viel de temperatuur nog wel mee, maar als de wind opstak, kon het flink koud worden. Toen zag ik deze bui aankomen:

Haagweg5

Het geraas van de druppels was goed te horen en te zien, voor de bui bij ons was. De wind wakkerde flink aan, maar ’t was geen regen die ons daar op onze nek viel, maar een stevige hagelbui.

Haagweg6

We zijn nog gauw achter de brede stam van een wilg kunnen springen… De hagel striemde de takken en de overblijvende blaadjes maar in de luwte van de wilg viel het nog best mee. De chauffeur van de Manitou had er geen last van in zijn kabine en werkte ondertussen de klus verder af.

Advertenties

19 thoughts on “Weg met de haag

  1. Enkele jaren geleden heb ik nog met zo een Manitou gereden. Er moest stro binnen gehaald worden bij de ouders van de vriendin van mijn broer en ze hadden een chauffeur nodig. Na de belangrijkste instructies gehoord te hebben, mocht ik aan de slag. Veel weet ik er niet meer van, maar er was wel veel comfort in de Manitou. Héél goede zetels, leuke radio en terwijl iedereen in de warmte stond zat ik redelijk koel.

  2. >> Xixarro:
    Beloofd… maar dan wel aan de andere kant, zodat we het uitzicht over het vrije veld behouden. Ik zou het achterste deel van de haag, dat eigenlijk niet in de weg stond, hebben laten staan, maar dat stuk van de haag was net minder gezond. En beter alles in een keer dan later nog eens te moeten herbeginnen…

  3. Geestig materiaal.

    Wij hier maar met een knipschaartje proberen om de woestenij binnen de perken te houden.

    Indrukwekkend stukje bouwgrond trouwens (tenzij de fabrieken achter de rug van de fotograaf staan en de discotheek net links van het maisveld staan te boenken?).

  4. >> smiling cobra:
    Da’s de fabrikant. Het ding op de foto is een Maniscopic. Ik gebruikte die naam omdat ik niet goed weet hoe het anders heet, en omdat de persoon die ermee reed er ook zo naar verwees. Een bulldozer roept een ander beeld op bij mij. Een verreiker misschien… (met de nadruk op ver)?

  5. Ach en wee, wat een slagveld!
    Ik houd zo van meidoorns, rondom mijn stadstuintje heb ik er een heel stel staan, ik heb dan ook de meeste vogels van de buurt. En de besjes zijn zo mooi, en de bloesem ruikt zo heerlijk ls je op een lenteochtend je raam openzet. En het is de eerste struik die groen wordt na de winter, van dat heerlijke frisse groen.
    Snif snif…

  6. Pingback: Stenen en kastanjes « Alcyons nest

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s