Fit

Twee lange jaren geleden was ik denk ik op mijn fitst. Fitter dan ik tot dan toe geweest ben, mijn baby- en peutertijd niet meegerekend. Over mijn kleutertijd twijfel ik nog. Misschien was ik toen al op de weg de weinig sportieve boekenwurm te worden die ik nu nog altijd ben.

Mijn schooltijd was dan ook een hel als het op de les lichamelijke opvoeding aankwam. Brrr. Springen over de bok liet ik aan anderen over. Ik wierp gewetensbezwaren op. Voetballen: ik stond in de goal wegens voor niets anders geschikt. Tot er iemand anders in de ploeg kwam die er nog minder voor geschikt was, zodat ik af en toe ook eens verdediger (lees: hinderpaal) mocht spelen. Basketbal: oedoededadde, een bal aan de bots houden? Volleybal: ok, dat viel misschien nog mee. Denk ik. Ik weet niet wat de anderen er van dachten. Gelukkig hing mijn tong zó ver uit mijn mond na de looptraining (Coopertest) dat ik toch nog punten scoorde op ‘dagelijks werk’, zodat ik nooit een herexamen lichamelijke opvoeding aan mijn been had.

In mijn studentenperiode was mijn vervoermiddel van en naar de les, en natuurlijk ook van en naar de Oude Markt in Leuven, de fiets. Al ging mijn conditie er misschien niet met sprongen op vooruit, ze ging er toch ook niet verder op achteruit.

Afstuderen degradeerde de fiets als dagelijks pendelpaard tot roestige stofverzamelaar. Eerst deed ik nog veel boodschappen te voet toen ik nog in de binnenstad woonde. Nadien is elk excuus goed om het autoportier open te trekken, al doe ik af en toe nog wel eens een boodschap te voet.

Ik merk de voortschrijdende algehele lichamelijke stijfheid in spieren en gewrichten al jaren op. Een cursus yoga bracht even soelaas. Het tweede jaar was echter een kopie van het eerste, zodat de verveling algauw toesloeg. De onregelmatige badmintonafspraak met een vriend sust slechts mijn geweten vrees ik.

Met iets van weemoed denk ik nog vaak terug aan een tweetal jaren geleden, toen ik wel eens jogde met mijn echtgenote. Aanvankelijk was joggen een eufemisme voor een tien minuten amechtig strompelen, maar na verloop van een paar weken waren we toch al goed voor een vijftal kilometer. Ik verloor een paar kilo’s en ik won iets wat mij tot dan toe onbekend was: een gevoel van fitheid. Helaas, de winter stond voor de deur en deftige loopkleding ontberende en de ijskoude wind die door je keelgat giert, schuwende, bleef ik maar thuis. Met het vaste voornemen er in het voorjaar weer aan te beginnen. Maar tegen dan moest er gehuwd worden, nadien kwam er een kindje en toen nog een tweede en ’t was/is gedaan met lopen. Waar je in het begin na tien minuten al pompaf bent, loop je na een paar weken al gemakkelijk een goede drie kwartier rond. Probeer dat dan maar eens in te passen in het avondlijk gebeuren van eten maken en opeten, afwassen, kindjes enzovoort. Eerlijk gezegd deed het ook niet zoveel deugd aan mijn knieën, lopen op trottoirs.

Dus momenteel zit ik weer kilo’s bij te kweken. Ik heb al een aardige verzameling aangelegd. Minder eten helpt niet; ik loop nu al gedurig hongerig rond. Ik zal het dus moeten hebben van meer bewegen. Maar hoe, wat, waar en wanneer…?

Advertenties

20 thoughts on “Fit

  1. Ik ben altijd ongelooflijk sportief geweest. Ik kon nooit genoeg gesport hebben. Dus buiten elke dag met de fiets naar school en de turnlessen, deed ik nog minstens 4 keer per week aan sport. Minstens. Op mijn toppunt van conditie deed ik 5 keer per week atletiek, ging ik rolschaatsen (inline skaten) en was ik net een eerste keer begonnen met capoeira.

    Nu houd ik het bij 3 keer capoeira per week. En ’s middags pingpong op het werk. Misschien kan dat bij jullie ook? Wij hebben maar 4 maand gezaag tegen onze baas?

    Heb je al aan zo’n fitnessfiets gedacht? Wij hebben thuis zo’n goedkope staan. Dat moet niet veel snufjes hebben. 2 trappers en een zadel is al genoeg. Ideaal om in de winter voor de televisie te sporten.

  2. >> Xixarro:
    Mijn echtgenote wil zo geen fiets in huis… En op het werk is er nu wel een fitnesszaaltje, maar ze maken het moeilijk met de aanwezigheden daar – inprikken, uitprikken enzovoort. Een uur aaneengesloten sporten per week mag binnen de uren, maar dat is voor mij onmogelijk; ik zou liever elke dag 10 minuutjes gaan fietsen, maar dat is dan weer niet toegelaten…

  3. Ik wens je veel succes met het vinden van een fijne sport, vorm van lichaamsbeweging…

    Vroeger was ik ook fitter. Toen ging ik 3 of meer keer trainen per week, deed ik aan stages, competitie… Nu moet ik me naar de training slepen of verzin ik iets om niet te moeten gaan, haha. Komt misschien omdat ik vroeger zoveel heb gesport.

    Maar ondanks dat probeer ik toch van aan beweging te doen; wandelen, zoveel mogelijk trappen doen, op het werk spurt ik op de trappen…

  4. 1 uur aaneengesloten sporten mag binnen de uren? Dat zou ik dan toch doen, da’s al 1 uur per week die je anders niet hebt. Wij kunnen dat niet. We mogen wel iets vlugger stappen van de ene patiëntenkamer naar de andere en elke keer de trap nemen ipv de lift, dat hoeven we zelfs niet te vragen.

  5. ik was ook nooit echt sportief hoor. mijn balgevoel is niet echt je dat. ik ga nu wel zo’n twee keer per week lopen. dat neemt inderdaad nogal een hap uit je vrije tijd, maar ik heb het nu als prioriteit gesteld. en desnoods zal ik me wel wat warmere loopkledij kopen voor de winter. vervelend ook dat het snel donker is…
    al eens een finse piste geprobeerd? ik vind dat dat echt scheelt in de knieën.

  6. ook ik heb moeten zoeken eer ik de juiste sport gevonden had. ik ben de voorbije jaren regelmatig gaan zwemmen (maar da’s wat omslachtig en wat eenzaam), heb kilometers gefietst (maar da’s ook iets dat stilvalt in koude dagen), en ga elke week volleyballen (maar wij kletsen meer dan dat we sporten). sinds kort heb ik echter die sport ontdekt die ik niet meer zou kunnen missen. jawel ik ben verslaafd aan squash! echt eens doen: duurt maar een uurtje/week, je zweet je te pleuris, vergeet al je zorgen en je voelt je erna herboren! het leukste is echter dat je er heel snel vorderingen in maakt…

  7. Ik ben vroeger altijd erg sportief geweest (tot 11 uren per week).
    Toen werd ik zwanger en daarna heb ik nog even een fitnessprogramma gevolgd maar ik had er gewoon geen zin meer in. Nu gebruik ik de fiets als het kan en wandel ik regelmatig met de hond, maar daar blijft het ook bij.
    Ik vind dat hele gezondheids-bewegings idee sterk overroepen.
    Ik ben nog geen gram zwaarder geworden dan toen ik wel aan sport deed, m’n conditie zal er wel op achteruit gegaan zijn, maar heb ik wel zulk een conditie nodig?

  8. >> pironik:
    ’t Voordeel van een trottoir is dat die dikwijls aan je voordeur begint, zodat ge eerst niet een kwartier moet rijden eer ge er kunt aan beginnen… Maar ik geef toe, ik ben ook goed in het zoeken van uitvluchten.

  9. >> dinzzz:
    Ik zie een periode van ‘stilstand’ toch wel aan de weegschaal. Stillekesaan kruipen de (kilo)grammen erbij, tot ik plots besef dat ik al vier kilo zwaarder weeg dan in het begin van het jaar, toen onze zoon geboren werd. En de tijdelijke terugval van een tweetal kilo als ik eens wat moeite doe, is dus altijd wel heel tijdelijk… Een beetje sport (ik ga nu ook niet overdrijven) is dan toch wel goed om die terugval wat permanenter te maken…

  10. Wandelen en fietsen doe ik elke dag. Voeg daarbij nog de huishoudelijke klussen en dan krijg je toch een aantal uren lichaamsbeweging. Andere sporten en zeker balsporten zijn niet aan mij besteed.

  11. >> Smiling Cobra:
    Ik leid echt een zittend leven… Ik zit op de trein, ik zit voor mijn computer, ik zit op de trein naar huis, ik ‘sta’ af en toe eens voor het fornuis, ik zit aan tafel om te eten, ik ‘sta’ wel eens aan de afwas en dan zit ik opnieuw voor de pc of in de zetel… Af en toe zit ik ook nog eens op het toilet. Nounou.

  12. >> Chantal:
    Boter hebben we al zoveel mogelijk verbannen uit onze pannen (ahum). We/ik eet echter nog altijd te veel vlees en te weinig groenten, dat besef ik. Maar als ik aan tafel niet genoeg eet, dan zit ik nadien tóch in de snoepkast…

  13. Lopen op een finse piste lijkt me een beetje saai. Hier in de buurt is er één, maar na een rondje ben ik het al beu gezien. Op straat kan je tenminste nog wat zien. Voor de knieën is het inderdaad niet zo goed en laat datnu mijn zwak punt zijn.

    Anders kunnen we samen gaan wandelen Alcyon! 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s