Orgaandonor

De Standaard plaatst vandaag een artikel over orgaandonatie. Blijkbaar wordt dat in één geval op zes geweigerd door de familie, terwijl iedereen eigenlijk automatisch donor is volgens de Belgische wet, tenzij je dat zelf niet wil. In de praktijk vragen de artsen toch de toestemming van de naasten, die in hun verdriet op dat moment blijkbaar nog vaak weigeren. De overledene ziet er immers nog levend uit, aangezien zijn hart en ademhaling kunstmatig worden aan de gang gehouden.

Ik snap niet goed waarom men zoiets zou weigeren. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening natuurlijk, maar mij persoonlijk kan het niets schelen wat er met mij gebeurt als ik dood ben. Mijn lever mogen ze hebben, als ze er iets mee kunnen doen.

Niet iedereen komt trouwens in aanmerking om donor te zijn. Je mag al niet gestorven zijn aan een besmettelijke ziekte, je organen moeten nog functioneren terwijl je zelf eigenlijk hersendood (verklaard) bent, enzovoort. Iemand met een hersentrauma is dus eigenlijk een ideale donor.

Mijn vrouw draait als verpleegster mee in een wachtdienst en is oproepbaar als er een potentiële donor op het punt staat hersendood verklaard te worden, maar ook als er iemand een donororgaan ingeplant krijgt. Van de dood naar het leven dus.

België zit in een uitwisselprogramma voor organen, Eurotransplant. Dit instituut overkoepelt alle transplantatiecentra van de lidstaten (Duitsland, België, Luxemburg, Nederland, Oostenrijk en Slovenië. Kroatië is kandidaat-lid). Als er bijvoorbeeld een Duitse persoon is die op de lijst staat van orgaantransplantaties én zijn bloedgroep, weefselkarakteristieken, eventueel gewicht en lengte, komen overeen met die van de donor, dan wordt er zo snel mogelijk transport voorzien (bijvoorbeeld per helikopter) van het orgaan naar het ziekenhuis waar de ontvangende patiënt in gereedheid gebracht wordt. Gans de boel moet gesmeerd lopen, want men heeft maar een paar uren tijd.

Afhankelijk van wat de artsen allemaal geschikt achten voor donatie en van het feit of er snel een ontvanger beschikbaar is, kan dat een operatie zijn die gemakkelijk zeven uur duurt. Alleen nieren bijvoorbeeld, dat gaat nog redelijk snel. Soms nemen ze ook huid weg, voor het brandwondencentrum van Neder-Over-Heembeek. Af en toe zelfs bot…

Als mijn vrouw daarna thuis komt, weet ik dikwijls direct of er bot bij was of niet. Hoe ze het bot wegnemen, weet ik niet, maar er komen waarschijnlijk zagen of ander gelijkaardig materiaal aan te pas. Dat geeft dan een geur, vergelijkbaar met die van verbrand haar, die in kleren en haar kruipt…

Advertenties

15 thoughts on “Orgaandonor

  1. >> buddha:
    Ja; de weefseleigenschappen en zo moeten bepaald worden, om te zien wie een geschikte acceptor zou zijn. Hoe het allemaal in detail gebeurt, weet ik verder ook niet. Desgewenst interpelleer ik deze avond mijn vrouw betreffende deze materie.

  2. >> buddha, Chantal:
    Er gebeurt een bloedonderzoek van de donor (kan al op voorhand, voordat de donor op de operatietafel komt) om de bloedgroep te weten. Er wordt ook altijd een stukje milt meegegeven omdat die vol antistoffen zit. Voor een nier kijken ze alleen naar weefseltypering. Voor een hart is ook de bloedgroep van belang en de grootte van het hart en zo. Een groot hart kan je moeilijk in een klein mensje inplanten. Ten slotte speelt ook de dringendheid een rol. Iemand die zonder donorhart maar een korte tijd meer te leven heeft, krijgt misschien wel voorrang op iemand die nog wat langer heeft, maar misschien wel beter geschikt zou zijn.

  3. >> Maxentia:
    Mijn vrouw is niet akkoord met het beenhouwerswerk, tenzij het gaat over het uithalen van bot. Het uithalen van organen is heel secuur werk (bloedvaten moeten mee, het orgaan mag niet beschadigd worden, moet goed ingepakt zijn en mag niet bevroren zijn,…) en bovendien nog tegen de tijd. Op het einde zorgen ze er nog voor dat de patiënt opnieuw deftig wordt toegenaaid en opgevuld waar nodig…

  4. Pingback: Normbesef « Alcyons nest

  5. >> Johan:
    Geen idee van eigenlijk. In België ben je normaal gezien automatisch donor, maar de artsen vragen het toch steeds nog eens aan de naaste familie. Als die weigeren, gaat het niet door. Je kan op het gemeentehuis ook expliciet laten noteren dat je wel of niet organen wil doneren als er je iets overkomt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s