Bellen

Vandaag wordt een telefoneerdag en ik haat dat. Een telefoon is een praktisch ding en ik voel mij ongemakkelijk als ik mijn GSM thuis vergeten ben, maar het telefoneren zelf, ho maar. Ik val dan ook meestal met de deur in huis en blijf liever niet oeverloos kletsen. Mijn vader is net hetzelfde; ik denk dat onze telefoongesprekken de Nobelprijs van de efficiëntie zouden kunnen winnen, mocht die bestaan.

Enfin, onze verwarming slaat niet aan en er moet dus iemand langskomen. Ik hoop altijd dat ik van bij de eerste poging de juiste persoon aan de lijn krijg en direct een afspraak heb, liefst voor deze namiddag. Dat noopt mij dan weer tot een halve dag vrijaf, maar dat is schier onvermijdelijk als er een vakman langs moet komen. Ze kunnen het ’s zaterdags of na 17u niet allemaal afhandelen natuurlijk.

En dan gaan we eens een poging doen om een aannemer te pakken te krijgen. Eens zien of er voor mijn en zijn pensioen nog een gaatje in zijn agenda te vinden is om ons huisje recht te komen zetten.

Hopelijk dus maar twee telefoongesprekken en toch beheerst dat mijn gedachten deze morgen. Is dat niet erg?

Advertisements

21 thoughts on “Bellen

  1. >> buddha:
    de ene komt deze namiddag langs, en de batterij van de andere was plat. Het zijn toch vier (halve) gesprekken worden: de eerste zat ergens in een kelder en halverwege het gesprek viel de verbinding weg. Bij de tweede heb ik nog eens teruggebeld om iets achter te laten na de biep 🙂

  2. ja het is onder andere de mannelijke tegenhanger van secretaresse.
    ik wil er anders ook wel zo’n exemplaar, want telefoneren is nu ook niet echt mijn favoriete bezigheid. tenminste het soort van telefoneren waarbij er zaakjes moeten geregeld worden.

  3. Ik haat bellen. Ik stel het altijd zo lang mogelijk uit en ik heb altijd minstens een dag mentale voorbereiding nodig. En meestal laat ik mijn mammie overal naartoe bellen. *bloos*
    En dat voor een 22-jarige, ’t is een schande.

  4. Ik heb daar ook zo’n gloeiende hekel aan, telefoongesprekken. Ik moet me telkens mentaal opladen voor ik ze aan kan. En ik heb het ook niet voor oeverloos gepalaver, daar ben ik niet op berekend. De ergste was die keer dat ik alles wat ik moest vragen in het Frans in mijn hoofd had klaargezet, en toen die persoon vroeg of ’t ook in ’t Nederlands mocht, was ik helemaal mijn kluts kwijt en kon ik alleen maar stamelen.

  5. >> Nathalie:
    Is er eigenlijk iémand die wel graag aan de telefoon hangt??
    Op mijn werk (Vlaamse Gemeenschap) krijg ik maar heel sporadisch een telefoon in het Frans. Het grootste deel van mijn (actieve) kennis van het Frans is door het afvoerputje van de vergetelheid gelopen, zodat ik zeer gefrustreerd raak omdat ik die persoon dan wel versta, maar niets kan terugzeggen… Na afloop heb ik deodorant nodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s