Dierenliefde

Er is mijn nog een avontuurtje te binnen geschoten van de drie lustige kozijntjes… En nee, het voorlaatste adjectief heeft niets te maken met de titel.

Zoals ik al zei, het huis van mijn grootouders was nogal landelijk gelegen. Op zondag kwam de familie daar bijeen en als het goed weer was, trokken mijn neven en ik de omringende velden in. De velden en hun veldweggeltjes stonden bekend onder de namen Walberre en Tekkom. Ook op het kadaster kan je ze terugvinden onder de namen Walborre en Rechem, in het gehucht “Renjesteel” (oftewel Rendestede). Allemaal namen die voor mij beladen zijn met de stoffige ziel van een uitgestrekt veld dat ligt te bakken onder de zomerzon. Tussen de velden ligt het Sint-Lambrechtsbos, met een kapelletje dat nog elk jaar bezocht wordt. Geen weg leidt er naar toe.

Een bosje – eigenlijk meer een groepje bomen – oefent altijd een bijzondere aantrekkingskracht uit op een paar jongens. Dat we daarvoor tussen de maïs moesten lopen om het te bereiken, maakte het niet minder aantrekkelijk natuurlijk. Boeren hebben dat niet graag. Hoe weinig ook, je richt toch altijd wat schade aan. We deden dat wel niet bewust; we waren geen vandalen.

Het bosje dus. Al van ver viel ons een wat vreemde constructie op. Er stond een heel grote kooi tussen de bomen verscholen. Met een deurtje met een hangslot, dus het was geen klein ding, toch niet in de ogen van een tienjarige. In de kooi zat een zielige kraai rond te hupsen. De bovenkant van de kooi had openingen die naar beneden toe nauwer werden, een soort van fuiken. Kraaien zijn groepsdieren, dus als een lid van een troep kraaien een ander lid in nood op de grond ziet zitten, neem ik aan dat het zeker een kijkje komt nemen. Zeker als er nog wat lokaas in de kooi is uitgestrooid. Eenmaal binnen zit het beestje echter gevangen, want het kan met zijn vleugels niet meer door de nauwe opening geraken…

Onze jongensharten  bloedden voor de kleine kraai. Met een steen was het hangslotje snel opengeklopt en de vogel kreeg zijn vrijheid terug. Waar we niet op gerekend hadden, was dat de lokvogel vleugellam was gemaakt. Ik herinner mij niet meer hoe, maar als je de pluimen van één vleugel afknipt dan kan een vogel tijdelijk niet meer vliegen, tot wanneer de pluimen opnieuw zijn aangegroeid. Hij is zijn evenwicht compleet kwijt. Als je beide vleugels kortwiekt, dan kan hij opnieuw vliegen, zij het niet zo bijster goed. Bij jonge vogeltjes kan je de vleugel ook kort verschroeien, wat een permanenter effect heeft…

In ieder geval kon de kraai niet uit de voeten. Of alleen nog maar uit de voeten; hij zat maar rond te stuntelen tussen de struiken en de netels zonder het luchtruim te kunnen kiezen. Ons enthousiasme werd daardoor iets getemperd, maar toch keerden we tevreden huiswaarts, in de wetenschap dat we een gevangene bevrijd hadden.

’s Avonds stond de veldwachter bij mijn grootvader aan de deur. Mijn oudste kozijn kreeg zoals altijd de volle lading wegens de grootste deugniet en de oudste van de drie. Hij was toch wel een paar maanden ouder dan ik… En de oudste moest de verantwoordelijkheid dragen. En dat was niet de enige keer dat hij de wind van voren kreeg, terwijl we er eigenlijk alledrie bij aanwezig waren…

Advertenties

12 thoughts on “Dierenliefde

  1. >> Young Crazy Fool:
    Die kooi stond in een bos, wat ten eerste al privé-domein was. Wel niet afgesloten of zo. Ten tweede zal de jager of wat het ook was die daar die val gezet had, niet opgezet geweest zijn met het feit dat we zijn lokdier hadden laten wegwandelen en dat we het deurtje van de kooi geforceerd hadden. Er is echter bij mijn weten niets verder van voortgekomen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s