Vaderlandsliefde

Mijn grootmoeder en grootvader, tevens dooppeter, woonden vroeger in een oude school. De vroegere school bevond in zich een gehucht, dat wil zeggen met voornamelijk akkers en weiden errond. Het woonhuis van de nonnekes werd hun woonhuis, de klassen van de leerlingen werden varkenskotten… Er veranderde dus niet veel. Alleen werd er tegenover de klassen een nieuwere, lage varkensstal gebouwd.

De enkele klaslokalen lagen naast elkaar aan een speelplaats met in het midden een paardenkastanje. Ik herinner mij nog dat het opschrift boven de buitendeur van één van de klaslokalen bewaard was gebleven: “Vaderlandsliefde”. De andere opschriften moeten “Onderwijs” en “Opvoeding” geweest zijn.

Dit was des zondags het terrein van drie belhamels. Of liever twee belhamels: mijn twee kozijnen (de zonen van mijn tantes). Het derde persoontje was ik, voorzichtiger van aard en dus eerder toeschouwer dan participant.

Zo konden de kozijntjes het niet laten om in een steegje naast de gebouwen in een knotwilg te kruipen. Alle knotwilgen langs het steegje werden eerst grondig geïnspecteerd op hun beklimbaarheid, waarna er één uitverkoren werd. Een grote knotwilg heeft waar de takken beginnen namelijk een soort van platformpje waar je gemakkelijk met twee-drie bengels kan zitten. Het middelste van een knotwilg heeft echter ook de neiging om te vermolmen, so don’t try this at home!

De keren dat zij als twee aapjes in hun wilg zaten, wandelde ik wat door het steegje. Soms verwenste ik mezelf dan omdat ik er niet in durfde te klimmen. Maar lang duurde mijn afzondering nooit. Zoveel valt er nu ook weer niet te beleven, daar in de knotwilg.

Er was echter een dag dat ik mezelf gelukkig prijsde omdat ik niet in de wilg zat. Dat was meteen de laatste dag dat mijn kozijntjes in de wilg kropen…

Ik hoorde ze tegen elkaar kwebbelen.

Dan zei de ene tegen de andere: “Er zit hier een wesp.”

*pets*

“Ge hebt ze niet! Kijk, ze vliegt daar!”

“Toet, ik had ze wel, die daar da’s een andere.”

*pets*

“…”

” ‘T ER ZIT HIER NE GANSEN NEST !! “

Met veel gedruis tuimelde kozijn 1 uit de wilg en zette het op een lopen. Kozijn 2 tuimelde en rende er achteraan.

Alle boze wespen waren waarschijnlijk in de achtervolging, want ik kon zonder problemen voorbij de wilg wandelen. Binnen bij mijn grootouders thuis waren de half ontklede kozijnen het middelpunt van heel wat activiteit. Er bleken zelfs wespen in hun ondergoed te zitten.

Al bij al zijn ze er nog goed van afgekomen. De ene had maar een tiental steken; kozijn 2 misschien iets meer, omdat hij de laatste was om het bastion te verlaten.

In die wilg zijn ze nimmer ingekropen.

Advertenties

20 thoughts on “Vaderlandsliefde

  1. >> Young Crazy Fool:
    Het was eerder als grappig/nostalgisch verhaaltje bedoeld, niet als thriller. Maar ja inderdaad, een nest wespen achter u krijgen, is geen lachtertje. Een overgrootmoeder van mij is zelfs overleden nadat ze op het veld in een nest getrapt was en gestoken is, zo heb ik altijd horen vertellen.

  2. Er staat een enorme ceder centraal in mijn tuin. Ik mag graag op een van zijn lage takken zitten, om zowel mijn domeintje als mijn leven in ogenschouw te nemen. Het heeft iets ondefinieerbaars … maar ik ben nog nooit door een wesp, een horzel of een bij gestoken. Even afkloppen.

  3. In de bomen klimmen vond ik altijd leuk. Toen ik op vakantie was met mijn nicht zijn we eens in de bomen gekropen en toen bleek dat ze er niet meer uit durfde. We zaten dus met een gigantisch probleem. Gelukkig is er dan toch nog uitgekropen door te steunen op onze schouders met haar voeten. Waar is die tijd!

  4. >> Sofie, maxentia:
    Allez nu! ’t Was net omdat eruit wel héél makkelijk kan gaan als je een stijve hark bent of niet voorzichtig genoeg, dat erin bij mij zo moeilijk ging… Mijn hersens zaten in de weg. Als je denkt dat je dat niet kan of als je overal risico’s ziet, dan geraak je er niet in…

  5. Toen ik klein was, woonde ik bij mijn grootouders in een heel groot huis. Daar was een zolder, die voor mij telkens weer een soort van raadselachtige kamer was, waar ik niet alleen mocht komen, en waar ik zelfs een beetje bang voor was, maar ik kon het toch niet laten telkens tot boven te klimmen.

    Tot mijn grootmoeder plotseling een paar wespen opmerkte in de kamer er net onder, die niet meer gebruikt werd. Mijn grootvader, van de oude stempel en van mening dat men tegenwoordig veel te wezelachtig en zwak was, besloot dus op zolder een kijkje te nemen alwaar hij een wespennest ontdekte. Onverschrokken toog hij naar de plaatselijke drogisterij vanwaar hij terugkwam met een grote spuitbus . Met ware heldenmoed en doodsverachting posteerde hij zich naderhand bovenaan de zoldertrap, en begon lustig in het rond te spuiten, niet gehinderd door enige bekommernis omtrent zijn eigen longen. Hij was dan nog dokter ook. Uiteindelijk lag de kamer onder de zolder vol met stuiptrekkende wespenlijkjes, en had mijn grootvader het nest terdege uitgeroeid. Zelf was hij slechts tweemaal gestoken, maar hij vond dat helemaal niet erg. Die beesten deden ook maar wat hun natuur was, en wat was zo’n steek nu voor iemand die tijdens de oorlog zonder licht op verafgelegen geïsoleerde hofsteeën ging helpen bevallen.

    Wespen. Ik heb er nog steeds een bloedhekel aan, hoewel ik *houdt hout vast* nog nooit gestoken ben.

  6. Mooi verhaal. Trouwens ik ben ook geen boomklimmer, ik heb liever de grond onder mijn voeten. Je beschrijving deed me direct weer denken aan de grote kastanjebomen op de speelplaats van de lagere school waar ik zeven jaar van mijn jeugd vertoefde. 7 jaar? Nee, voor alle duidelijkheid ik ben niet blijven zitten … maar ik stam nog af van die tijd dat er nog een zevende leerjaar bestond. De bedoeling was om via dat extra jaar beter voorbereid te zijn op de grote school ttz het college. Véél heeft het me niet geholpen, maar achteraf was ik toch wel blij dat ik een jaartje langer op die toffe dorpsschool kon vertoeven.

  7. ik en buurjongen plachten zeepkisten te maken en uit te proberen. maar ook tuigen om de beekjes mee te bevaren; blijkbaar waren ze niet altijd even goed gemaakt want er durfde wel eens nattigheid van komen. en slijk! kan je geloven dat we veel bekijks hadden toen we het naar huis “afdropen”.

  8. Pingback: « Alcyons nest

  9. Pingback: Fikker « Alcyons nest

  10. Pingback: Zondagse rust « Alcyons nest

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s