Zattigheid

Eén keer in mijn leven heb ik veul te veul gedronken. Als student drink je dikwijls veel of wel eens te veel, maar écht té veel maar één keer. Wat doe je anders als student? Ah ja, studeren ook nog, just.

Die ene keer was op een Sportkotfuif op een steenworp van mijn onderkomen. Dat is het handige aan student zijn in Leuven; vrijwel alles is op zwalpafstand, als je in de stad logeert. De organisatoren, het Sportkot dus, waren op het onzalige gedacht gekomen om om vier uur ’s nachts nog een gratis vat te geven. Mijn brother-in-crime en ik keken eens om en zagen dat het goed was. Er was bijna geen volk meer aanwezig, dus één vat gedeeld door de luttele aanwezigen… véél pintjes!

Wij togen dus welgemutst aan het werk. Tussendoor even naar het toilet om plaats te maken. Geen paniek, nog bier genoeg als je terugkwam.

Het zal een anderhalf uur later geweest zijn dat we kotwaarts trokken, hij de ene kant op en ik de andere. De frisse buitenlucht had echter het effect van een hamer… Ik weet nog dat ik tot in mijn straat gesukkeld ben en daar even tegen een poort gebotst ben en wat verder aan de andere kant van het troittoir tegen een boompje. En dan… absolute darkness.

Een tijd later hoor ik heel zachtjes muziek. Heel in de verte. Waar ben ik? Hee, mijn ogen zijn dicht. Hoe doe je die nu weeral open? Ha, zo. Ik doe mijn ogen open en zie absoluut geen bal. Nog eens proberen. Nnnee, niets. Mijn hart slaat al wat sneller. Ik kijk rond op zoek naar een lichtpuntje. Niets. En nog steeds die zachte muziek! Waar ben ik toch?

Mijn eerste gedacht is dat ik nog steeds op de fuif was, maar dat ik blind geworden ben én halfdoof. Dat heeft niet echt een kalmerend effect.

Wat rondtasten leert mij dat ik neer zit. Met mijn handen voor mij uitgestrekt kom ik langzaam recht. Ha, nog geen meter voor mij stoot ik op iets van hout. Het heeft zo de structuur van … een kast! Hee, mijn kast zelfs! Die muziek bereikt mijn oren ondertussen van linksbeneden. Als dit mijn kast is, dan komt de positie van de muziek overeen met mijn klokradio! Jaaa, klopt! Maar dan weet ik ook de lichtschakelaar staan! Triomf!

Blijkbaar was ik sinds het begin van de straat op automatische piloot toch nog op mijn eigen kamer beland. Die twee meter naar mijn bed waren er precies te veel aan, ofwel wist ik toen niet meer waar de lichtknop was. Ik ben tegen de muur in slaap gevallen; onder de kapstok.

Het licht toonde echter een bemodderde voetafdruk op de muur, op de plaats waar ik gezeten had. Hoe die voetafdruk daar zowat een meter van de grond terechtgekomen is, geen flauw idee.

Ik heb de wekkerradio afgezet en ben nog maar wat gaan pitten. Een geluk dat er rolluiken waren aan mijn kot; zo kon ik nog slapen in absolute duisternis, terwijl buiten de zon scheen en de vogeltjes kwinkeleerden…

Advertisements

10 thoughts on “Zattigheid

  1. Heb dit, heel lang geleden, ook een paar keer meegemaakt en dat was niet om fier op te zijn hoor. Lichtjes in de wind vind ik wel zalig, als het niet te dikwijls gebeurt en je niet hoeft te rijden. Ook al veel te lang geleden..

  2. Hoewel ik al vaker met een nat zeil liep, heb ik nog nooit voor pampus gelegen … al heb ik ’s anderendaags soms weleens last van een trou de mémoire. Ook een verschrikkelijke hik is meestal mijn deel en reken maar dat je die ver kunt horen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s