Doksaal

Ik kom tegenwoordig nog maar zelden in de kerk. Praktisch alleen nog maar voor begrafenissen en huwelijken, en onlangs voor de doop van onze kleinste. Nog net geen “vierwielenchristen”, die naar de kerk rijdt of gereden wordt voor zijn doop, zijn communie, huwelijk en begrafenis.

Vandaag bezocht ik in een opwelling de zondagsmis. De dekanale kerk is een mooie kerk, met een orgel dat nog in gebruik is en een mannenkoor. De liturgie verloopt opnieuw deels in het Latijn.

…En dat brengt mij elke keer terug naar mijn kindertijd. De broer zaliger van mijn grootvader zaliger was toen koster in Lieferinge, een kleine landelijke gemeente met iets meer dan 100 inwoners. Hij bespeelde het orgel op het doksaal, het verhoog achteraan de kerk dat je kan bereiken via de trap naar de klokkentoren. Achter het orgel was plaats voor een paar zangers. In die tijd gingen we wekelijks op zaterdagavond naar de mis. En ons grootvader nam mij en mijn zus dan vaak mee het doksaal op, waar hij zanger was samen met enkele vrienden uit het dorp. De gezongen liedjes kwamen vaak uit kleine, vergeelde boekjes die al jaren hun kaft verloren waren. Er zaten er ook tussen in het Latijn, liedjes die ik sindsdien nergens meer gehoord heb.

Het enige licht kwam door het rozetraam dat boven de kerkdeur zat. De houten vloer en wanden zaten vol gaatjes van de memel; er waren nog twee trappers vanuit de tijd dat de blaasbalg nog met de voeten werd aangedreven. Alles was stoffig – er kwam daar nooit een vrouw boven.

We zaten daar eigenlijk heel rustig. De pastoor kon alleen de koster zien; de zangers zaten verstopt achter het orgel. Op de orgelkast stond een fles jenever en enkele glaasjes. Bij het begin van het evangelie mocht ik op de knop drukken die de elektrische blaasbalg van het orgel uitschakelde. Tijdens het evangelie en de preek die er op volgde, moest er toch niet gespeeld worden. Dat was het moment waarop een van de zangers de glaasjes vulden. Niet voor mij, ik was nog te jong. Dikwijls volgde er dan een gefluisterde discussie over de aardappelen, over de sterfte onder de jonge Barbarijse eendjes na het onweer van verleden week,… Na een paar minuten gefluister begon de pastoor verstoorde blikken naar het doksaal te richten. Dan daalde het volume weer eventjes.

Het volk in de kerk wist dat natuurlijk. Het hoorde gewoon bij de mis in dat kleine dorpje. En het is een van mijn speciale jeugdherinneringen.

Advertenties

One thought on “Doksaal

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s