Uitgietplantje

Als ik aan de afwas sta en er zit nog wat water in de bekers van de kindjes, dan giet ik dat altijd aan één van de planten in mijn buurt. Liever dat dan gewoon weg te gieten. Het is dan ook een vrij grote plant, die tegen een slokje kan. Met een cactus moet je dat niet proberen.

Ik heb gisteren gemerkt dat Zoon ook zo’n “uitgietplantje” heeft. Ik had een potje met wat stekjes in de tuin staan. Ik had al een paar keer gezien dat het water die stekjes soms aan de lippen zou staan, hadden ze lippen gehad. Ik weet het altijd aan de neerslag, maar ik begon de laatste dagen toch te twijfelen. Tot ik Zoon gisteren met zijn kleine gietertje aan de slag zag… Het moet zijn favoriete pot zijn denk ik, gezien het water dat ik er altijd weer moet uitgieten.

Auto in panne

Voor de eerste keer in zes jaar scheelt er iets aan mijn karretje. Dit weekend wou hij niet meer starten. Batterij in orde, startmotor ratelt lustig rond (probeer dat vooral niet uit te spreken). Op maandag ging hij naar de garage, waar hij een nachtje mocht blijven slapen. Een kapotte sensor zou de boosdoener zijn. Werd vervangen tegen een respectabel kostenplaatje, maar dezelfde avond stond hij weeral aan de kant van de weg. Op woensdag kwamen de mensen van de garage hem halen voor nog een overnachting. Blijkt het nog een ander sensortje te zijn dat ook moet vervangen worden. Ze kunnen mij wijsmaken wat ze willen.

Ondertussen zijn we vrijdag. Het nog te vervangen stuk “is niet binnengekomen, meneer. Het zal voor dinsdag zijn.” Dinsdag?!

*zucht* Straks weet ik al niet meer hoe mijn auto er uit zag. En kósten dat dat gaat doen; ik voel het nu al. Acht dagen vol pension. Nog een geluk dat het nog net buiten het hoogseizoen is.

Nieuwe blog

Een paar dagen geleden heb ik een nieuw blogje boven de doopvont gehouden…

En nu denkt u natuurlijk: “En dat terwijl er hier op deze blog al een paar weken zo weinig leven is!” Gelijk heeft u natuurlijk. En het zal er waarschijnlijk niet beter op worden. Het lijkt er op dat ik tegenwoordig zo veel andere dingen aan mijn hoofd heb dan bloggen. Het doel van die tweede blog is dan ook lichtjes anders dan van deze blog. Waar deze blog voor mijn eigen vertier is, wil de andere blog wat meer inkijk geven in onze covergroep en ons hopelijk wat publiciteit bezorgen door hoger in de zoekmachines te geraken dan de statische website zelf…

John Fogerty

Eigenlijk vrij toevallig zat ik gisterenavond in Vorst Nationaal te luisteren naar John Fogerty. De schoonvader van een maat is hevige fan, had familie en vrienden opgetrommeld om te gaan kijken, en had in zijn ijver blijkbaar één ticket te veel besteld.

Ik wist na het eerste liedje direct weer waarom ik eigenlijk liever wegblijf van zulke concerten. Mijn grootste tegenargument was deze keer niet van toepassing; ik kon zitten. Als er iets is wat ik het meeste haat aan concerten, is dat wel het rechtstaan. Ik moet kunnen zitten om van muziek te genieten.

Het volgende tegenargument was echter wel geldig: de muziek stond zeer luid en was eigenlijk, vooral in het begin, een notenbrij, waardoor ik de zang van de John niet kon verstaan of de individuele instrumenten niet kon volgen. Dat er bij momenten vijf, zes of zeven (!) gitaristen op het podium stonden, hielp mij daarbij niet echt…

Al bij al was het echter een goed optreden, en ik heb er geen spijt van dat ik ben gaan kijken. De zanger was enthousiast en actief op het podium, de drummer was een echt beest en de liedjes van CCR en John Fogerty zelf rocken gewoon. Ik hoop dat ik, als ik die leeftijd heb, nog steeds zo’n plezier kan vinden in het muziek maken en op een podium staan…

Naft

De brandstofprijzen zijn te hoog en de regering zou de accijnzen moeten verlagen. Is dat zo? Dat is alleszins de eis van truckers, boeren, vissers,… Ik ben al die protesten tegen de hoge brandstofprijzen en de gedaalde koopkracht eigenlijk een beetje beu.

Wat willen ze dan afstaan, ter compensatie van die lagere accijnzen? Want de regering krijgt natuurlijk minder inkomsten daardoor. Willen ze een lager pensioen? Willen ze hogere inkomstenbelastingen? Willen ze langer werken?

We betalen in België veel belastingen, akkoord. Ik bekijk de prijzen aan de benzinepomp ook met groeiende portemonneepijn, akkoord. Maar én verlaging van de belastingen, én lagere accijnzen op brandstof, én een deftig pensioen, én tijdig mogen stoppen met werken, dat gaat allemaal niet samen. De regering heeft inkomsten nodig, en nog meer dan nu om de pensioenen van de vergrijzende bevolking te kunnen blijven betalen. Niet dat de overheid niet efficiënter zou kunnen werken en op die manier wat belastinggeld zou kunnen uitsparen, daar niet van.

Eigenlijk zijn de brandstofprijzen nog niet hoog genoeg, want we blijven met zijn allen rustig rondkarren. Ik probeer wel zuinig te rijden, maar mijn houding ten opzichte van autorijden is nog steeds niet veranderd. Ik ga te voet naar de winkel in de buurt, maar dat deed ik voordien ook al. En voor al de rest spring ik nog net zo gezwind in de wagen als een paar jaar geleden. Op sommige dagen iets minder gezwind dan op andere dagen, maar soit.

Geef die truckers en andere protestanten hun accijnsverlaging en we zijn weer voor een tijdje gelukkig, maar op een gegeven moment ontploft het dan toch in ons gezicht. Ik spreek tegen mijn eigen winkel, want als ze geen accijnsverlaging krijgen, gaan ze de dure brandstof - voor zover ze dat nog niet doen - doorrekenen aan de klant. (Als natuurlijk de boeren aanhalen dat ze hun prijzen niet kúnnen verhogen omdat de bedrijven die hun producten afnemen, niet meer wíllen betalen, dan hebben ze wel een punt natuurlijk. De link tussen de productiekosten voor de landbouwer/visser en de winkelprijs is te zwak en de tussenpersonen gaan met de winst lopen.)

Als we af willen van die milieuvervuilende en stilaan oprakende oliebucht, dan is een verlaging van de accijnzen - naast het argument van de overheidsinkomsten - geen goed idee. Integendeel, als de prijzen nog verder stijgen, moéten we op een gegeven moment wel alternatieven zoeken. Nog zuinigere auto’s, auto’s op waterstof of elektriciteit,…

Als het geen pijn doet in onze portemonnee, gaat er niets gebeuren. Spijtig genoeg…

Verrassende aannemers

Gisteren belde ik even naar het bedrijf dat onze ramen komt installeren. Voordien waren we al te weten gekomen, dat ze vertraging hadden opgelopen en dat onze ramen er begin juni niet gingen zijn. “Gelukkig” kon de aannemer voor de pleisterwerken ook niet op tijd (zijnde begin juni) beginnen. Gisteren belde ik dus om even te vragen of het volgende week - zoals beloofd - ging lukken. Groot was mijn verbazing toen ze net op de werf bezig bleken te zijn met de ramen te plaatsen. Zonder glas, da’s voor volgende week. Hoe ze dat er achteraf in krijgen, daar heb ik geen idee van, maar het is dan ook mijn zorg niet.

Er moest echter door de metser nog een dorpel geplaatst worden bij een schuifraam, dus belde ik gauw naar hem om hem te verwittigen dat hij stante pede voor die dorpel moest zorgen. Mijn verbazing werd nog groter toen hij zei dat hij op dat moment op de werf al bezig was met die dorpel.

Ik haakte de telefoon in met een onwezenlijk gevoel. De ene aannemer is zonder verder aanporren bezig en zal op tijd klaar zijn; de andere aannemer voert net dat ene werk uit dat hij nog moest doen om die van de ramen niet te hinderen, ook zonder aanporren. Waar gaat de wereld naartoe?

’s Avonds kreeg ik echter een telefoontje terug van die van de ramen. Dat er een probleem was met het glas dat nog moest komen van Mol of zo. Die firma zit zonder ‘bok’, zoiets om grote glasplaten te vervoeren. Die konden er dus niet op tijd geraken voor de pleisterwerken beginnen… Ze gingen echter een regeling proberen te treffen, om toch nog iets te forceren.

Bij het ophangen had ik dat oude, vertrouwde, stressy gevoel weer; dat gevoel van domino-effect, dat de ene aannemer nooit op tijd gaat klaar zijn voor dat de andere moet beginnen, en jijzelf staat erbij en je kijkt er machteloos naar. De wereld viel weer in zijn plooi. Everything was back to normal.

Sea Shepherd

Vorige zaterdag hebben we gespeeld op een receptie van de organisatie Sea Shepherd. Captain Paul Watson, de oprichter van Sea Shepherd en één van de stichters ook van Greenpeace, kwam spreken.

Amai, respect voor die mannen! Ze proberen de illegale haaienvangsten, zeehonden- en walvisjachten, … een halt toe te roepen, niet door te protesteren, maar door te doén. Ze gaan tussen de jagers en de dieren varen of staan en hinderen hun op alle mogelijke manieren, zonder geweld te gebruiken tegen mensen echter. Dat ze gaandeweg een reputatie van piraten kregen, daar liggen ze niet van wakker.

Captain Paul Watson schetste een somber beeld van de natuurbescherming en van de regeringen die de wetten zouden moeten laten naleven. Op papier zien alle natuurreservaten er prachtig uit, maar in de praktijk wordt er heel veel gestroopt, en dikwijls dan nog met medeweten en stilzwijgend goedkeuren van de regeringen van de betrokken landen. Hij gelooft echter in zijn zaak en gelooft vast dat ‘one man can change the world’, waarmee hij bedoelt dat we ons niet machteloos hoeven te voelen en naar onze regering moeten kijken om actie te ondernemen. Politici praten en vergaderen veel, maar veranderingen komen niet of slechts heel traag.

Petje af ook voor onze noorderburen. Een schip heeft een vlag van een natie nodig om onder te varen. Nadat verschillende landen hun vlag hadden ingetrokken (soms al na tien dagen) onder druk van Canada en Japan, konden ze onder de Nederlandse vlag varen. Het duurde niet lang of ook Nederland kwam onder druk te staan om hun vlag in te trekken. Het antwoord van de Nederlandse regering luidde echter dat ze hun orders niet uit Tokio ontvingen…

Zijn verhaal over een stervende walvis die op het punt stond hun leven te nemen, maar hen uiteindelijk gespaard heeft, was een echt kippenvelmoment. Ik citeer van hun website:

In 1975 diende Paul Watson als eerste officier onder kapitein John Cormack met als reisdoel de Sovjetse walvisvaardersvloot te confronteren. In juni 1975 waren Robert Hunter en Paul Watson de eerste mensen die hun leven op spel brachten om walvissen te beschermen door zich m. b. v. een opblaasbare Zodiac tussen een Russisch harpoenschip en een groep weerloze potvissen te werpen. Gedurende deze confrontatie met de Russische walvisvaarder, doemde een geharpoeneerde en stervende walvis op dichtbij de Zodiac van Paul. Paul herkende een sprankje van begrip in het doodgaande walvisoog. Hij voelde dat de walvis besefte wat zij probeerden te doen. Hij zag hoe de majestueuze reus zijn lichaam ophefte van zijn boot af en vervolgens afgleed de diepte in en stierf. Het kijken van een paar seconden in het doodgaande walvisoog veranderde voorgoed zijn leven. Hij beloofde zijn leven te geven als beschermer van de walvissen en alle dieren van de zeeën.

Blauwtong

Moeten leraars dan ook niet gevaccineerd worden?

(linkje)

Diplomaatje

Dochter is heel diplomatisch aangelegd. Ik vroeg haar in de auto met wie ze zaterdag naar de winkel wou gaan; ik ging namelijk naar winkel A en mijn vrouw naar winkel B, beiden met één kindje.

Haar eerste reactie was natuurlijk: “Met mama!” Twee handen op één buik, die twee.

“Hoezo, is papa dan je vriendje niet meer?”

“… Eerst, eerst ga ik met mama naar de winkel. En dan, en dan gaan we wisselen. Dan ga ik met jou naar de winkel en mag Zoon met mama naar de winkel.”

Ik vond het grappig, hoe ze er zich vanonderuit wurmde, en kon het toch niet laten om nog wat verder te vragen.

“Naar welke winkel ga je dan het liefste, winkel A, waar papa naartoe gaat, of winkel B?”

“… Ik ga graag naar alle winkels!”

Een geboren diplomaatje. En voor de zoveelste keer moet papa de duimen leggen in de discussie met een bijna-vierjarige.

GSM-ongemakken

Mijn vrouw heeft gisteren haar GSM in de vijver laten vallen. Heel plezant als je bereikbaar moet zijn voor je werk. Als goede echtgenoot heb ik mij direct opgeofferd, en haar SIM-kaartje in mijn GSM gewurmd. Ik moest daarna nog voor het eten gauw een boodschap doen. Ongemàkkelijk dat ik mij gevoeld heb! Zo half geamputeerd, zonder GSM op de baan. Vroeger was het niet anders, maar de GSM heeft zich toch wel op slinkse wijze in ons DNA genesteld. En ge zult nooit anders zien dan dat je nét op dat moment autopech krijgt, of dat nét op dat moment Echtgenote opgebeld wordt door het Werk en ze stante pede moet vertrekken, wanhopig omdat ze mij niet kan bereiken, want ze kan natuurlijk niet vertrekken en de twee kindjes alleen in huis laten.

Toch is er niets gebeurd. Ik kwam thuis en alles was er nog. Een non-event, snel te vergeten dus, want het paste niet in het gekende noodlotsverwachtingspatroon (áltijd als er bezoek verwacht wordt en mijn vrouw is van wacht, wordt ze opgebeld. Altijd als ik net op het toilet of in bad zit, gaat de telefoon, enz).

En de GSM werkt weer. Na hem te drogen gelegd te hebben en er wat met de haardroger over geblazen te hebben. Oef. Wat later op de avond was mijn GSM weer gewoon mijn GSM. Ik was weer bereikbaar. En niemand had mij ondertussen gebeld.

Keukens

Iemand ervaring met keukens van Santos? Toestellen van Atag, Neff, Siemens? Dampkappen van Venduro? ‘t Is gedomme moeilijk om te kiezen… Wat is goed, wat niet…

Sleutel vergeten

‘k Oo gistern weer ewa veurr’n. Oos klein was met de velo nor ‘t skool gegoeën (’t is week van ‘t verkeer in ‘t skool). Dus, in plosj van gelèk gewoenjte recht van ‘t stoeësje eur te gon oeëlen en derekt derachter achter ooze kleinen te rauen, bennek naa ieëst mènen otto tois gon afzetten. En tein bennek te voet achter Dochter gegoeën. Ieër dammen tein achter ooze kleinen koesten goeën, moestemen ieëst da veloken binne zett’n.

En tein is’t misgegoeën. Dochter kreeg nog e snoepken, omdat ‘t zeker nog een uurken zou duren ieër dammen koest’n eet’n. En om da snoepken te pakken, oo’k mijn sleutels op de kas geleid… en vergeet’n weer op te pakken. Noeëda’k Dochter in den otto gezetj oo, emmek de veurdeur toegetrokken. En op de zelde moment viel mijne frank da mijn sleutels nog binnen laugen (niet die van den otto, die zitt’n altijd apoeët in mijne zak). Lap, en mijn vraa moest just werken tot noeë ‘n achten…

Met Dochter in den otto tein mor no Brussel gerèjen, achter de sleutel van mijn vraa, en tein vandoër achter Zoon bij mijn scheunaaërs. Tegen ‘t zeven uren woeremen eindelijk tois, just op tijd om de kindjes in eulen beddeken te steken…

k’ Peis dat den baa teveel op mau begint te wegen. ‘t Is reerlèk druk tegeweurrig. We moet’n dringend kiezen wa keuken damme pakken, en oos goest’n is nie dedie van ‘n azzjetek. Elletrik leggen, sanitair en sjoffaasj veurzien (nog een sjaus da’k dad’ allemoe niet allieën moen doen), tein is daune van de raumen achteruit, de plakker kan tein natuurlèk euk nie op tijd beginn’n, enzeuvoesj. En ‘t baaverlof komt dichterbau…

Bedrijfswagen

Ik zit een beetje in de knoei met mezelf. Stel dat ik van job zou veranderen en ik zou een bedrijfswagen krijgen, zou ik dan blij moeten zijn of net niet?

Iederéén schijnt tegenwoordig wel een bedrijfswagen te hebben. Handig natuurlijk, als de brandstofrekening door je werkgever wordt betaald, want het begint tegenwoordig wel duur te worden. Gelukkig kan ik nog met de trein gaan werken, zodat het door de week vooral de tank van de auto van mijn vrouw is die gevuld moet worden. Maar wat gaat dat geven binnen een paar jaar? De overheid denkt aan kilometerheffingen, wegenvignetten,…

Als ik op zoek zou gaan naar ander werk, dan kan ik toch beter afwachten tot ik iets vind dat zo dicht mogelijk bij huis is toch? Zodat ik met de fiets kan gaan (euh, dat wil dus zeggen niet meer dan een tweetal kilometer ver). Of te voet, nog beter. Op veel vlakken een heel groot gemak. Qua prestige - mannen houden van auto’s - nul natuurlijk…

Waar wachten al die bedrijven op? Decentralisatie! Telewerk!  

Respect / respectloos

De voorbije dagen is een massa volk gaan kijken naar de boom waar François Sterchele met zijn auto tegen geknald is. Op zich vind ik dat al lichtelijk bizar. Waarom wordt de plaats van het ongeluk van iemand, die als topsporter toch in het sportseizoen beter geen stuk in de nacht op café zou hangen, die daarna met zijn snelle wagen met ‘onaangepaste snelheid’ rijdt en zichzelf de dood injaagt, bijna een bedevaartsoord? Soit, als de mensen dat nodig hebben voor hun verwerking, ze doen maar. Aangrijpend ook wel, al die mensen op de uitvaartdienst, in het wit of beige. Collectief gerouw bij het veel te vroeg heengaan van een vedette.

Ironisch genoeg hebben de bezoekers die hun respect komen betuigen aan de onheilsplek, helemaal geen respect voor het maïsveld van de boer, waar ze overheen moeten om de boom te bereiken. Even rond het veld lopen om de jonge plantjes niet te vertrappen, zit er bij de meesten niet in, al moeten ze eerst kilometers rijden om er te geraken. De één zijn dood is in dit geval niet de ander zijn brood.

Als kind stond ik nu ook niet direct stil bij de schade, ook financieel, die je veroorzaakt als je door een tarwe- of maïsveld host. Als volwassene zou je toch beter moeten weten.

Komt het doordat de mensen tegenwoordig vervreemd zijn van het plattelandsleven en de akkerbouw? Of komt het door een algemeen toenemend gebrek aan respect voor andermans zaken?

PEACE-Rock 2008

Vandaag spelen we in Kortrijk op PEACE-Rock 2008. De organisator is een christelijke beweging, die met dit festival wil oproepen tot meer vrede en verdraagzaamheid. 

Hmm, zouden ze het erg vinden als wij ‘Highway to hell’ spelen?