Today is the first day of the rest of my life…

Gisteren was de laatste dag bij mijn ‘vorige’ werkgever. ‘Vorige’ tussen aanhalingstekens, want ik vertrek er feitelijk met een jaar onbetaald verlof, terwijl ik dan ondertussen bij mijn nieuwe werkgever werk. Zo zijn alle banden nog niet compleet doorgesneden.

Ik ben dus gisteren nog één dag teruggeweest, om mijn bureau op te ruimen en de collega’s wat wegwijs te maken in mijn kasten en pc-bestanden. En om er iets op te drinken natuurlijk.

En dan voor de laatste keer moeten lopen om de trein te halen, voor de laatste keer er net nog opgeraakt, voor de laatste keer moeten rechtstaan in een volle trein… Zeg nooit nooit natuurlijk, maar dat gevoel had ik wel.

Vandaag ben ik thuis. Om te studeren. Alhoewel mijn nieuwe werk aansluit bij de richting waarin ik afgestudeerd ben, is dat ondertussen toch al negen jaar geleden en zit dat allemaal héél héél ver. Bij het bekijken van mijn oude cursussen, viel mij op dat ik mijn eigen notities ter verduidelijking in de kantlijn vaak niet meer snapte. Wat in het laatste jaar basic knowledge  was en er in de jaren voordien ingestampt was, is dat nu niet meer voor mij… En àl mijn cursussen van de hele opleiding bio-ingenieur gaan nakijken, dat kan ik toch ook niet doen.

Ik begin een beetje zenuwachtig te worden.

Na twee weken is Peter nog altijd niet ontwaakt. Hersencans gaven de eerste dagen vrij onsamenhangende resultaten, maar dat is nadien toch iets verbeterd. De narcose werd in stapjes teruggebracht, maar daardoor steeg zijn bloeddruk dermate en werd hij zo onrustig, dat hij nu een mengsel krijgt van morfine en valium.

Geen negatief nieuws dus, maar ook niet echt positief nieuws…

Beloofd is beloofd, dus zijn we gisteren naar Plopsaland getrokken. Al was het meer een belofte aan onszelf om tijdens ons verlof toch ook iets leuks met de kindjes te doen, want de kindjes zelf zouden zo’n belofte nog niet echt langer dan een dag of twee onthouden.

En ‘t moet gezegd worden; ze zijn allebei superbraaf en -flink geweest, zelfs tijdens het aanschuiven aan de attracties. Dochter heeft heel veel opgewonden gekwetterd in de bootjes van Storm op Zee, in de Koffiekopjes en op de tractoren.

Dochter op de tractor

Zoon heeft de hele dag van overdondering niet te veel gezegd. Hij wou wel altijd direct nog een keer natuurlijk, maar ging toch altijd zonder problemen mee verder. Behalve de tractoren, die kon hij zonder traantjes niet achterlaten…

Zoon in de Luchtballonnen

Ik zat met mijn hoofd in de kast onder de gootsteen. Als goede huisvader loodgieterachtige dingen aan het doen, zij het op de mij kenmerkende vrij onhandige wijze. Echtgenote stond bij mij; de kindjes zaten bij mijn weten in de zetel in de woonkamer.

Dan hoor ik Zoon dichterbij komen en iets zeggen tegen mijn vrouw. En dan hoor ik hem zeggen: “Oei.” Tegelijkertijd voel ik een plets water over mijn benen lopen. Ik dacht dat hij met zijn bekertje gemorst had. Tot mijn frank in twee stapjes begint te vallen. Mijn vrouw stond bij mij in de keuken en niemand had hem een bekertje water gegeven. En vaag had ik hem “kom es kijken!” horen roepen. Dat zegt hij als hij op zijn potje geweest is. Hij zal ongeduldig geworden zijn toen wij niet direct reageerden, en hij kwam trots zijn plasje tonen, tot hij struikelde…

Toen het besef daagde, weergalmde de kast van een paar knetterende vloeken. Echtgenote stond zich in te houden om het niet uit te proesten en wreef mijn benen af met een reeds natte dweil. Dapper bleef ik verder klussen. Na een tijdje waren mijn vochtige broek, benen en kousen trouwens opgedroogd.

Nadat ik klaar was met de loodgieterij, ben ik toch maar gauw een gewone douche gaan nemen…

Vandaag komen de mannen van de chape (eindelijk)! Daar zal wel een Nederlands woord voor bestaan, maar ik ben te lui om het op te zoeken. Ik ben nog altijd in vakantie he. Nog een halve week.

Veel gebeurd en beslist deze maand, met betrekking tot de bouw. We weten nu welke laminaat we gaan nemen voor boven, de verlichting ligt zo goed als vast en kan besteld worden, voor de gordijnen zijn we er bijna uit, de vloerverwarming is gelegd, offertes voor stookolietanks zijn aangevraagd…

Vloerverwarming

Aan de andere kant: vrijwel elke aannemer moet nog steeds terugkomen. Die van het dak kunnen niet verder doen zolang die van de ramen zijn werk niet is komen afmaken. De metser heeft beloofd om volgende week het terrasmuurtje te komen metsen, en moet dan ook de gevel van de garage verder afwerken.

Het zal spannend worden. De verhuisdatum (1 november) komt met rasse schreden naderbij en er moet nog heel veel gebeuren…

Chape

Na vier jaar ga ik - eindelijk - mijn danig gekraste brillenglazen eens laten vervangen. ‘t Zijn eigenlijk brillenplastieken, want ze zijn niet van glas gemaakt, mijn brillendinges. ‘t Werd tijd; ik zou haast beter zien zonder dan met bril.

Eén probleem: ik ben een week te laat bij de brillenwinkel langsgeweest. Ik moet een weekje wachten op de nieuwe glazen, en dan moet ik weeral werken. Ik kan dus pas tegen ’s avonds gaan. De opticien (opticienne, bestaat dat?) vroeg of ik mijn bril dan tot ’s anderendaags kon missen. Neenek gij! Ik vind de uitgang van de winkel niet eens zonder bril! ‘t Enige wat ik heb, is een zonnebril op sterkte. Maar daarmee kan ik toch geen dag gaan werken? De mensen gaan denken dat ik klop gekregen heb…

Allez dan, de opticien wou eventueel een half uurtje overwerken, als ik een uur voor sluitingstijd daar kon zijn.

Als u begin volgende week na 17u door een Aalsterse winkelstraat loopt, en u ziet bij de opticien iemand op een stoeleken zitten, die een beetje schaapachtig lacht en in het ijle zit te staren, denk dan niet dat die persoon net aan de wiet heeft gezeten.

Grrr. Ik heb nog eens iets besteld op iBood, en natuurlijk loopt het weer niet goed af. Als het om iets kleins gaat, van pakweg 20 euro, dan wordt dat altijd vrij stipt geleverd. De twee keren dat ik iets besteld hebt van boven de 100 euro, loopt het verkeerd.

De eerste keer was het met een externe harde schijf. Een deel van de levering had vertraging opgelopen, zo luidde het mailtje dat ik een week na de bestelling kreeg. Natuurlijk was mijn bestelling daarbij. Nog wat later lukte het zogenaamd niet om het gevraagde voorwerp te leveren, maar of ik tevreden was met een externe harde schijf met minder GB samen met een terugstorting van een deel van het geld? Natuurlijk niet, ik wou alles of niks. Tot mijn verbazing kreeg ik de week nadien toch het bestelde toestel aan, met de juiste GB.

Nu ging het om een laptop, besteld in juni. Op mijn mailtjes die ik begon te sturen na een tweetal weken, kreeg ik geen antwoord. Uiteindelijk heb ik gebeld naar Amsterdam, en met veel verontschuldigingen omdat ze onderbezet waren enzovoort, kon men mij dan vertellen dat mijn betaling blijkbaar niet doorgekomen was. En of ik een bewijsje daarvan kon doormailen. Natuurlijk, geen probleem, dezelfde dag nog. Want mijn betaling was op de dag van de bestelling gebeurd. Een paar dagen nadien kreeg ik een mailtje waarin men zei dat ik nog steeds geen bewijs had doorgemaild. Op mijn antwoord dat ik dat wel gedaan had (met nog eens het bewijs in bijlage): geen antwoord. Wéér gebeld naar Amsterdam, wéér verontschuldigingen enzovoort. Nog geen tijd gehad om de mail te bekijken. Maar blijkbaar kon het toestel niet meer geleverd worden. Ik krijg mijn geld dus terug…

Ben benieuwd hoeveel keer ik nog moet bellen.

Vanmorgen een camionette gezien met een (onbedoeld) grappig opschrift.

Eerst stond de naam van de mens. In grote letters, in een halve cirkel.

Daaronder stonden op één lijn eerst een prentje van een dier, ik weet niet meer welk, gevolgd door “GEVOGELTE”, dan een grote prent van een hertenkop, vervolgens “WILD”, een prentje van een iets met pluimen, en dan “EN ZONEN”.

Dat laatste was waarschijnlijk achteraf toegevoegd, en het kon niet meer achter de boog met de naam komen. Dan maar achter het prentje van de kiekens gezet…

Ik vind een onweer overdag altijd wat jammer. Een beetje verspilling van moeite. Je kan het lichtspel niet echt naar waarde schatten dan. Bovendien apprecieert de werkgever het waarschijnlijk niet echt als je met je neus tegen de venster gedrukt staat te kijken.

Heel anders is het ’s nachts. De bliksem lijkt wel de halve wereld te verlichten wanneer het donker is. Het geluid van de donder weerklinkt door de stilte, zonder dat andere geluiden, behalve het tikken van de regen, ermee interfereren.

Ik kan er wel niet van slapen. Automatisch begin ik te tellen, als ik een bliksem zie. Als het onweer dichter komt dan 4 tellen (dat wil zeggen 1,3 km), dan sta ik op om de stekkers van de computer en dergelijke uit te trekken.

Voor de rest lig ik er graag naar te luisteren, half ongerust, half opgewonden, voor het geval het onweer vlak boven onze hoofden zou komen. Dat gebeurt maar zeer zelden, minder dan 1 keer per jaar alleszins. Dan ben ik toch een beetje ongerust, sinds die ene keer dat al onze stopcontacten knetterden net voor de bliksem insloeg op een antenne een paar huizen verder. Hagel moet er voor mij ook niet bij zijn, sinds die andere keer dat de hagel mijn auto lelijk heeft toegetakeld.

Maar een onweer met mate, dat lust ik wel ja.

Na het slechte nieuws van maandag (met ondertussen nog maar weinig verbetering), is het wat lastig om een gewoon postje te schrijven.

Maar het leven gaat door natuurlijk, en we zijn sinds vorige week bezig met de potjestraining van onze jongste. En ‘t lukt vrij aardig. Er is natuurlijk een paar keer een natte broek bij geweest, en de eerste keren was de afstand tussen de uitroep ‘pipi doen!’ en het potje net iets te groot, maar de laatste dagen gaat dat al goed.

Nu mijn vrouw en ik beiden vakantie hebben, moeten we ook wel een paar winkels aflopen, zoals voor de verlichting van ons huis, gordijnen, laminaat… En soms gaan de kindjes dan mee. Met het potje in de koffer van de auto. En dan halverwege de uitleg van de verkoopster of verkoper komt Zoon ineens uit de speelhoek gewaggeld met zijn beentjes half toegeknepen; ‘pipi doen!’. Dan neemt een van ons hem op en spurt ermee naar de auto. De koffer heeft een vlakke laadvloer en we kunnen Zoon gewoon in de koffer op het potje zetten. Heel handig. En grappig om te zien; Zoon in de koffer op zijn troon. Helaas had ik geen enkele keer mijn fototoestel bij. We zijn zo al een paar keer naar huis gereden met pipi in de koffer (zonder morsen)…

Een paar dagen geleden kreeg deze blog nog onverwacht lof toegezwaaid. Onverwacht, want je kan nu niet direct zeggen dat ik nog evengoed mijn best doe aan deze blog als pakweg een jaar geleden. Weinig tijd, veel andere zorgen met een bouw enzovoort. Ik beperk mij meestal tot het lezen van blogs waar ik op geabonneerd ben via mijn nieuwslezer. Diagonaal dan nog dikwijls. En nieuwe blogs komen er in tegenstelling tot vroeger nog zelden bij.

En nu moet ik zelf nog een award toekennen aan zeven blogs. Ik citeer: ‘Overhandig de Award virtueel aan 7 andere bloggers die volgens jou opvallen door hun eigen kijk op de actualiteit of op specifieke thema’s. Die mogen de Award op hun blog plaatsen en hem op hun beurt aan 7 bloggers uitreiken.’

Daar gaan we (in alfabetische volgorde), al hou ik mij niet aan de voorwaarde van actualiteit:

1. Be.bartlog: omdat ik graag ook eens iets in het Engels lees, zeker als het over dingen gaat die op Pratchettiaanse wijze lekker overdreven beschreven worden.

2. Koen Fillet: van radiopresentator over marathonloper-in-spe tot blogger, hij kan mij blijven boeien. Als past de titel van zijn blog nu niet echt meer.

3. Pierre du coin: de man uit Aalst, die zijn naam op listige wijze heeft vervormd en die je van verre herkent aan zijn bakkebaarden en zijn bril.

4. Sponzen Ridder: de Sponzen Ridder heeft een streepje voor omdat hij uit Leuven blogt, de stad van mijn studentenjaren. Verder analyseert hij af en toe met kunde de (politieke) actualiteit en heeft hij kindjes die iedereen aan het bloggen zouden brengen met hun uitspraken.

5. Tales of Drudgery and Boredom: Michel heeft volgens mij een James Bond-achtig arsenaal aan instrumenten en toestellen, waardoor hij er in slaagt om niet wekelijks, niet dagelijks, maar bijna uurlijks te bloggen. En ‘t is dan nog altijd met een uitgesproken mening ook.

6. Tante Annie & de dingen: een vrouw die af en toe eens durft vloeken (”Doeme toch”)!

7. Xix’ weblog: voor als je wil weten wat capoeira is. Maar we gaan ook altijd langs voor de spelletjes of de quizzen (al tast ik dikwijls in het duister voor wat betreft die laatste).

Voilà, dat zijn ze. Ongetwijfeld zijn er blogs bij die deze award/dit stokje al eerder gekregen hebben. Maar daar trek ik mij nu eens niets van aan, sè.

Gisterenavond slecht nieuws gehad. Onze gitarist deed mee aan de Antwerp Iron Man. Hij heeft bij de start van het zwemmen echter een hartstilstand gekregen en moest gereanimeerd worden. Op dit ogenblik ligt hij in een coma.

We duimen voor hem dat hij er doorkomt en er niets aan overhoudt!

Wespen! In ons tuinhok!

Nooit gemogen die beestjes. Ik eet in de zomer zelfs liever binnen dan buiten, om geen wespen te moeten van mijn bord houden. En nu zaten ze in de dakrand van ons tuinhok. Het moet nog een jonge nest geweest zijn, want zoveel vlogen er nog niet rond. Ik had het gemerkt toen ik een wesp aan de ingang van het nest had zien zitten, die daar met haar vleugels zat te wapperen om zo verkoeling te brengen in het nest. Ik sloeg ze dood en er kwam direct een andere naar buiten gekropen om de vorige haar taak over te nemen.

De brandweer is dan later op de avond gekomen. Hebben er een wit poeder ingespoten en we zijn er toch precies van af.

‘t Moest natuurlijk net lukken dat een van de twee brandweermannen een steek kreeg tussen zijn neus en zijn oog. Blijkbaar moeten ze daarvoor dan verplicht naar het ziekenhuis. Beiden waren nog maar een keer of zo gestoken geweest, en natuurlijk moet het dan gebeuren als ze bij ons een kleine nest komen verdelgen… De andere brandweerman vertelde toen dat ze maar mogen nesten verdelgen, zolang ze nog geen vijftig keer gestoken zijn. Met vijftig steken heeft je lichaam blijkbaar genoeg gif binnengekregen, en wordt de kans te groot om de volgende keer allergisch te reageren.

Je kan dus met andere woorden jarenlang geen last ondervinden van een bijen- of wespensteek (allez, niet meer dan de gebruikelijke pijn), tot je één steek te veel krijgt…

Gelukkig ben ik tot nu toe ook nog maar één keer geprikt. Denk ik toch.

Ik verwaarloos mijn blog de laatste tijd nogal… Een week geleden schreef ik dat ik diezelfde avond nog een gesprek had met mijn potentieel nieuwe werkgever, en nu pas schrijf ik iets over het vervolg van dat gesprek…

Het gesprek is nochtans positief verlopen. Mijn zomervakantie is deze week echter begonnen en zolang het bouwverlof is, moeten er nog een aantal klussen gebeuren op onze werf. Vloerverwarming leggen, sanitair afwerken… De frigobox staat klaar, maar ik wacht nog tot Dochter wakker is om te vertrekken.

Na mijn verlof ga ik nog een paar daagjes (één? twee?) werken, voornamelijk om de boel over te dragen. Vrijwillig, want eigenlijk kon ik evengoed verlof nemen; nu verlies ik een aantal vakantiedagen. En daarna, ongeveer binnen een maand, sta ik voor het eerst niet op het perron te wachten op de trein om te gaan werken. Geen gehaast die ochtend om de trein niet te missen. Vanaf nu steekt het niet op een paar minuutjes.

De kans is groot dat ik deze avond ander werk gevonden heb!

Vorige donderdag kon ik bij een bedrijfje in de buurt gaan solliciteren. Het was een beetje een vreemd gesprek. Op basis van mijn curriculum was ik blijkbaar al half aangenomen voor ik een woord gezegd had. Ik kreeg wat uitleg over het bedrijf en toen schotelden ze mij de vraag voor of ik geïnteresseerd was. Wat ook zo was.

Vanavond bespreken we het loon en leggen we de startdatum vast.

‘t Zal een hele verandering zijn, van overheid naar private sector. Geen vakantiedagen het eerste jaar waarschijnlijk. Dus ook geen verlof tijdens onze verhuis naar het nieuwe huis. Aan de andere kant een job waar ik echt voor gestudeerd heb, en op tien minuten van thuis…

Update

Ik krijg al heel wat gelukwensen in de commentaren, maar er is nog niets getekend he! Niet dat ik er erg aan twijfel, maar kwestie van het vel van de beer…