Zee

Ik geraakte deze morgen om half zes niet uit mijn tram. Zoon heeft eens goed geslapen, en ik kon niet aan de verleiding weerstaan nog een drie kwartier aan mijn slaap te breien. Natuurlijk, het bleef beperkt tot doezelen.

Het lukte mij echter niet om het onbehaaglijke gevoel van mij af te schudden dat ik een afspraak vergeten was.  Doezelig dacht ik dat we vandaag met de collega’s hadden afgesproken om naar de zee te gaan. En ik kon er maar niet op komen of er nu van mij verwacht werd dat ik iemand onderweg moest oppikken of niet. Ik had alleszins geen zin om naar de zee te gaan vandaag. Bovendien kan ik het mij niet permitteren met de stapel werk die op mij ligt te wachten op kantoor. Ik was dus al bezig excuses te zoeken ook.

Nu, bij aankomst op kantoor en bij het aanzetten van mijn computer, kan ik mij in de verste verte niet vóórstellen dat we naar de zee zouden gaan. Het idee leek zo onrealistisch eens ik in de realistische omgeving van het kantoor was aanbeland, dat ik het raar vind dat ik er deze morgen bij het ontwaken zo lang heb over zitten piekeren.

Alhoewel, er zijn nog steeds geen andere collega’s gearriveerd. Zouden ze ergens op mij staan te wachten…?

Read Full Post »

Djoef van de week

Deze nacht droomde ik dat mijn dienst moest verhuizen naar een ander gebouw. Men kwam mij halen om even kennis te maken met de nieuwe werkplek en de collega’s die al verhuisd waren. In het nieuwe gebouw kwam ik op zoek naar mijn nieuw bureau een aantal Afrikaanse vrouwen, genre matrone, tegen. Makes sense. Na het bezichtigen van mijn kantoor (leuk, een eigen kantoor!) moest ik maar eens beginnen met inpakken en verslepen. Buiten werd het ondertussen schemerig, en ik kon alleen de weg niet meer terugvinden naar het andere gebouw, dat in mijn droom toch wel een eindje weg lag. In een grote stad, ik neem aan Brussel. De grote straat die ik moest volgen, droeg de naam van Jules Verne of Justus Lipsius, meen ik mij nog te herinneren. Iets met een Ju. Geen nood, een van de matrones die blijkbaar belast was met het rondbrengen van de post, trad op als gids. In de lift testten we nog even het oog uit net achter de liftdeuren, dat de lift doet stilvallen als je er je hand of voet voor houdt.

Toen ik echter terugkwam om mijn spulletjes in te pakken, bleek alles al weg te zijn. Niet alleen mijn paperassen en andere zaken, maar ook die van mijn naaste collega’s. Alleen mijn boekentas stond er nog. Hopla, terug naar het andere gebouw. Alhoewel het al redelijk laat moest geweest zijn, was het daar nog een drukte van jewelste. Nadat ik alles teruggevonden had wat men blijkbaar in mijn plaats had verhuisd, stelde een collega voor gauw iets te gaan eten. Niet ver van het kantoor stopten we bij een eetkraam met ongedefinieerde voedingswaren. En warempel, achter het eetkraam kon je de zee zien liggen! De zee in Brussel, leek vannacht compleet logisch.

En toen veranderde de nacht van zwart in witheet, een gloeiende pijn trok door mijn hoofd. Mijn vrouw had mij een keiharde elleboogstoot gegeven iets boven mijn rechteroog. Blijkbaar stond zij in haar dromen op het punt om overvallen te worden en wou ze zich verdedigen tegen haar belager.

‘t Doet nog pijn als ik er aan denk. En zeggen dat ik al een onderwerp voor vandaag netjes voorbereid in mijn gedachten had. Compleet vergeten natuurlijk. Wat moet ik nu schrijven?

Read Full Post »

Bij nacht en ontij

Om de zoveel weken ben ik ‘s nachts een bron van veel plezier voor mijn vrouw.

Mijn dromen zijn soms aan de levendige kant. Vannacht droomde ik dat mijn dochtertje aan de andere kant van de kamer op een omgekeerde tuinstoel zat en daar dreigde door te zakken. Dit was niet het gevolg van het overmatig comsumeren van geestrijke dranken voor het slapengaan, noch van het tot mij nemen van geestesverruimende middelen. De enige dingen die nog in mijn organisme aan het metaboliseren waren, was een halve fles water (waterwater, geen vuurwater) en een spaghetti. Toegegeven, het was een dubbele portie. Een mens heeft honger na een dag op kantoor. Hoe die omgekeerde tuinstoel daar in de kamer kwam, ‘s nachts, met mijn dochtertje erop, Joost mag het weten. Als Joost het wist, dan was ik bereid om mij er geen verdere vragen bij te stellen. Dàt hij er stond, en dat mijn dochter er alle momenten kon doorzakken, daar twijfelde ik geen moment aan. Zonder bril ben ik echter nogal hulpeloos, dus meestal wordt mijn vrouw dan wakker van mijn gemompel, gestuntel en wanhopig gezoek. Gelukkig bleef ze nu doorpitten tot mijn adrenalinepeil weer normaal was en ik mezelf overtuigd had dat het toch maar een droom was. Ik ben dan maar eens naar het toilet gegaan. De keren dàt ze wakker wordt, dan moet ze zich elke keer inhouden om niet te lachen. En daarmee jaagt ze mij dan weer op de kast. Doe dan je uiterste best om een ernstige situatie zo duidelijk mogelijk uit te leggen, niettegenstaande het feit dat je nog half in dromenland verkeert, en dan lachen ze je uit! Zoals de keer dat ik ervan overtuigd was dat er een grote spin op mijn hoofdkussen zat en die loensend en spiedend vanop het voeteneind zat te zoeken. Waar ze heen is, weet ik nog altijd niet. Mijn vrouw vond het alleszins lollig. Grommelend en gefrustreerd draai ik mij dan maar gauw weer op mijn zij en probeer verder te slapen. Ik zal er ‘s morgens wel mee kunnen lachen, als ik het verhaal eens van de andere kant hoor.

Read Full Post »