Boekenlijst

Boeken + lijstjes = onweerstaanbaar.

Have you read more than 6 of these books? The BBC believes most people will have read only 6 of the 100 books listed here.

Bold those books you’ve read in their entirety.
Italicize the ones you started but didn’t finish or read only an excerpt.

Ik voeg er nog één aan toe: ik onderlijn degene waar ik wel een boek van gelezen heb, maar niet de hele reeks. Is toch nog iets anders als eraan beginnen, maar niet uitlezen, vind ik. Soms gaat het nl. om één boek, andere keren over het complete werk of iets dergelijks.

1. Pride and Prejudice – Jane Austen
2. The Lord of the Rings – JRR Tolkien
3. Jane Eyre – Charlotte Bronte
4. Harry Potter series – JK Rowling
5. To Kill a Mockingbird – Harper Lee
6. The Bible
7. Wuthering Heights – Emily Bronte
8. Nineteen Eighty Four – George Orwell
9. His Dark Materials – Philip Pullman
10. Great Expectations – Charles Dickens
11. Little Women – Louisa M Alcott
12. Tess of the D’Urbervilles – Thomas Hardy
13. Catch 22 – Joseph Heller
14. Complete Works of Shakespeare
15. Rebecca – Daphne Du Maurier
16. The Hobbit – JRR Tolkien
17. Birdsong – Sebastian Faulk
18. Catcher in the Rye – JD Salinger
19. The Time Traveler’s Wife – Audrey Niffenegger
20. Middlemarch – George Eliot
21. Gone With The Wind – Margaret Mitchell
22. The Great Gatsby – F Scott Fitzgerald
23. Bleak House – Charles Dickens
24. War and Peace – Leo Tolstoy
25. The Hitch Hiker’s Guide to the Galaxy – Douglas Adams
26. Brideshead revisited – Evelyn Waugh
27. Crime and Punishment – Fyodor Dostoyevsky
28. Grapes of Wrath – John Steinbeck
29. Alice in Wonderland – Lewis Carroll
30. The Wind in the Willows – Kenneth Grahame
31. Anna Karenina – Leo Tolstoy
32. David Copperfield – Charles Dickens
33. Chronicles of Narnia – CS Lewis
34. Emma – Jane Austen
35. Persuasion – Jane Austen
36. The Lion, The Witch and the Wardrobe – CS Lewis
37. The Kite Runner – Khaled Hosseini
38. Captain Corelli’s Mandolin – Louis De Bernieres
39. Memoirs of a Geisha – Arthur Golden
40. Winnie the Pooh – A.A. Milne
41. Animal Farm – George Orwell
42. The Da Vinci Code – Dan Brown
43. One Hundred Years of Solitude – Gabriel Garcia Marquez
44. A Prayer for Owen Meaney – John Irving
45. The Woman in White – Wilkie Collins
46. Anne of Green Gables – LM Montgomery
47. Far From The Madding Crowd – Thomas Hardy
48. The Handmaid’s Tale – Margaret Atwood
49. Lord of the Flies – William Golding
50. Atonement – Ian McEwan
51. Life of Pi – Yann Martel
52. Dune – Frank Herbert
53. Cold Comfort Farm – Stella Gibbons
54. Sense and Sensibility – Jane Austen
55. A Suitable Boy – Vikram Seth
56. The Shadow of the Wind – Carlos Ruiz Zafon
57. A Tale Of Two Cities – Charles Dickens
58. Brave New World – Aldous Huxley
59. The Curious Incident of the Dog in the Night-time – Mark Haddon
60. Love In The Time Of Cholera – Gabriel Garcia Marquez
61. Of Mice and Men – John Steinbeck
62. Lolita – Vladimir Nabokov
63. The Secret History – Donna Tartt
64. The Lovely Bones – Alice Sebold
65. Count of Monte Cristo – Alexandre Dumas
66. On The Road – Jack Kerouac
67. Jude the Obscure – Thomas Hardy
68. Bridget Jones’s Diary – Helen Fielding (alleen film gezien)
69. Midnight’s Children – Salman Rushdie
70. Moby Dick – Herman Melville
71. Oliver Twist – Charles Dickens
72. Dracula – Bram Stoker
73. The Secret Garden – Frances Hodgson Burnett
74. Notes From A Small Island – Bill Bryson
75. Ulysses – James Joyce
76. The Inferno – Dante
77. Swallows and Amazons – Arthur Ransome
78. Germinal – Emile Zola
79. Vanity Fair – William Makepeace Thackeray
80. Possession – AS Byatt
81. A Christmas Carol – Charles Dickens
82. Cloud Atlas – David Mitchell
83. The Color Purple – Alice Walker
84. The Remains of the Day – Kazuo Ishiguro
85. Madame Bovary – Gustave Flaubert
86. A Fine Balance – Rohinton Mistry
87. Charlotte’s Web – E.B. White
88. The Five People You Meet In Heaven – Mitch Albom
89. Adventures of Sherlock Holmes – Sir Arthur Conan Doyle
90. The Faraway Tree Collection – Enid Blyton
91. Heart of Darkness – Joseph Conrad
92. Le petit prince – Antoine De Saint-Exupery
93. The Wasp Factory – Iain Banks
94. Watership Down – Richard Adams
95. A Confederacy of Dunces – John Kennedy Toole
96. A Town Like Alice – Nevil Shute
97. Les trois mousquetaires – Alexandre Dumas
98. Hamlet – William Shakespeare
99. Charlie and the Chocolate Factory – Roald Dahl
100. Les Misérables – Victor Hugo

Ai, niet zo schitterend. Met 19 gelezen boeken plus nog enkele delen van de Bijbel, enkele werken van Shakespeare en enkele avonturen van Sherlock Holmes, doe ik het wel een stuk beter dan wat de BBC veronderstelt, maar een pak slechter dan degenen bij wie ik dit lijstje gevonden heb (Via en via)… Niet dat ik van plan ben daar gauw verandering in te brengen. Veel van die boeken trekken mij niet zo aan. Beetje te laag fantasy- en te hoog drama-gehalte.

Read Full Post »

God of Darwin?

Neee! De Amerikaanse ziekte komt overgewaaid naar België! Hoe meer religie aan de basis ligt van zulke onzin, hoe meer we teruggaan naar de tijden voor de Renaissance en onvrijheid van denken, hoe meer er uit naam van de religie (christendom zo goed als jodendom of islam) onverdraagzaamheid wordt gepredikt of invloed op anderen (met onvrijheid van handelen als gevolg) wordt uitgeoefend, hoe meer ik geneigd ben om mij te distantiëren van het geloof.

Tot nader order noem ik mezelf nog steeds katholiek. Onze westerse cultuur is dan ook schatplichtig aan het christendom. Voor een groot deel ben ik misschien net daarom katholiek; als een soort band met het verleden. Daarom wou ik de Bijbel wel eens gelezen hebben. Tijdgebrek (en toegegeven, andere boeken zijn ontspannender lectuur) is wat er voor zorgt dat ik nog niet verder geraakt ben dan het boek Ruth.

Maar die moslim die een filmpje op internet geplaatst heeft als reactie op Fitna van Geert Wilders, heeft wel gelijk met zijn boodschap, hoe ongenuanceerd ook: niet alleen in het heilig boek van de islam zijn gewelddadige passages terug te vinden, ook in de bijbel is dat het geval. Toch in het Oude Testament. En met zo een God wil ik eigenlijk niets te maken hebben.

Ofwel moet ik mijn samenvatting van de Bijbel dus beperken tot de boodschap van Jezus, het Nieuwe Testament dus, ofwel ‘bekeer’ ik mij tot het agnosticisme of zo (zoals Darwin blijkbaar, volgens Wikipedia). Ik ben echter een te grote twijfelaar om een atheïst te zijn. Al is het agnosticisme maar een stapje verwijderd van het atheïsme volgens deze cartoon. Ik moet er nog eens over nadenken.

Read Full Post »

Rechters

Na Jozua volgt Rechters. Nog 67 boeken te gaan!

Het boek Rechters gaat over de Israëlieten in de 12de tot 10de eeuw voor Christus. Elke stam was min of meer onafhankelijk, zonder dat ze over een geregeld leger beschikten. De band tussen de stammen was religieus. Ingeval van verdrukking door buurvolkeren, werd de leiding van de verdediging toevertrouwd aan gelegenheidsleiders. Dat zijn de ‘rechters’. Wellicht het bekendste verhaal is dat van Samson (of Simson) en Delilah…

Na de dood van Jozua nemen de Israëlieten verder het land van de Kanaänieten en andere volkeren in. Zo veroveren ze onder andere Hebron en Jeruzalem. Niet elk volk kon worden verdreven. Zo kon onder andere Gaza niet ingenomen worden en konden de Jebusieten niet uit Jeruzalem verdreven worden. De volkeren die bleven, werden tot herendienst verplicht.

Jahwe had met het verbond dat hij met Mozes had gesloten, de Israëlieten echter opgelegd om geen verbonden te sluiten met de overwonnen volkeren en hun altaren omver te gooien. De Israëlieten woonden op den duur echter tussen de andere volkeren en huwden onderling. Toen ontstak de toorn van Jahwe en hij leverde de Israëlieten over aan plunderaars. Als de nood het hoogst was, liet Jahwe echter rechters optreden, die hij bijstond, om de Israëlieten weer op het juiste pad te krijgen. Maar nauwelijks was de rechter gestorven, of ze vervielen weer tot zonden. Jahwe liet daarom de Kanaänieten, de Filistijnen,… blijven om de Israëlieten op de proef te stellen.

De eerste van de rechters was Otniël, die ten oorlog trok tegen Kusan-Risataïm, de koning van Edom. Veertig jaar lang werd het land met rust gelaten. Toen stierf Otniël en de Israëlieten deden weer wat Jahwe mishaagde. Jahwe gaf vervolgens aan de koning van Moab, die de Ammonieten en Amalekieten op zijn hand kreeg, macht over Israël. Ehud, de volgende rechter, doodde de koning met een list en trok vervolgens ten strijde. Tachtig jaar lang werd het land met rust gelaten. Daarna kwam Samgar, die zeshonderd Filistijnen doodde met een osseprikkel. De profetes Debora en Barak versloegen Jabin, de koning van Kanaän.

Gideon was de volgende die door Jahwe werd geroepen. Israël was aan de Midjanieten overgeleverd. Hij vernielde het altaar van Baäl en trok op met 32.000 mannen. Jahwe vond echter dat het leger te groot was; Israël zou wel eens kunnen denken dat ze de overwinning aan hun eigen kracht te danken hadden, in plaats van aan Jahwe. Daarom liet hij Gideon de mannen die bang waren, wegzenden. Tweeëntwintigduizend man vertrok en nog tienduizend bleven over. Jahwe vond hen nog te talrijk. Gideon ging met hen naar het water, en Jahwe liet degenen die zich op de knieën lieten zakken om te drinken, naar huis gaan. Enkel degenen die het water met de hand opslurpten, bleven. Dat waren er nog 300. Deze gingen ‘s nachts rond het kamp van de Midjanieten staan, elk met een bazuin en een lege kruik met een toorts erin in de hand. In het midden van de nacht, bij het aflossen van de wacht, blies Gideon op de bazuin en sloeg zijn kruik stuk, waarna al zijn mannen hetzelfde deden. Ze bleven op hun plaatsen staan, terwijl in het kamp paniek uitbrak en de Midjanieten vluchtten. Gideon zond boden naar de Efraïmieten in de bergen, die de vluchtende Midjanieten moesten tegenhouden. Zo werden de Midjanieten verslagen. Zodra Gideon gestorven was, liepen de Israëlieten weer achter de Baäls aan en vergaten Jahwe.

Abimelek, een van de zeventig zonen van Gideon, vermoordde zijn broers, behalve de jongste die zich verborgen had gehouden, en liet zich tot koning kronen. Hij werd gedood toen een vrouw een molensteen op zijn hoofd gooide bij de belegering van een stad.

De volgende rechters waren Tola en Jaïr. Daarna kwam Jefta die het opnam tegen de Ammonieten. Jefta legde de gelofte af, dat als hij de Ammonieten kon overwinnen en behouden terugkeren, hij de eerste die uit de deur van zijn huis naar hem toekomt als brandoffer aan Jahwe zou opdragen. Helaas was dat zijn dochter en enig kind. Zij vroeg als gunst dat ze twee maanden in de bergen mocht rouwen met haar vriendinnen omdat ze als maagd moest sterven.

Na hem werd Ibsan uit Betlehem rechter. Elon en Abdon volgden.

Toen de Israëlieten opnieuw deden wat Jahwe mishaagde, leverde Hij hen 40 jaar lang over aan de Filistijnen. De engel van Jahwe verscheen toen aan de vrouw van Manoach, die onvruchtbaar was. De engel zei haar dat ze geen alcohol mocht drinken en niets eten dat onrein was. Verder mocht geen scheermes het hoofd van haar zoon aanraken. De vrouw bracht een zoon ter wereld en noemde hem Simson.

Simson zag een Filistijns meisje dat hem beviel en wou met haar trouwen. Jahwe had er de hand in; Hij zocht een gelegenheid om iets tegen de Filistijnen te doen. Na de kennismaking kreeg Simson dertig metgezellen toegewezen om hem te vergezellen. Simson gaf hen een raadsel op; als ze het antwoord niet kenden, waren ze hem 30 stel onder- en bovenkleren verschuldigd. Ze vonden het raadsel niet en bedreigden zijn vrouw om het antwoord te weten te komen. Uiteindelijk vertelde Simson het aan zijn vrouw, die het doorgaf aan haar landgenoten. Simson begreep dat hij verraden was, sloeg in Askelon 30 mannen dood en gaf hun kleren aan degenen die hem de oplossing van het raadsel gegeven hadden. Woedend ging hij terug naar het huis van zijn vader. Zijn vrouw werd gegeven aan een van de metgezellen.

Enige tijd daarna ging Simson zijn vrouw bezoeken, maar haar vader liet hem niet binnen. Daarop ving Simson 300 vossen, bond hen twee aan twee aan elkaar en stak toortsen in de staarten. Hij liet ze los in de korenvelden en wijngaarden van de Filistijnen, die zo in brand kwamen te staan. De Filistijnen verbrandden als wraak de vrouw en haar vader. Simson op zijn beurt richtte ook een slachting aan, waarna hij heenging en een onderkomen vond in een rotskloof.

De Judeeërs, bang van de Filistijnen, kwamen Simson halen om hem uit te leveren. Hij gaf zich over op voorwaarde dat ze hem niet doodden. Bij de overdracht aan de Filistijnen, greep de geest van Jahwe hem aan en hij verbrak zijn boeien. Toevallig lag daar een kinnebak van een ezel. Hij greep het en sloeg er duizend man mee dood.

Een tijd later werd hij verliefd op Delila. De vorsten van de Filistijnen gingen naar haar toe en beloofden haar veel zilver als ze het geheim van zijn kracht te weten kon komen. Hij vertelde haar dat hij machteloos was als men hem bond met zeven verse pezen. De vorsten van de Filistijnen bezorgden haar zeven verse pezen en zij bond hem daarmee, terwijl enkele mannen zich verborgen hielden in het huis.  Maar Simson rukte de touwen stuk. Zo hield hij haar nog twee keer voor de gek. Zij bleef echter aandringen tot hij het niet meer kon harden en haar eerlijk vertelde dat zijn kracht in zijn haar lag, dat nog nooit was afgeschoren. Toen hij op haar schoot in slaap gevallen was, schoren de Filistijnen zijn zeven vlechten af. Hij werd wakker, maar was machteloos. Ze grepen hem en staken hem de ogen uit. In de gevangenis in Gaza moest hij de molen draaien. Tijdens zijn gevangenschap groeide zijn haar weer aan. Toen de Filistijnen eens feest vierden, lieten ze hem halen om voor hen op te treden. Toen ze hem tussen de zuilen van de tempel zetten, waarin alle vorsten en nog drieduizend Filistijnen bijeengekomen waren, zei hij: “Laat mij los; ik houd mij wel vast aan de zuilen waarop de tempel rust.” Toen riep hij Jahwe aan, om hem nog één keer zijn kracht terug te geven zodat hij zijn ogen kon wreken. Hij duwde uit alle macht tegen de zuilen en de tempel stortte in, bovenop zichzelf, de vorsten van de Filistijnen en al het volk dat daar bijeen was.

Het boek eindigt met het verhaal van een schanddaad op het gebied van de Benjaminieten, die daarom door de andere stammen van Israël bijna volledig uitgeroeid worden. Toen kregen ze medelijden. Opdat er geen stam van Israël zou verdwijnen kregen de overlevenden vrouwen en mochten ze hun steden opnieuw opbouwen.

 

Read Full Post »

Onheilsscenario

Stel dat goedkope olie op zeer korte termijn een probleem wordt, bijvoorbeeld omdat de productie ervan in Saoedie-Arabië ineengezakt is. Dat – onder andere – vormt een verhaallijn van het boek ‘De rijkdom van Saoed’ van Andreas Eschbach.

Dit is een stukje uit het boek, als nadenkertje:

“… Bezoek eens een provincieplaats; wat tref je daar aan? Een hoofdstraat met een aantal zijstraten, meestal met een kapper, een drogist, een uitdragerij, een pizzeria en een Chinees. En over de hele lengte van de straat parkeerplaatsen. Je ziet mensen uit auto’s stappen of erin wegrijden, maar nauwelijks iemand die meer dan tien meter loopt. De huizen waarin de inwoners leven, staan allemaal ver buiten het centrum en zijn zonder auto niet te bereiken. In de grote steden is het nog erger. De meeste Amerikaanse binnensteden zijn vrijwel dood. De bevolking woont in enorme suburbs, voorsteden met eindeloze rijen identiek ogende, goedkope huizen, die het land als een woekerende schimmel bedekken. En dan ga je je toch afvragen hoe dat allemaal moet functioneren als er geen goedkope olie meer is. In de voorsteden ben je zonder auto verloren; ieder familielid heeft een eigen auto nodig. (…) Hoe moet dat allemaal als de benzine onbetaalbaar wordt? Wat kun je dan nog doen? Velen zullen proberen naar de stad te verhuizen, maar waarnaartoe? De oude huizen zijn grotendeels vervallen en het kost veel tijd om nieuwe te bouwen, terwijl de tijd juist dringt, het geld op is en er ook geen brandstof voor de bouwapparatuur meer is, evenals asfalt voor de wegenaanleg en talloze andere bouwmaterialen die uit aardolie geproduceerd worden en overal gebruikt worden. Maar zelfs als die huizen er waren, wie zou ze dan kunnen betalen? De mensen hebben veel geld betaald voor hun huis in een buitenwijk en al hun spaargeld daaraan besteed, terwijl ze hun inkomsten voor de komende decennia verpand hebben, en dat nog wel voor huizen die eenvoudigweg onverkoopbaar zullen zijn als er geen goedkope benzine meer is. De goedkope supermarkten, waar ze niet meer naartoe kunnen rijden, zullen niet langer goedkoop zijn en grotendeels trouwens failliet gaan. Hoe moet de bevolking dan van levensmiddelen voorzien worden? Waar moeten degenen die daar gewerkt hebben, werk vinden? Hoe moeten de mensen hun huizen ‘s winters zonder betaalbare olie verwarmen en ‘s zomers koelen als de stroom zo duur wordt dat ze die niet meer kunnen betalen, voor zover die in grote delen van het land toch al niet uitgevallen is? Hoe moeten de kinderen naar school? Wat voor carrière staat er nog voor hen open? Zonder twijfel zal niemand meer als mediamanager of public-relationsmanager aan de slag kunnen, maar waarvan moeten de mensen leven die nu mediamanager of public-relationsmanager zijn? Zullen die gaan proberen van hun eigen tuin te leven?
(…)
Bedenk dat de huidige generatie opgegroeid is met het geloof dat de melk uit de supermarkt komt. Wat weten dergelijke mensen van de bestrijding van schimmels, meeldauw of bladluis? Weten ze wanneer en waar je moet zaaien? Wanneer en hoe je moet oogsten? Kunnen ze hun planten tegen wilde dieren en vogels beschermen? Kunnen ze een hekwerk rond hun tuin plaatsen als hun handen slechts gewend zijn aan het werken met toetsenborden? En waar halen ze het materiaal vandaan als de dichtstbijzijnde bouwmarkt veertig mijl verderop ligt? Kunnen ze met kippen, schapen of koeien omgaan? Weten ze wat ze bij de geboorte van een kalf moeten doen?”

Brr. Wij zijn Amerika niet natuurlijk, maar toch. Ga maar eens na waarvoor we de auto allemaal gebruiken. Als de treinen blijven rijden, geraak ik wel nog op mijn werk (als dat dan nog nodig is), maar ik zal wel eerst een aantal km moeten fietsen. Mijn vrouw geraakt er zonder auto helemaal niet meer…

Hadden we het geld gehad, ik had ons nieuwe huis voorzien van een warmtepomp en fotovoltaïsche cellen, waarmee we al een heel stuk onafhankelijker zouden zijn van aardolie en elektriciteit… *Zucht* Maar dat is te duur…

Read Full Post »

Boekenprogramma (2)

Dat librarything.nl is toch wel ongeveer waar ik naar op zoek was. (Bedankt voor de tip, pironik!)

Ik geef nu wel als classificatie in dat ze van de bibliotheek komen, al past dat niet echt, want het programma dient meer als databank van je eigen boeken.

Er is ook de mogelijkheid om de laatst toegevoegde boeken of willekeurige boeken te tonen op je blog, maar daar slaag ik niet in. WordPress houdt dat soort html-code tegen, meen ik te begrijpen. Jammer, maar dat was niet mijn hoofdbedoeling.

Read Full Post »

Boekenprogramma

Om de drie weken ga ik naar de bibliotheek. Keurig op tijd, al jaren zonder boete. Da’s een van de voordelen van pendelen met de trein; ik kan een paar boeken per maand uitlezen.

Alleen, ik lees graag fantasy. En veel van die auteurs houden het niet bij één boek, nee, ze schrijven op zijn minst een trilogie, maar nog liever een pentalogie of een kweetnietwatologie. En als het laatste deel nog niet uit is op het moment dat ik aan het voorlaatste deel zit en dus nog een jaar of zo moet wachten, dan ben ik tegen dat het zo ver is allang de naam van de reeks en de auteur vergeten…

Een computerprogramma om bij te houden welke boeken ik gelezen heb, dat zou handig zijn. Gratis natuurlijk. Eventueel online, zodat ik alleen de naam van de auteur moet ingeven. Het programma doet dan de rest; haalt de titels op, korte boekbesprekingen,… Eventueel voeg ik dan nog een score toe. Als ik dat allemaal zelf moet doen, komt het er niet van.

Zou dat bestaan?

Read Full Post »

Pratchett

Shit zeg. Ik las dit weekend in de krant dat Terry Pratchett aan een zeldzame vorm van Alzheimer lijdt. Hij is naar eigen zeggen nog niet dood, en kan nog grapjes maken.

Maar ik had wel gehoopt om zeker tot aan mijn pensioen gemiddeld elk jaar een nieuw geniaal boek van hem te kunnen kopen…

Read Full Post »

Jozua

Het boek Jozua is het eerste boek van de ‘historische boeken’ Jozua, Rechters, Samuël en Koningen, ook wel de ‘oudere’ of ‘vroegere profeten’. Jozua sluit onmiddellijk aan op Deuteronomium. De historische werkelijkheid van de vestiging van de stammen van Israël in Kanaän wordt in Jozua herleid tot één lange veldtocht.

Na de dood van Mozes krijgt Jozua van Jahwe de opdracht om Kanaän binnen te trekken. De Rubenieten, Gadieten en de halve stam Manasse, die al een stuk grond gekregen hebben aan de overkant van de Jordaan, moeten evenwel nog manschappen leveren om mee op te trekken, tot de rest van de stammen ook het hun beloofde land hadden veroverd.

De overtocht van de Jordaan bij Jericho gebeurde ongeveer zoals de doortocht door de Rietzee. Zodra de priesters met de ark van het verbond een voet in het water van de Jordaan zetten, bleef het water stroomopwaarts staan als een muur, totdat de veertigduizend gewapende Israëlieten overgestoken waren.

De stad Jericho had intussen zijn poorten gesloten. Jahwe sprak echter tot Jozua, en Hij leverde de stad aan hem over, als ze zes dagen achtereen met alle mannen een keer om de stad trokken. De zevende dag moesten ze zeven keer om de stad trekken terwijl de priesters op hun hoorns bliezen. Na de zevende keer moest heel het volk beginnen schreeuwen. Ze deden het zoals het hun was opgedragen. Toen ze begonnen te schreeuwen, stortten de stadsmuren in. Iedereen werd over de kling gejaagd en de stad werd in brand gestoken. Het goud en zilver was voor de schat van Jahwe en de Israëlieten mochten niets houden van de buit.

Toch was er iemand die zich niet hield aan het verbod. Toen ze de volgende keer optrokken tegen hun vijanden, trokken ze slechts met een beperkt aantal manschappen ten strijde, omdat ze ervan overtuigd waren dat het land Ai gemakkelijk te veroveren was. De Israëlieten sloegen echter op de vlucht en werden verslagen. Dat was de straf van Jahwe omdat ze zijn verbod geschonden hadden. De schuldige werd met zijn gezin en heel zijn hebben en houden gestenigd. Daarna verliep de verovering van Ai voorspoedig…

Toen de berichten over de veroveringen aan de oren van de overige koningen in de streek kwamen, sloten zij zich aaneen om gezamenlijk oorlog te voeren. De inwoners van Gibeon, Chiwwieten, namen echter hun toevlucht tot een list. Afgezanten trokken naar de Israëlieten, met versleten kleren en sandalen en met uitgedroogde proviand. Zo konden ze de Israëlieten wijsmaken dat ze uit een ver land kwamen en een verbond wilden sluiten. Jozua sloot een verdrag met hen. Kort nadien merkten de Israëlieten dat de Chiwwieten echter vlakbij woonden, maar omwille van het verdrag spaarden ze toch hun leven. Jozua vervloekte hen echter om het bedrog; ze zouden nooit meer zijn dan slaven, waterdragers en houthakkers voor het volk van Jahwe.

Bijna heel het land werd zo veroverd. Toen Jozua hoogbejaard was, was echter nog steeds een deel van het land niet veroverd, zoals het land van de Filistijnen (met onder andere Gaza…), het land van de Giblieten en de Libanon. Jahwe zei tegen Jozua dat Hij de bewoners zou verdrijven en het land aan de Israëlieten geven. Daarop werd al het land verdeeld onder de stammen van Israël. Er werden ook vrijsteden aangeduid, waar iemand veilig kon zijn voor een bloedwreker, en levietensteden.

Toen Jozua zijn einde voelde naderen, hield hij nog een afscheidsrede. Hij waarschuwde de Israëlieten altijd het verbond met Jahwe te eerbiedigen; ze mochten ook geen omgang hebben met de overgebleven volkeren. Daarna stierven Jozua en Eleazar, de zoon van Aäron.

Read Full Post »

Deuteronomium

Het is al een tijdje geleden, van maart zelfs al, dat ik nog eens een bijbelboek heb samengevat. Ik ben mijn zelfopgelegde taak nog niet vergeten; het boek Deuteronomium is ondertussen uitgelezen, en ik ben al aan Jozua bezig. Alleen, ik moest nog eens de goesting en de tijd vinden om mij achter de pc te zetten en het ding samen te vatten.

De naam ‘Deuteronomium” komt uit het Grieks en wil eigenlijk zeggen ‘tweede wet’. Dit slaat op het feit dat het boek een herhaling en uitwerking is van de wetten in de eerdere boeken van de Pentateuch. Dit boek is tevens het laatste van de Pentateuch, ook wel de ’vijf boeken van Mozes’ genoemd. Deze vijf boeken vormen samen de (geschreven) Thora,  het heilige boek van de joden.

Het boek is bijna geheel geschreven als een redevoering van Mozes. Tegen het einde van het veertigste jaar zit de straf van de Israëlieten er bijna op en mogen ze het beloofde land binnentrekken, echter zonder Mozes, die zal sterven. Hij brengt hen nog eens alles in herinnering wat er de afgelopen jaren is gebeurd.

In zijn tweede rede roept hij het volk op om te leven naar de voorschriften die ze van Jahwe hebben gekregen, te beginnen met de Tien Geboden. Verder komen een aantal zaken terug uit het boek Leviticus. Reine en onreine dieren worden nog eens opgesomd, en ook de regels in verband met tienden, vrijsteden en rechtspraak.

Opvallend is wel dat bij het voeren van oorlog soldaten die pas een huis hebben gebouwd, een nieuwe wijngaard hebben geplant, of zich verloofd heeft met een vrouw, naar huis mogen gaan. Moest hij sneuvelen, dan zou een ander immers de eerste vruchten plukken van zijn arbeid of trouwen met de vrouw met wie hij zich had verloofd. Ook wie bang is, mag naar huis; anders zou hij wel eens zijn medesoldaten kunnen ontmoedigen… Ook kamphygiëne komt ter sprake. Een soldaat moet zo een schop hebben, om een putje te kunnen graven buiten het kamp om zijn behoefte in te doen…

Er zijn ook een paar rare voorschriften, zoals de regel dat een vrouw geen mannenkleren en een man geen vrouwenkleren mag dragen. (Jahwe kijkt waarschijnlijk met afschuw naar Oilsjt Carnaval vermoed ik zo…)

Als twee broers bij elkaar wonen en een van hen sterft zonder een zoon na te laten, dan moet de vrouw van de overledene trouwen met haar schoonbroer. Hun eerste zoon draagt de naam van de overleden broer zodat diens naam niet verdwijnt. Weigert de schoonbroer dat huwelijk dan worden hem de sandalen van de voeten gerukt, hij wordt in het gezicht gespuwd en krijgt de naam ‘barrevoetersgespuis’.

Als het volk gehoorzaamt aan Jahwe, zullen ze gezegend worden (“Gezegend is de vrucht van uw schoot (…) Gezegend zijt gij bij uw komen, gezegend bij uw gaan.” enzovoort). Gehoorzamen ze niet en voeren ze de voorschriften niet stipt uit, dan worden ze vervloekt (Opnieuw: “(…) Vervloekt is de vrucht van uw schoot (…) Vervloekt zijt gij bij uw komen, vervloekt bij uw gaan (…)”).

Mozes stelde de wet op schrift en overhandigde ze aan de priesters. Hij droeg hun op om de wet om de zeven jaar op het Loofhuttenfeest voor te lezen voor het volk van Israël.

Hij eindigt met een lied om het hun allemaal nog eens in te prenten. Mozes was 120 jaar toen hij stierf en de fakkel doorgaf aan Jozua.

 

Read Full Post »

Pinksteren

Pinksteren is het feest waarop wordt herdacht dat de Heilige Geest gegeven werd aan de volgelingen van Jezus.
Van oudsher is Pinksteren een joods oogstfeest, het ‘Wekenfeest’. Het valt precies 50 dagen na het Paasfeest.
Op het eerste joodse Pinksterfeest na de kruisiging en opstanding van Jezus zaten de volgelingen van Jezus bij elkaar in een huis. Ze waren niet bepaald vrolijk, want Jezus had hen 10 dagen daarvoor verlaten (Hemelvaart). Bij zijn vertrek had Jezus hen de opdracht gegeven om bij elkaar te blijven en te bidden om de komst van de Heilige Geest.
Op die ochtend gebeurde er iets vreemds: er klonk het geluid van een stormwind en er was een verschijnsel van vuur, dat op ieders hoofd brandde – de ‘vurige tongen’. De volgelingen van Jezus konden opeens vreemde talen spreken, die ze nooit geleerd hadden. De mensen uit de buurt hoorden en zagen deze verschijnselen ook en kwamen kijken wat er aan de hand was. Ze dachten eigenlijk dat de discipelen dronken waren, omdat ze zo opgewonden waren en in vreemde talen spraken. Eén van de discipelen van Jezus, Petrus, ging naar die mensen toe en vertelden hen wat er gebeurd was. De omstanders waren zo onder de indruk, dat op die dag 3000 mensen gingen geloven in Jezus. Dit was het begin van de christelijke kerk.

Read Full Post »

Numeri

Na Leviticus ben ik aanbeland bij Numeri. De Joden zitten nog steeds in de Sinaïwoestijn na hun uittocht uit Egypte. De stammen worden geteld; ze waren met 603.550, de Levieten niet meegeteld. De stam van Levi werd namelijk in dienst gesteld van Aäron, de priester en broer van Mozes.

Verder staan er opnieuw een aantal voorschriften in het boek, zoals de reinheidswet en het nazireaat. Wanneer een man of vrouw iets bijzonders wil verrichten en aan Jahwe de belofte van nazireaat doet, mag hij of zij gedurende die tijd niets eten of drinken wat van de wijnstok komt en mag hij zijn haar niet laten knippen.

Een aantal keren komen de Israëlieten in opstand tegen Mozes en Jahwe. Elke keer breekt er dan als straf een plaag uit waarbij duizenden omkomen. Zo wordt er eens een groep verkenners uitgestuurd om het land Kanaän te verkennen. Na veertig dagen komen ze terug, maar ze brengen slecht nieuws… Volgens hen is het land bevolkt door reuzen, waar ze nooit tegenop zullen kunnen. Op het ogenblik dat het muitende volk Mozes, Aäron en twee van de verkenners die vertrouwen bleven hebben in Jahwe, wilden stenigen, komt Jahwe tussenbeide. Jahwe verliest zijn geduld met het trouweloze volk, maar op voorspraak van Mozes worden ze toch niet vernietigd. Jahwe vervloekt hen echter wel op de volgende manier: voor elke dag van de verkenning zullen ze één jaar in de woestijn rondzwerven, veertig jaar in totaal dus, en van alle mannen boven de twintig zal er niet één het beloofde land binnengaan, behalve de twee verkenners en hun volk dat trouw gebleven was. Het zullen de kleine kinderen van het volk zijn, die het beloofde land zullen in bezit nemen.

In dit boek komt ook het verhaal voor van Mozes en de rots. Toen het volk eens geen water meer had, begonnen ze voor de zoveelste keer te morren en Mozes te verwijten. Jahwe zegt tegen Mozes dat hij met zijn staf op de rotsen moet slaan, waarna er water uit stroomt. Omdat Mozes echter de heiligheid van Jahwe niet hooggehouden had, zal Mozes de gemeenschap niet binnenleiden in het beloofde land… Aäron sterft wat later. Verderop in het boek komt dit terug, en wordt Jozua aangesteld als opvolger van Mozes.

Er worden ook nog een paar veldslagen uit de doeken gedaan, waarbij de Israëlieten hun tegenstanders verslaan en hun afgodenbeelden vernietigen.

Twee hoofdstukken worden gewijd aan de offers en de feestdagen (onder andere paasfeest, loofhuttenfeest en dag van de verzoening).

In drie andere hoofdstukken worden Kanaän en het Overjordaanse verdeeld onder de stammen. Er wordt ook bepaald dat tussen de stammen onderling niet mag worden gehuwd, zodat het gebied van een stam niet in bezit komt van een andere stam. Er worden ook zes Levietensteden opgericht, waarbinnen iemand die onvrijwillige doodslag heeft gepleegd, asiel kan krijgen. Dit geldt ook voor vreemdelingen. Bij moord moet de moordenaar ter dood veroordeeld worden en dit moet gebeuren door de bloedwreker. Bij doodslag zonder opzet of door een ongeluk echter, kan de gemeenschap de doder naar een levietenstad brengen. De asielzoeker moet binnen de stad blijven tot de hogepriester overlijdt; daarna kan hij terugkeren naar zijn bezit. Verlaat hij de stad voor die tijd, dan treft de bloedwreker geen schuld als hij de doder toch neerslaat. De veroorzaker van de onvrijwillige doodslag kan ten slotte niet losgekocht worden.

Read Full Post »

Kludde

Toen ik nog een klein pagadderken was, ‘dreigde’ mijn grootvader altijd al schertsend met ‘Kludde met zijn keet’ als ik niet wou slapen. Kludde komt om klokslag middernacht en rammelt dan met zijn ketting. Kindjes die dan nog op zijn of uit hun bedje komen, neemt hij mee…

Natuurlijk was dat dan een reden om net niét te willen inslapen. Het was nou ook niet direct een stimulans om uit bed te komen, maar zo wakker liggen tot middernacht en dan liggen luisteren of je geen ketting hoorde, dat zat er wel in.

Na ‘Eva en de leeuwen’ ben ik nu begonnen in een boek over Oost-Vlaamse sagen. En laat mij daar nu net een aantal Kludde-verhalen tegenkomen zeker. De inhoud verschilt wel per verteller/streek precies… Maar er stond toch wel een verhaaltje in, verteld door een inwoner van Vollezele (Galmaarden) over een Kludde uit Lieferinge. Lieferinge is een piepklein landbouwersdorpje dat nu tot Ninove behoort… en waar mijn grootvader geboren is. En er stond letterlijk ‘Kludde met zijn keet’!

Deze Kludde joeg echter niet op wakkere kindjes, maar sprong op de rug van nachtelijke wandelaars. Dat element komt wel meer terug in de Kluddeverhalen. Wanneer iemand ‘s nachts nog op gang was (terugkerend van het werk op het land, of van de herberg of zo), kon het zijn dat Kludde op zijn rug sprong. Die moest dan tot een bepaald punt gedragen worden, of de drager viel dood neer.

Volgens de ene was Kludde de geest van een slecht mens, volgens de ander een soort van weerwolf. Zo zou je kans zien om van Kludde af te geraken als je tijdig je zakdoek kon trekken en die naar hem toegooien met de woorden ‘Ontweert die!’ (vandaar weer-wolf, volgens de vertelster althans). Kludde moet dan de zakdoek ontweven met zijn tanden.  De Kludde van Lieferinge was een knecht op een boerderij en werd ontmaskerd toen hij ‘s morgens bij het ontbijt stukjes draad tussen zijn tanden bleek te hebben…

Read Full Post »

Eva onder de leeuwen

In ‘Mijn meest bijzondere boek’ ging het over de auteur Jan Boschmans. Naast ‘de 7 flesschen van den kanunnik’ heb ik ondertussen inderdaad ook ‘Eva onder de leeuwen’ aangeschaft via het internet, kort nadat ik dat tekstje geschreven had.

Het heeft tot nu geduurd eer ik er in begonnen ben, wegens eerst nog verscheidene andere dingen te lezen. And I love it. Het is humoristisch geschreven, niet zwaar op de hand. En met een verouderd taalgebruik. Niet in de oude spelling, zoals ‘de 7 flesschen van den kanunnik’, een beetje tot mijn spijt, afgezien van hier en daar een woord zoals ‘vacantie’.

Het gaat over de zoon (kloek, dapper van inborst) van een transportbedrijf uit Griebergen, die te maken krijgt met sabotage van hun vrachtwagens en terzelfdertijd de dochter van een wat geheimzinnige apotheker het hof maakt. In de buurt van Griebergen liggen nog de dorpen Rosane en Olden, wat mij samen met de luciferfabriek en de Oudenberg te Griebergen doet denken dat het eigenlijk andere namen zijn voor Geraardsbergen (‘Gisberg’ in ons dialect), Ronse en Oudenaarde. Een beetje mijn streek dus, althans Geraardsbergen, wat het voor mij een extra cachet geeft. De auteur zelf blijkt echter van Anzegem (arrondissement Kortrijk) te zijn.

Verder geniet ik van de uitdrukkingen en omschrijvingen die ik niet ken. Zoals bijvoorbeeld toen men over de schuldige van de sabotage aan het nadenken was: “Aleer de duivel in de schuur te gaan vinden, is het geraden onder de tafel te kijken.” Een verrader in eigen rangen? Ik weet het nog niet; het boek is nog niet uit.

Een ander voorbeeld: een varken wordt in enkele zinnen achtereenvolgens krulstaartje, worstdier en St-Antoniusbeestje genoemd. De beestjes in kwestie kregen trouwens hormonen toegediend, wat niet precies de normaalste gang van zaken was, maar beschouwd werd als uitermate vooruitstrevend.

Als ik nog een boek van de auteur tegenkom, schaf ik het mij zeker aan…

Read Full Post »

Bijbelhuiswerk?

Mijn bijbelsamenvattinkjes zijn ongemeen populair de laatste dagen. Zou iemand een huistaak over de Bijbel moeten maken?

Read Full Post »

Leviticus

Het boek Leviticus, het vervolg op het boek Exodus, bestaat uit twee delen. De eerste zestien hoofdstukken handelen voornamelijk over de heiligheid van onder andere offers, priesterschap en over de bevoegdheden van priesters en levieten. In de rest wordt gesproken over de heiligheid van Jahwe zelf.

Het eerste deel is een vrij gedetailleerde beschrijving van hoe offers (brand-, meel-, zonde-, schuld- en slachtoffers) moeten gebeuren. Alles wordt gedicteerd door Jahwe vanuit de tent die voor hem is opgetrokken. Aäron en zijn zonen worden aangesteld als priesters. Twee van zijn zonen brachten vuur naar de tent van Jahwe dat niet beantwoordde aan de voorschriften en Jahwe verbrandde hen.

Er wordt verder opgesomd welke de reine en onreine dieren zijn. Rein zijn de herkauwende landdieren die gespleten hoeven hebben, waardoor onder andere het varken afvalt. Van de zeedieren mogen alleen die met vinnen en schubben gegeten worden. Bij de insecten alleen de sprinkhanen. Bloed mag al helemaal niet gegeten worden.

Er zijn ook een massa voorschriften voor de omgang met huidziekten, voor geslachtsverkeer, voor de feesten,… Interessant vond ik de begrippen sabbatjaar en jobeljaar, vooral omdat het eerste bij ons wordt gebruikt als je een jaar afstand neemt van je job. Het sabbatjaar in de Bijbel is het zevende jaar waarin je het land niet mag bewerken. Akkers mogen niet ingezaaid en wijngaarden mogen niet gesnoeid worden. Na zevenmaal zeven jaren, dus na zeven sabbatjaren of negenenveertig jaar, is het vijftigste jaar een heilig jaar, het jobeljaar. Iedereen wordt dan in zijn vroegere bezit hersteld. Als je een stuk grond of een huis verkoopt, moet je bij de prijs rekening houden met het aantal jaren tot het volgende jobeljaar. In dat jaar komt het immers terug in jouw bezit. Voor bijvoorbeeld huizen in ommuurde dorpen geldt dat niet; die kunnen alleen in het eerste jaar na de verkoop teruggekocht worden.

Al bij al een saai hoofdstuk; niet relevant voor een niet-jood… En ik vraag mij eigenlijk af in hoeverre de joden zelf alle voorschriften hieruit nog volgen.

Read Full Post »