Hier is ‘em sè! Wat door de Naakte Keizer werd gezaaid en het kiemlobstadium werd doorgeloodst, en door Maxentia werd gevoed tot het tweede blaadje verscheen, heb ik nu wat roze korrels gegeven. Hopelijk heb ik de worteltjes niet verbrand…
Meester Keizer, juffrouw Maxentia, mag ik hierbij mijn kopij inleveren? Het zijn meer dan de vereiste 300 woordjes geworden, al had ik eerst niet gedacht er te geraken.
—
Hoofdstuk 3: Maxim
Van een stralende ochtendzon krijgt Maxim altijd hoofdpijn. Zijn Ray-Banzonnebril is echter een probaat hulpmiddel en verleent hem bovendien wat extra klasse. Niet dat hij dat nodig heeft, denkt Maxim met een grijns, terwijl hij zich in zijn BMW X5 nestelt. Het is meer zoiets als een finishing touch. Hij laat de krachtige motor optrekken bij het uitrijden van de straat, wanneer hij merkt dat die jonge kinesiste van een paar huizen verder net haar postbus leegmaakt.
Nauwelijks tien minuten later draait Maxim de parking van de fabriek op en parkeert zijn X5 op zijn gereserveerd plekje naast de hoofdingang. Met een bestudeerd achteloze polsbeweging sluit hij zijn wagen met de afstandsbediende centrale vergrendeling wanneer hij net de automatische schuifdeuren gepasseerd is en de receptioniste hem opmerkt. De zonnebril gaat pas af als hij de lift instapt.
Vandaag belooft een bewogen dag te worden. De laatste maanden heeft hij voor een groot bedrag aandelen van het bedrijf via stromannen verkocht aan een uitermate winstgevende koers. Met het nieuws dat hij in petto heeft, zal de koers de komende weken zeker dalen. En dan geeft hij zijn stromannen de opdracht de aandelen stukje bij beetje terug te kopen…
Maxim, bedrijfsleider van Plastibel nv, opgericht door zijn vader, dat onder andere kunststof onderdelen van huishoudapparaten maakt, is door zijn broeders van de Loge in contact gebracht met een grote klant. Binnen een half jaar volgt een grote bestelling, één die verzekert dat de nabije toekomst van het bedrijf er rooskleurig uitziet. Vooraleer het zover is, gaat Maxim echter wat negatieve berichten de wereld insturen. Herstructureringen, een paar naakte ontslagen,… Zo’n berichten in de pers doen het elke keer. Vandaag heeft hij een afspraak met zijn contact bij de pers. Morgen krijgen een paar arbeiders de bons. Geen nood, binnen een paar maanden kunnen dezelfde mensen desnoods terug aangeworven worden. Of andere, wat maakt het ook uit. En het geeft hem meteen een aanleiding om die zuurpruim van op de administratie de laan uit te sturen. Kan hij gelijk die collega van de zuurpruim, Els heet ze dacht hij, promoveren tot zijn assistente. Ze mag dan al getrouwd zijn en moeder, ze mag er nog steeds best wezen. Wat ze in het gezelschap van die zuurpruim zoekt, snapt hij niet. Elke morgen drinkt ze haar eerste tas koffie bij hem. Voilà, het is weer zover, de deur van het lokaal van de zuurpruim staat open en hij hoort haar stem. Nog terwijl hij door de gang loopt, valt haar stemgeluid stil. Hij kijkt even binnen en ziet hen beiden met open mond gebogen staan boven de krant.
“Hé, hello, alles kits?”
Els slaakt een gil en maakt een sprongetje. De zuurpruim – Philip heet hij volgens het plaatje op de deur, Maxim kan het maar niet onthouden – geeft hem een duistere blik.
“Heb je de krant dan nog niet gelezen?”
“Nee, hoezo?”
Zwijgend schuift Philip hem de krant toe. ‘PLASTIBEL IN SLECHTE PAPIEREN?” kopt de economische katern.
“Maar… hoe kan dat nu al? Ik bedoel, waar haalt die krant dat?” herstelt Maxim zich na zijn eerste uitschuiver.
“U moet daar toch van op de hoogte zijn?” vraagt Philip, half beschuldigend.
—
Buddha (van Kladblog), wil jij het kleine kasplantje van mij overnemen?
Read Full Post »
