Ik ben eigenlijk blij dat ik deze blog niet gewist heb, al die maanden dat de zin/inspiratie/tijd uitbleef. Al waren de enige bezoekers al die tijd mensen die op zoek waren naar iets over maïs inkuilen of naar een samenvatting van een bijbelboek. Echt waar. Blij dat ik toch iets heb kunnen bijdragen aan het verspreiden van informatie via het internet.
Nee, ik heb er af en toe wel eens aan gedacht om alles gewoon te wissen. Die vervelende getuige van iets waar ik aan begonnen was, maar niet afgemaakt heb (maar wanneer is een blog afgewerkt?), uit de weg ruimen. Alles zo gelaten omdat het ondertussen een beetje mijn geheugen is geworden voor grappige voorvallen met de kindjes. Ik was “Golden shower” bijvoorbeeld al helemaal vergeten.
Er was wel wat opkuiswerk aan de links. Een aantal bloggers hebben hun schrijfsels meedogenloos gewist. De blog van een paar anderen is verstild in de tijd. Nostalgie naar iets van amper een twee jaar geleden; altijd dezelfde medebloggers tegenkomen in de reacties op andere blogs.
Ik ben niet zeker hoeveel postjes er nog zullen volgen, na deze korte uitbarsting, en het kan mij eigenlijk ook niet zoveel meer schelen als toen. Ik ga wel door met hardnekkig weigeren op de zelfvernietigingsknop te drukken.
En terecht, het zou jammer zijn om zo’n brokje geschiedenis over jezelf te wissen.
nee, niet wissen of dan toch eerst ergens opslaan, maar t beste is: gewoon doorgaan, telkens als je zin hebt.. en daar kunnen maanden tussen zitten…. en dan?!