Geplaatst in Muziek op dinsdag, 31 augustus 2010 | 3 Commentaar »
Op het laatste optreden te Haaltert heeft er iemand ons gefilmd en ik had het eigenlijk niet door. Ik dacht dat het om een foto ging. Vier filmpjes lang. Ik had het pas door toen ik een Youtube-linkje kreeg. Anders had ik mij toch wat meer rock ‘n roll gedragen. Doeme toch. Wie wil er nu als zijn gewone zelf op internet verschijnen?
Geplaatst in Tuin op maandag, 30 augustus 2010 | 5 Commentaar »
Wat ik graag in mijn moestuin zou willen planten volgend jaar: knolraap en lof, schorseneren en prei! Of ‘t zal alleszins niet veel schelen:
- Schorseneren
- Witloof
- Wortelen
- Uien
- Rode biet
- Pastinaak
- Bloem-, rode, witte en groene kool
- Knolselder
- Radijzen
- Keukenraap
- Snij- en kropsla
- Snijbiet/warmoes
- Spinazie
- Prei
- Veldsla
- Boontjes en boterboontjes
- Sluimerwten
- Meloen
- Aardbei
- Aardpeer
- Aardappel
Vraag 1: heb ik wel genoeg plaats? Vraag 2: hoeveel gaat er hier van mislukken? En vraag 3: hoeveel daarvan zal ik alleen mogen opeten, de blikken trotserend van de huisgenoten rond de tafel, terwijl ik gewoon wéét dat mijn Echtgenote denkt: ‘Laat hem maar doen, dan gaat het het snelste over…’
Geplaatst in Tuin op vrijdag, 27 augustus 2010 | 1 reactie »
Na de ramp van vorig jaar hebben de twee uitgebroede kuikens het dit jaar wel overleefd. Een haantje (denk ik) en een hennetje zijn er van gekomen:
Voor zover ik weet, zijn het Cochin-krielen, brave, kleine kipjes. De twee kipjes op de foto zijn nu 4 maanden oud en nog niet helemaal volgroeid dus.
En ze moeten de deur uit! In de eerste plaats omdat het weinig zin heeft twee hanen te houden. Dat eet maar en het doet voor de rest niet veel nuttigs. Zelfs de vuilzak buitenzetten hoeft een man in de kippenwereld niet te doen. Ik zou ze eigenlijk het liefst ruilen tegen een ander cochinhennetje (of twee), om inteelt te voorkomen.
Geplaatst in Tuin op donderdag, 26 augustus 2010 | 2 Commentaar »
Nu er niet meer met tractors over gereden moet worden, krijg ik eindelijk de kans om dingen beginnen te kweken in mijn moestuin. Vol enthousiasme heb ik mij gestort op het zaaien van gemengde sla en snijbiet, dingen die je in augustus nog in de grond kunt gooien. Mijn vader heeft mij wat slaplantjes bezorgd die hij er bij hem moest uitgooien wegens te dicht opeen, en ik heb aardbeiplanten besteld en ondertussen ontvangen. Ik zou elke dag wel naar het tuincentrum willen rijden om te zien of er geen groenten zijn die ik overgeslagen heb. Spinazie en boerenkool bijvoorbeeld, en ‘keukenraapjes’.
… maar ondertussen slaat de twijfel toe. Om het goed te doen, zou ik een teeltplan moeten opstellen, met teeltafwisseling en zo. Gezien de afmetingen van de moestuin zou het eigenlijk nog goed meevallen om de tuin in twee rijen van vier vakjes te verdelen. Maar de aardbeien staan ondertussen al op één lange rij – gemakkelijk om volgend jaar de uitlopers op een rij ernaast te planten, dacht ik, en ook om de resultaten van de drie verschillende rassen te kunnen vergelijken - die dan vier vakjes zou doorkruisen.
En naast de afwisseling tussen de percelen per jaar, kan je ook nog eens binnen hetzelfde jaar een voor-, hoofd- en nateelt hebben, waarbij je eveneens de plantenfamilies en bemestingsbehoefte in het oog moet houden.
Ik heb tot februari om er nog eens goed over na te denken.
Geplaatst in Blogroll, Internet op woensdag, 25 augustus 2010 | 2 Commentaar »
Ik ben eigenlijk blij dat ik deze blog niet gewist heb, al die maanden dat de zin/inspiratie/tijd uitbleef. Al waren de enige bezoekers al die tijd mensen die op zoek waren naar iets over maïs inkuilen of naar een samenvatting van een bijbelboek. Echt waar. Blij dat ik toch iets heb kunnen bijdragen aan het verspreiden van informatie via het internet.
Nee, ik heb er af en toe wel eens aan gedacht om alles gewoon te wissen. Die vervelende getuige van iets waar ik aan begonnen was, maar niet afgemaakt heb (maar wanneer is een blog afgewerkt?), uit de weg ruimen. Alles zo gelaten omdat het ondertussen een beetje mijn geheugen is geworden voor grappige voorvallen met de kindjes. Ik was “Golden shower” bijvoorbeeld al helemaal vergeten.
Er was wel wat opkuiswerk aan de links. Een aantal bloggers hebben hun schrijfsels meedogenloos gewist. De blog van een paar anderen is verstild in de tijd. Nostalgie naar iets van amper een twee jaar geleden; altijd dezelfde medebloggers tegenkomen in de reacties op andere blogs.
Ik ben niet zeker hoeveel postjes er nog zullen volgen, na deze korte uitbarsting, en het kan mij eigenlijk ook niet zoveel meer schelen als toen. Ik ga wel door met hardnekkig weigeren op de zelfvernietigingsknop te drukken.
Geplaatst in Het Leven, Ikke, Werk op dinsdag, 24 augustus 2010 | 1 reactie »
Mocht ik al wat langer een schrijver zijn, dan zat ik nu evengoed thuis, achter de computer, met mijn dertiende tas koffie ondertussen, want ik zou ’s nachts om 2u opgestaan zijn. Ik zou geleerd hebben dat inspiratie zich niet laat opsluiten in een 9-tot-5-keurslijf, en dat ervan moet geprofiteerd worden als het moment daar is. Mijn haar zou nog niet gewassen zijn, want daar denk ik intussen niet meer aan. Eenmaal bevangen door de koorts van het schrijven, moet mijn vrouw er mij aan herinneren dat ik af en toe iets moet doen aan de verzorging van mijn lichaam.
Als ik al eens naar buiten kijk, zien mijn ogen niet langer de zon die als een immens zoeklicht in slow motion alle hoekjes van de tuin beschijnt, maar zien ze een andere wereld, bevolkt door welke personages dan ook die zich in mijn roman aandienen.
De kippen zijn het intussen gewoon en kijken niet meer hoopvol op als ik weer eens aan hun hek sta. Ze weten dat ik geen lekkers meer bij me heb, als ik daar een half uur lang in gedachten verzonken sta te staren.
Af en toe denk ik nog eens terug aan mijn vroegere kantoorcollega’s, en hoe het eigenlijk toch wel handig was dat er heel regelmatig wat geld op de rekening verscheen. Geven en nemen. Je geeft de vrijheid op om tijdens de uren dat de zon schijnt, buiten te kunnen lopen. Of althans die keuze te kunnen maken. Je geeft je over aan de autoriteit van een dienstchef, die bepaalt wat jij de volgende dagen, weken, jaren gaat doen. Je krijgt in ruil de vrijheid om wekelijks naar de supermarkt te kunnen trekken en inkopen te doen zonder veel zorgen dat er aan de kassa niet genoeg geld meer op de rekening staat.
Misschien maar goed dat ik geen schrijver ben, want ik eet en snoep nogal graag.
Geplaatst in Het Leven, Ikke, Werk op maandag, 23 augustus 2010 | Reageer »
Stel dat ik een schrijver was, nog maar recent de richting van het schrijven ingeslagen. Dan zat ik nu thuis, aan de computer, met mijn derde tas koffie. Mijn haar zou niet gewassen zijn, althans zolang het mijn echtgenote niet op de kast jaagt. Mijn baard probeert behoedzaam zijn derde verjaardag te halen. In dagen weliswaar.
Wanneer de inspiratie even wat zoek is, dan kijk ik naar buiten, naar hoe de voormiddagzon en de hoek van het huis een schaduwlijn door de tuin trekken. In de namiddag, als de zon aan de andere kant van het huis weer tevoorschijn komt, wordt het licht te fel om nog gemakkelijk het computerscherm te kunnen lezen, ook zonder dat de zon rechtstreeks binnen schijnt.
Blijft de inspiratie nog wat langer weg, dan kan ik ook iets nuttigs gaan doen. De afwas bijvoorbeeld. De kippen hebben al eten gekregen en regelmatig aan hun hek gaan staan, zou hen maar afleiden van hun gescharrel, want dan denken ze dat ze een tussendoortje krijgen. Er zijn grenzen aan wat je een kip kan geven aan verzorging op een dag.
En dan sla ik weer aan het typen, want het gaat niet op om thuis te zitten en geen lor uit te voeren. Als schrijver moet je ook je boterham verdienen. Anders zou ik me maar een leegganger voelen, ook al kan ik ondertussen met mijn onverzorgde haar en baard de gemiddelde peuterklas gillend op de vlucht jagen.
Af en toe denk ik nog eens aan de vroegere collega’s op kantoor en geniet even van de geluksgevoelens en leedvermaak. Ik stel mij dan de afgunst in hun ogen voor toen één van hen ontsnapte aan de dagelijkse kantoorsleur de vrijheid tegemoet…
Geplaatst in Huis op vrijdag, 20 augustus 2010 | 2 Commentaar »
Geplaatst in Het Weer, Ikke op donderdag, 19 augustus 2010 | 2 Commentaar »
In mijn schoonfamilie loop ik wat achter. Na een fikse regenbui zit iedereen te vergelijken hoeveel liter per vierkante meter er bij hen gevallen is. Ik kom niet verder dan “veel” of ”weinig” geregend…
Maar! Dit behoort sinds enkele dagen tot het verleden! Op mijn laatste vakantiedag (maandag, ik weet het, een rare dag om je verlof op te laten eindigen) pijpensteelde het immers praktisch de hele dag, wat mij het idee opleverde om zélf een pluviometer te maken.
Eerste stap: een geschikt flesje zoeken en daar de bodem van afsnijden. Een plastieken flesje dus best, du-uh.
Vervolgens: men rekene uit wat de oppervlakte is van het gat van de fles. U weet wel, Pierre Kwadraat, of pi maal straal maal straal – leve de rekenmachine! Waarna je kan berekenen hoeveel keer die oppervlakte past in 1 vierkante meter.
Zo ver zo goed. Omgekeerd dan, als er nu 1 liter water valt op 1 vierkante meter, met hoeveel milliliter komt dat dan overeen in mijn bewuste fles? Dit begint steeds meer op een wiskunde-oefening van het zesde leerjaar te lijken…
… maar dan begint het. Om mijn pluviometer-in-wording te ijken, moest ik 7,4 ml afmeten en daar een streepje zetten. Die 7,4 ml kan ik niet zo nauwkeurig afmeten. Laat staan 7 ml. Of 7,4 g had ook goed geweest, maar mijn keukenweegschaal heeft ook niet verder gestudeerd dan de natuurlijke getallen, houdt niet van komma’s en beperkt zich bijgevolg tot grammen. Ik had gelukkig wel wat onkruidbestrijdingsmiddelen in huis, waar zo’n handige doseerdop bij zit die begint bij 2 ml. Waar onkruidbestrijdingsmiddelen allemaal niet goed voor zijn.
Volgende probleem: alle alcoholstiften in huis leveren nogal dikke streepjes op, en de streepjes voor 1 l/m², 2 l/m² enzovoort staan bijgevolg nogal dicht bij elkaar. De nauwkeurigheid van mijn pluviometer gaat met sprongen achteruit. In plaats van een flesje zou iets trechtervormigs beter geweest zijn, zodat de streepjes onderaan wat verder uit elkaar liggen. Ik weet niet hoe dat bij u zit, maar bij ons hebben wij niet zoveel trechterachtige dingen in huis, behalve dan misschien een trechter. Die dan weer ondoorzichtig is en niet afsluitbaar. Twee dingen die niet samengaan met het concept ‘regen opvangen en aflezen hoeveel regen ge opgevangen hebt, bij voorkeur op een moment dat het opgehouden is met regenen’. Er onderaan een fijne buis genre buret aanhangen, ware ook goed geweest, maar die kon ik nu toevallig ook niet vinden.
In ieder geval, onze kippen hebben nu uitzicht op een aan een staaf gebonden fles. Van maandagmiddag tot dinsdagmorgen viel er bij ons 30 liter per vierkante meter, nu gij. OK, ik kan er een paar liter naast zitten.
Maar het belangrijkste is toch dat ik nu mee kan praten in de schoonfamilie. En dat ik mijzelf voor even intellectueel heb beziggehouden op een regendag. Niemand gaat het mij hopelijk euvel duiden dat er op mijn metingen een zekere marge zit. En laat mij gerust als het slechts over 1 tot 3 liter gaat; die streepjes liggen te dicht bij elkaar.
Net twee schamele weekjes vakantie achter de rug. Voor het zoveelste jaar op rij niet op reis geweest…
We wonen nu iets meer dan anderhalf jaar op onze nieuwe stek, en sinds dit voorjaar zijn we de ‘trotse’ bezitters van een terras en oprit, en kort nadien van een afsluiting (toch al de palen) en een gazon. Ik was begonnen aan een groententuin met sla en zo, maar de laatste regenbuien hebben er een modderbad van gemaakt. Niemand had echter gedacht aan een afvoerroostertje achter het terras. Wij niet, architecten niet, aannemers niet… Met als gevolg dat bij de gemiddelde Belgische stortbui het voorste deel van het gazon herschapen werd in de Groene Zee. Dus, wat doet een mens dan met zijn schamele twee weekjes verlof? Roosterkes leggen natuurlijk. En eerst een lange buis, die moet uitkomen in de afvoer naar de rioleringen, die natuurlijk niet ligt waar ge u meent te herinneren waar die lag, maar een paar meter verderop en ne stommen bocht maakt op een plek waar ge dat niet verwacht, zodat ge in het pas aangelegde gazon niet slechts die paar zo klein mogelijke putjes kunt graven, maar eindigt met een volledige loopgracht waarmee een Duits regiment in ’14-’18 heel gelukkig zou geweest zijn. Enfin, ondertussen zijn die moeten verhuizen want alles is weer dichtgegooid en de eerste grassprietjes komen weeral op. Verder zitten graven in de groententuin-in-spe om enkele bestelde aardbeiplantjes een nieuwe thuis te geven en zitten graven om op een verluchtingsgat in de kelder een verluchtingschampignon te kunnen plaatsen. Mainly zitten graven dus in mijn verlof. En tussendoor mijn voetbalveld (gazon is wat groot uitgevallen, nu er nog geen haag, tuinhok, randbeplanting en dergelijke staat, en daarnaast ook nog de kiekenwei-zonder-kiekens) afbrommeren met een oud grasmachien dat meer olie dan benzine verbruikt. Die grasmachine kan er in haar eentje de volledige dagopbrengst van een oliebron doorjagen. Waardoor er continu een blauwe walm in mijn gezicht geblazen wordt en alle passanten mij beschuldigend met de vinger nawijzen als de voornaamste bijdrager tot de global warming. Tijdens de regenbuien kan een mens buiten niet graven, dus werd het binnen verven, dingen omhooghangen, dasjteren met siliconen en zo.
O ja, we hebben ook nog met de kindjes de obligate dag aan de zee doorgebracht. En nog een dagje naar de zoo, met de trein. Ik had schrik dat ze geen uur zouden kunnen stilzitten, maar dat viel goed mee. Flinke kindjes, eigenlijk.
 | Amandra op Eierdief! |
 | Julia Van de Merlen op Eierdief! |
 | Alcyon op Exodus – De tocht door d… |
| Alcyon op Eierdief! |
| Amandra op Eierdief! |
 | linda op Exodus – De tocht door d… |
 | marijke op Klosbassen |
 | Druyts Jacqueline op Eierdief! |
 | zapnimf op Klosbassen |
 | Online gokken op Voor het leven |
