Slecht nieuws

Nee, niet over mij, maar in het algemeen. Ik probeer altijd naar het nieuws te luisteren, en vaak hoor ik het bijna elk uur op de radio. Het televisienieuws zie ik praktisch nooit wegens op dat moment grote kindjesinbedstopactie.

Maar mensen, je kan bijna een bandje opzetten. Het nieuws is elke dag ongeveer gelijk. De nieuwslezers moeten blij geweest zijn met de Oscaruitreikingen, zodat ze eens iets anders konden voorlezen. FortisFortisFortisFortis. CrisisCrisisCrisisCrisis. Beurs en rode cijfers. Automobielindustrie en financiële moeilijkheden. Ontslagen. En als het niet over de slechte economische toestand gaat, dan gaat het over de slechte Belgische politieke situatie. Nu weer heibel rond MR, FDF en Aernoudt. Even zien, wiens beurt zou het nu zijn? CD&V met Leterme hebben we gehad, sp.a en SPIRIT met Gennez en Anciaux ook, nu Reynders. What’s next? VLD? Groen?

Zou dat geen effect hebben op het onderbewustzijn van de mensen? Psychologen moeten het maar eens onderzoeken. Als je jezelf vanalles kan wijsmaken door steeds hetzelfde te herhalen (autosuggestie, zelfmotivatie enz.), wat voor een effect heeft dan het radio- en televisienieuws, dat elke dag voortdurend de woorden ‘crisis’ en ‘ontslagen’ de ether in stuurt?

Ik wil het eigenlijk niet meer horen. Nog liever loop ik achter op de actualiteit.

Read Full Post »

Carnavalkoorts

‘t Is carnaval en dat zullen we geweten hebben. Twee weken geleden al moesten onze kleine spruiten carnavalpakjes meenemen naar school. Dochter ging – natuurlijk – in een roze prinsessenkleedje; Zoon kreeg een piratenpakje mee.

Zelf kan ik mij niet herinneren dat we ons moesten verkleden in de kleuterklas. Maar ja, ik ben maar iets langer dan 1 jaar naar de kleuterklas geweest. Gelukkig, want ik heb het niet zo op verkleden. Ik ben een slechte toneelspeler. En als je eens in een appartement hebt gewoond in een stad waar carnaval gevierd wordt, dan weet je dat je de keuze hebt: vrijaf nemen op je werk en drie dagen ladderzat door de stad lopen, óf de stad ontvluchten voor drie dagen. Op je appartement blijven zonder mee te vieren, is als in een belegerde stad zitten: je kan amper slapen en je moet zorgen dat je voor een paar dagen leeftocht in huis hebt, want de winkels zijn dicht en je waagt je als nuchtere mens sowieso toch niet tussen de zingende en zwalpende zatlappen. Niet mijn ding, carnaval. 

Vorige vrijdag mochten de kindjes zich dan verkleden. Helaas was Dochter ziek… Ze mocht het kleedje thuis dan even aandoen. Zoon was net min of meer genezen – jaja, ‘t is winter en ze zijn gedurig aan ziek, ze wisselen elkaar af – en kon wel naar school.

Maar het schijnt dat ik in Zoon een waardige opvolger heb. Terwijl de rest van zijn klas hun pakjes aantrokken, bleef Zoon liever zijn gewone kleertjes aanhouden. “Zoon woe niet”, zegt hij dan, ‘wil niet’ en ‘moet niet’ voor zijn gemak samentrekkend tot ‘woe’. En als Zoon niet woe, dan woe Zoon niet. Je moet dan echt uit een goed diplomatennest komen om hem tot andere gedachten te brengen. Thuis zou ik er soms de muren van oplopen, maar ik vind het eigenlijk wel grappig, als ik mij voorstel hoe hij daar in de klas stond, als enige niet verklede peuter… “Woe niet!”

Read Full Post »

Dikketruiendag

Uitgerekend vandaag was het dikketruiendag. Net wanneer ik een vergadering heb en met hemd en das present was. Ik heb er vijf uur zitten kleumen.

En hoe boeiend is je leven dan als je pas ‘s avonds opgewarmd geraakt door met je handen in het warme afwaswater te zitten…

Read Full Post »

Vlaamse varkens

Elke keer als ik de nieuwe affiches van het Vlaams Belang aan de reclamepanelen zie hangen,vraag ik mij af of ze willen zeggen dat de Vlamingen varkens zijn.

Read Full Post »

Jongetjes en wetenschap

Ik denk dat kleine peuterjongens de wetten van de fysica naar hun hand kunnen zetten, het weefsel van tijd en ruimte kunnen ombuigen en metalen tijdelijk soepelder kunnen maken, zodat ze – ik zeg maar iets – de assen van speelgoedwagentjes uit hun houders kunnen krijgen.

Papa’s hebben het nadien bijzonder moeilijk om die rotdingen weer op hun plaats te wringen zonder onduidelijke maar onontbeerlijke stukjes plastic van het speelgoed af te breken.

Read Full Post »

Cinemafieltjes

Gisteren hebben onze kindjes voor het eerst in hun leven in een bioskoopzaal gezeten. En met open mond naar dat grote scherm gekeken. Piet Piraat. In de namiddag. Maar het duurde niet lang of ze zaten al helemaal ingeburgerd, als twee echte cinemafieltjes, met een zakje ‘chipsj’ op hun gemak in de zeteltjes te genieten. Achteraf bekeken: nog een geluk eigenlijk dat het geen klapzetels waren, maar gewone zeteltjes.  Of we hadden nu twee opgevouwen kindjes.

Maar man, ben ik verschoten toen ik achteraf de rekening eens opmaakte. Twee volwassenen, twee kindjes, een paar zakjes chips, een flesje water en een doosken ijspralines (hoort er bij, vind ik). Iets van een veertig euro! Zestienhonderd frank ! Dat komt er van als ge al een hele tijd niet meer naar de cinema geweest zijt. Dan slaat ge de stapsgewijze prijsverhogingen over en gaat ge linea recta van de paar honderd frank uit mijn geheugen naar bijna tweeduizend frank.

Maar kom, ‘t was het alleszins waard, om die kleine gezichtjes te zien.

Read Full Post »