Mijn vrouw heeft gisteren haar GSM in de vijver laten vallen. Heel plezant als je bereikbaar moet zijn voor je werk. Als goede echtgenoot heb ik mij direct opgeofferd, en haar SIM-kaartje in mijn GSM gewurmd. Ik moest daarna nog voor het eten gauw een boodschap doen. Ongemàkkelijk dat ik mij gevoeld heb! Zo half geamputeerd, zonder GSM op de baan. Vroeger was het niet anders, maar de GSM heeft zich toch wel op slinkse wijze in ons DNA genesteld. En ge zult nooit anders zien dan dat je nét op dat moment autopech krijgt, of dat nét op dat moment Echtgenote opgebeld wordt door het Werk en ze stante pede moet vertrekken, wanhopig omdat ze mij niet kan bereiken, want ze kan natuurlijk niet vertrekken en de twee kindjes alleen in huis laten.
Toch is er niets gebeurd. Ik kwam thuis en alles was er nog. Een non-event, snel te vergeten dus, want het paste niet in het gekende noodlotsverwachtingspatroon (áltijd als er bezoek verwacht wordt en mijn vrouw is van wacht, wordt ze opgebeld. Altijd als ik net op het toilet of in bad zit, gaat de telefoon, enz).
En de GSM werkt weer. Na hem te drogen gelegd te hebben en er wat met de haardroger over geblazen te hebben. Oef. Wat later op de avond was mijn GSM weer gewoon mijn GSM. Ik was weer bereikbaar. En niemand had mij ondertussen gebeld.
‘t Is inderdaad wel straf hoe de GSM niet meer weg te denken is. En owee, als je als zelfstandige je GSM dan toch eens vergeet mee te nemen van huis.
>> Christophe:
Ja, da’s juist, dat had ik gelezen op je blog…
Het is inderdaad een stukje van onszelf geworden, je voelt je naakt zonder.
GSM in de vijver, dat valt nog mee, ik heb hem ooit in de toilet laten vallen…
Je vergat het belangrijkste nog te vertellen : hoe heeft ze dat in godsnaam voor mekaar gekregen? Die gsm in die vijver.
Hebben we niet allemaal last van een “bereikbaarheidsfobie”?
Heel eventjes waren uw vissen per mobieltje bereikbaar, kortom.