Jawel, ik ben er nog. Alleen wat weinig inspiratie en tijd de laatste dagen.
Gisteren bijvoorbeeld, had ik een afspraak in UZ Gasthuisberg met Zoon. Onze kleine broerewoerie. Zussewussie eerst afgezet aan de school en dan verder naar Leuven. De GPS gaf aan dat ik daar om kwart voor negen al ging aankomen, en mijn afspraak was om 10u, dus ik was er gerust in.
We komen op de snelweg, de E40, en daar staat alles stil natuurlijk. Op iets meer dan een uur tot voorbij Brussel gesukkeld, waarna het vlotter ging. Het resultaat was dat ik om twintig voor tien de parking van het UZ opreed.
Dan moest ik mij nog inschrijven: nummertje trekken en wachten tot het aan u is. Mijn nummer: 488, en ze waren bezig aan 453… Maar, het ging vooruit, dat moet gezegd worden. ‘t Was het postkantoor of de slager niet. Tien minuten later was het al aan mij. Zodat ik ons om 9u59 aan het secretariaat van Kindercardiologie aanmeldde… Oef.
We wisten namelijk al van voor de geboorte van Zoon dat zijn hartje bij momenten te snel slaat, zijnde 250 slagen per minuut. Hij krijgt daarvoor medicatie, en de dokters zeiden altijd dat de kans heel groot was dat het er uit zou groeien tegen dat hij een jaar oud was. Helaas, toen hij een jaar en een paar maanden oud was en we gestopt waren met de medicatie, kreeg hij eens koorts en hops, daar ging zijn hartje weer… Niet uitgegroeid dus.
Omdat we vrij weinig informatie kregen, en bijgevolg niet echt goed wisten waarover het juist ging en wat de verwachtingen zijn, ben ik dus gisteren voor een tweede opinie naar Leuven gereden.
Cirkeltachycardie is de diagnose. Of supraventriculaire tachycardie, maar dat wisten we eigenlijk al. Er zit dus een extra verbinding tussen de boezems en de kamers van zijn hartje. Dat is normaal bij foetussen, maar die groeien allemaal dicht, behalve één. Bij hem zijn er dus heel waarschijnlijk twee. Zijn hartritme is voor de rest perfect normaal, geen extra piekjes of zo te zien, die op iets anders zouden kunnen wijzen. Zo’n periode van doorslaan, kan ook niet direct kwaad, zolang het niet te lang duurt. Hoe ouder hij wordt, hoe lager de kans wel wordt dat het er uit zal groeien.
Zoon heeft zich voorbeeldig gedragen trouwens. Ik had schrik dat ze hem zouden kunnen horen brullen tot in Brussel, of dat ze het verdovingsgeweer van Planckendael moeten lenen, gezien de toeren die hij uithaalt als we bij de huisarts moeten gaan. Met stijgende verbazing moest ik echter zien hoe hij alle onderzoeken liet doen. Naderhand, bij de uitleg die ik gekregen heb van de dokter, heeft hij wel even aan àlles zitten prutsen wat zich op zijn niveau bevond, een hele bak blokjes omgekieperd en door het bureau gegooid en -gestampt, maar voor de rest was hij een braaf ventje.
We zijn nu toch wat meer gerustgesteld. En we kennen nu een paar truukjes om toe te passen als hij het nog eens krijgt: een paar seconden ondersteboven houden, iets ijskouds te drinken geven, of halsslagader wat masseren.
Read Full Post »
.
