Zoon maakt vorderingen. Al geruime tijd zegt hij “nee”. Vrijwel tegen alles wat we met hem willen doen.
“Gaan we uw pyjamaatje aandoen, Zoon?” “Nè!”
“We gaan patatjes eten!” “Nè!”
“Kom, doe je jasje aan!” “Nè!”
“Wil je een snoepje?” “…”
Slim genoeg om op de laatste vraag niet ‘nee’ te antwoorden…
Sinds gisteren luidt het antwoord op zulk een vraag echter volmondig “ja!”. Jeuj!
Allez, de antwoorden op de eerste drie vragen blijven dikwijls nog altijd “nè!”…
