Vorige nacht zijn de kindjes blijven slapen bij mijn ouders. ‘t Is vakantie. Zo zonder kindjes in huis – wat eigenlijk alleen maar gebeurt als we eens weg moeten gaan of zo, zodat we zelf ook niet thuis zijn – kreeg mijn vrouw plotseling “‘t zot in de kop” en wou ze uithuizig gaan eten. Nou, dat was pas lang geleden, dus we zijn getweëen … een pizza gaan eten! Lekker! En voor de rest van de avond niks uitgestoken, zelfs de vuilniszak niet buitengedragen. Precies of de afwezigheid van de kindjes ons van onze verantwoordelijkheden ontsloeg…
En zo konden wij eens een nacht ongestoord slapen, want Zoon blijft ‘s nachts maar wakker worden. In het beste geval omdat hij weer eens zo liggen wroeten heeft dat hij ongemakkelijk ligt of kou krijgt omdat hij zich vanonder de lakens gewurmd heeft. Helaas is hij blijkbaar niet bij machte om zich terug in een goede slaappositie te manoevreren, zodat hij op papa of mama rekent om hem als een machteloos schildpadje weer goed te leggen… Wat niet bevorderlijk is voor onze nachtrust.
Enfin, deze nacht hebben we hem dus niet gehoord.
Toch was ik wakker om 3u12. Ik vrees dat het meer dan een nacht vergt om van mijn conditionering verlost te geraken. Hij heeft mij al goed getraind…
Dat herken ik … eindelijk kunnen uitslapen en steevast “Pling”, uw ogen open op het bezoekuur: bij ons is dat altijd rond de vieren. Als hij zestien wordt, zal hij niet meer bij ons in bed kruipen. Met deze gedachte troost ik me maar. Een mens moet iets.
Ik ben ook geconditioneerd. De papa staat op om kwart voor 6 om naar zijn werk te vertrekken, en ik word keer op keer wakker. Zelfs in het weekend
Wij werden vroeger ook naar de oma gestuurd als de ouders even tijd nodig hadden voor zichzelf
Dat was best even lekker een nachtje saampjes, kun je weet even op teren.
Heeeeel erg herkenbaar! Maar wakker of niet, toch blij dat ik kan blijven liggen op zo’n moment. Zonder een tetterend peutertje dat op het bed staat te springen!
@ “Als hij zestien wordt, zal hij niet meer bij ons in bed kruipen. Met deze gedachte troost ik me maar. Een mens moet iets. ” -> i”ll keep that in mind!
>> pierre du coin:
). Resultaat: als Dochter wakker is, begint ze te roepen: ‘papaaa!’ *4 sec wachten* ‘papaaa!’ *4 sec wachten* ‘papaaa!’ *4 sec wachten* enzovoort… (kan ook mama zijn)
Geen tetterend p(kl)eutertje (lol!) op ons bed; ze kunnen op eigen kracht niet uit hun bed (ik had bijna ‘kooi’ geschreven vanwege de spijlen, maar de kooi is bovenaan open
Hier is het eind in zicht maar het duurt hier al TWAALF jaar (dat wij nog leven!) En als er dan eens geen wriemelgat tussen ons komt liggen schieten we wakker ‘tiens, waar blijft hij?’
Ze is nog maar 3 1/2 maand oud, en kan dus nog niet op eigen kracht bij ons in bed kruipen, maar ik was zo geconditioneerd dat ze ‘s nachts wakker werd dat ik steeds maar wakker schoot, zelfs als ze ‘s nachts doorsliep (wat ze doet sinds ze zo’n anderhalve maand oud is). Resultaat: ik ben doodmoe, wat ik niet zou hoeven te zijn
Het is vooral de jongste kat die me nu wakker maakt, want die was het gewend geraakt dat ik eerst de baby de borst gaf en daarna wat kattevoer uitstrooide! Dus nu sta ik op, geef de katten te eten en daarna wacht ik tot baby wakker wordt om haar te voeden.
Je zal het toch vaker moeten doen, de kindertjes bij oma laten slapen. Misschien verloopt de tweede keer al wat rustiger. Een time-out kan nooit kwaad voor jonge ouders.