François

Sinds oktober vorig jaar tot nu zijn er hier iets meer dan 40.000 brieven verstuurd naar onze ‘klanten’. Daar zitten er ook tussen die in Wallonië wonen en eigenlijk niet aan de Vlaamse reglementering hoeven te voldoen, maar die toch in het adressenbestand zitten om de één of andere reden. Normaal gezien staat als contactpersoon op de brieven iemand van de provinciale afdeling vermeld, maar voor de Franstalige brieven blijk ik dat dus te zijn. Begin deze week is het grootste deel daarvan op de post gedaan, en die beginnen nu te telefoneren.

Ik heb op twee dagen al meer Frans gesproken (of iets dat er op lijkt) dan in de voorbije zeven jaar. Het is er dus ook naar, vrees ik. Vaktaal dan nog, om het wat moeilijker te maken. Nog een geluk dat de meesten wel wat Nederlands begrijpen, als de Franse woorden even niet willen komen…

Het is nog geen 10u, en ik zit hier al okselvijvers te kweken…

Read Full Post »

Onheilsscenario

Stel dat goedkope olie op zeer korte termijn een probleem wordt, bijvoorbeeld omdat de productie ervan in Saoedie-Arabië ineengezakt is. Dat – onder andere – vormt een verhaallijn van het boek ‘De rijkdom van Saoed’ van Andreas Eschbach.

Dit is een stukje uit het boek, als nadenkertje:

“… Bezoek eens een provincieplaats; wat tref je daar aan? Een hoofdstraat met een aantal zijstraten, meestal met een kapper, een drogist, een uitdragerij, een pizzeria en een Chinees. En over de hele lengte van de straat parkeerplaatsen. Je ziet mensen uit auto’s stappen of erin wegrijden, maar nauwelijks iemand die meer dan tien meter loopt. De huizen waarin de inwoners leven, staan allemaal ver buiten het centrum en zijn zonder auto niet te bereiken. In de grote steden is het nog erger. De meeste Amerikaanse binnensteden zijn vrijwel dood. De bevolking woont in enorme suburbs, voorsteden met eindeloze rijen identiek ogende, goedkope huizen, die het land als een woekerende schimmel bedekken. En dan ga je je toch afvragen hoe dat allemaal moet functioneren als er geen goedkope olie meer is. In de voorsteden ben je zonder auto verloren; ieder familielid heeft een eigen auto nodig. (…) Hoe moet dat allemaal als de benzine onbetaalbaar wordt? Wat kun je dan nog doen? Velen zullen proberen naar de stad te verhuizen, maar waarnaartoe? De oude huizen zijn grotendeels vervallen en het kost veel tijd om nieuwe te bouwen, terwijl de tijd juist dringt, het geld op is en er ook geen brandstof voor de bouwapparatuur meer is, evenals asfalt voor de wegenaanleg en talloze andere bouwmaterialen die uit aardolie geproduceerd worden en overal gebruikt worden. Maar zelfs als die huizen er waren, wie zou ze dan kunnen betalen? De mensen hebben veel geld betaald voor hun huis in een buitenwijk en al hun spaargeld daaraan besteed, terwijl ze hun inkomsten voor de komende decennia verpand hebben, en dat nog wel voor huizen die eenvoudigweg onverkoopbaar zullen zijn als er geen goedkope benzine meer is. De goedkope supermarkten, waar ze niet meer naartoe kunnen rijden, zullen niet langer goedkoop zijn en grotendeels trouwens failliet gaan. Hoe moet de bevolking dan van levensmiddelen voorzien worden? Waar moeten degenen die daar gewerkt hebben, werk vinden? Hoe moeten de mensen hun huizen ‘s winters zonder betaalbare olie verwarmen en ‘s zomers koelen als de stroom zo duur wordt dat ze die niet meer kunnen betalen, voor zover die in grote delen van het land toch al niet uitgevallen is? Hoe moeten de kinderen naar school? Wat voor carrière staat er nog voor hen open? Zonder twijfel zal niemand meer als mediamanager of public-relationsmanager aan de slag kunnen, maar waarvan moeten de mensen leven die nu mediamanager of public-relationsmanager zijn? Zullen die gaan proberen van hun eigen tuin te leven?
(…)
Bedenk dat de huidige generatie opgegroeid is met het geloof dat de melk uit de supermarkt komt. Wat weten dergelijke mensen van de bestrijding van schimmels, meeldauw of bladluis? Weten ze wanneer en waar je moet zaaien? Wanneer en hoe je moet oogsten? Kunnen ze hun planten tegen wilde dieren en vogels beschermen? Kunnen ze een hekwerk rond hun tuin plaatsen als hun handen slechts gewend zijn aan het werken met toetsenborden? En waar halen ze het materiaal vandaan als de dichtstbijzijnde bouwmarkt veertig mijl verderop ligt? Kunnen ze met kippen, schapen of koeien omgaan? Weten ze wat ze bij de geboorte van een kalf moeten doen?”

Brr. Wij zijn Amerika niet natuurlijk, maar toch. Ga maar eens na waarvoor we de auto allemaal gebruiken. Als de treinen blijven rijden, geraak ik wel nog op mijn werk (als dat dan nog nodig is), maar ik zal wel eerst een aantal km moeten fietsen. Mijn vrouw geraakt er zonder auto helemaal niet meer…

Hadden we het geld gehad, ik had ons nieuwe huis voorzien van een warmtepomp en fotovoltaïsche cellen, waarmee we al een heel stuk onafhankelijker zouden zijn van aardolie en elektriciteit… *Zucht* Maar dat is te duur…

Read Full Post »

Eén vogel maakt de lente niet?

Zaterdagmorgen, nog voor het buiten helemaal klaar was, hoorde ik een merel fluiten. Zou dat nu niet wat vroeg zijn?

Zouden de mensen zich binnen x aantal jaar niet afvragen waarom een sneeuwklokje eigenlijk een sneeuwklokje heet, of een paasbloem een paasbloem?

Read Full Post »

Heil eurosong?

Toen ik gisteren op de eurosongvoorronde afstemde, zag ik eerst niet goed wat het symbool was dat daar op alle vlaggen aan de muren hing. Ik zag er van verre zowaar een hakenkruis met de vleugels van de adelaar in, beide symbolen van Jeweetwel. Nee, niet Voldemort. En nu blijf ik dat er in zien. Al vond ik niet direct de nazi-tegenhanger als ik wat googel. Daar staat de adelaar boven het kruis, niet eronder of eromheen.

Enneuh, ‘t is niet voor ‘t een of ‘t ander, maar we hadden een goede reden om te kijken. ‘t Was voor de goede reportages – ah nee, dat is dat andere smoesje. Een van de deelnemers is een collega van mijn vrouw, echt waar.

Update 29/01/2008:

Het staat nu zelfs in de krant. 

Read Full Post »

Rozebrilblogweek

Oei, alleen maar positieve dingen schrijven deze week? Hmm, nee, momenteel niet mogelijk vrees ik. Misschien als alles weer wat begint mee te zitten.

Read Full Post »

Voor het zingen de kerk uit

Dit weekend werd mijn grootnonkel begraven. Ik hou geen oog droog tijdens een begrafenismis. Het lukt alleen door krampachtig aan andere dingen te denken dan aan de overleden persoon, maar dat is dan weer lichtjes ongepast, vind ik. Het is trouwens zinloos, eens de priester of naaste familieleden een afscheidstekstje voorlezen…

Op een gegeven moment in de misviering gaat iedereen een voor een naar voren, gedirigeerd en in goede banen geleid door de mensen van de begrafenisondernemer, om de overledene te groeten en een bidprentje aan te nemen. Daarna verlaten veel mensen de kerk, meestal vage kennissen of buren of vrienden van de familieleden die de overledene niet persoonlijk gekend hebben of zo.

Ik beken dat ik het ooit zelf ook al gedaan heb, bij een uitvaart waar ik aanwezig was ter morele steun van een vriend. Bij een begrafenis in Brussel bleef iedereen dan weer zitten tot het einde. Zou dat nu typisch zijn voor onze streek, om niet te wachten tot de hele plechtigheid is afgelopen?

Read Full Post »

Fabrieksschouw

De fabrieksschouw die het uitzicht van Ninove mee bepaalde en al van verre te zien was, als enige hogere structuur naast de toren van de abdijkerk, is niet meer.

De schoorsteen dateerde van 1930. De fabriek was berucht; in de hele Denderstreek (Geraardsbergen-Ninove-Aalst) lag de levensverwachting een paar decennia geleden vrij laag. Of het nog zo is, weet ik niet. Alleszins kwam dat doordat er veel arbeiders woonden, die in (toen) ongezonde omstandigheden werkten in fabrieken zoals de Fabelta. De fabriek sloot haar deuren in 2005.

De uitzichtbepalende schoorsteen had nochtans niet zo heel lang voor de sluiting gezelschap gekregen van een nieuwe schoorsteen, met aan de voet daarvan verschillende constructies om emissie van schadelijke stoffen zoveel mogelijk te beperken (cyclonen, stofvangers en dergelijke. Dat zijn veronderstellingen van mij, want ik heb de fabriek altijd alleen maar van ver gezien). Het mocht niet baten.

Ondertussen is de schoorsteen dus tegen de vlakte gegaan, niettegenstaande bepaalde mensen blijkbaar ijverden om hem te beschermen. Tot mijn verrassing merkte ik bij het linken naar het krantenartikel van het Volk, dat de schouw al in november werd afgebroken, terwijl ik het pas een paar weken geleden voor het eerst heb gezien. In tegenstelling tot wat ik zou verwachten voor iets dat het uitzicht bepaalde van Ninove. Ik zal met mijn gedachten wel ergens anders gezeten hebben, toen ik er passeerde… Van mij mocht hij gerust blijven staan.

Read Full Post »

Tandengeknars

Als ik stress heb, dan ondervind ik dat het eerst aan mijn tanden. Niet dat ik er mee knars (of toch niet voor zover ik weet), maar ik denk dat het komt doordat ik dan mijn kaken vaker op elkaar klem.

Er maalt de laatste tijd vanalles door mijn hoofd; afspraken die gemaakt moeten worden met de architect en met de elektricien, mijn werk, de vraag of we ons huis dan toch zullen verkopen via een immokantoor,… En een groot deel van de tijd wachten. Wachten op antwoord op een mail, wachten op dé koper die zich toch nog aandient net voordat we de stap naar het immokantoor zetten,…

Enfin, gisterenavond hebben we dan een overeenkomst gesloten met een immokantoor. Ik hoop dat mijn kaken weer een paar percenten losser worden en mijn tanden minder zeer doen.

Update:

Ah, Stress is relatief natuurlijk…

Read Full Post »

Loos

Geen blogpostje vandaag. Ge zijt voor niets naar hier gekomen.

Read Full Post »

Darwinprijs

De Darwinawards voor 2007 zijn bekend. ‘t Is altijd de moeite om te lezen hoe mensen zichzelf om zeep helpen. De Darwinawards zijn een cynisch en vrijwel altijd posthuum eerbewijs aan degenen die de menselijke genenpoel verrijken door zichzelf eruit te verwijderen…

Eerste plaats

In South-Carolina vond een taxichauffeur in de vroege ochtend een jong koppel naakt en gewond op straat. Ze stierven in het ziekenhuis zonder bij kennis geweest te zijn. Men had er het raden naar wat er juist gebeurd was, tot men op het dak van een gebouw een stapeltje netjes opgevouwen kleren vond. Beetje gevaarlijk om tot zulke acties over te gaan op een hellend dak…

Tweede plaats

Een alcoholicus in Texas had een wel erg vreemde manier gevonden om dronken te worden. Hij hield van lavementen, en hij hield van alcohol. Door een pijnlijke ziekte aan zijn keel kon hij geen alcohol drinken, daarom diende hij zich, rectaal, op een avond 3 liter sherry toe… Toen hij bewusteloos raakte, bleef hij echter verder alcohol absorberen. Tegen de volgende morgen was hij overleden. Hij had 4,7 promille alcohol in zijn bloed…

Derde plaats

Een jonge vrouw die in een hotel in Mexico aan het fitnessen was, had iets nodig van de verdieping lager. In plaats van er naar beneden om te gaan of de intercom te gebruiken, wou ze de open liftkoker van de materiaallift gebruiken om iets naar beneden te roepen. Op de een of andere manier merkte ze de lift die naar boven kwam, niet op…

Read Full Post »

Feesje

Vandaag kom ik wél graag werken. Vanaf deze middag kunnen we onze benen onder tafel steken voor een nieuwjaarsmenu. En we hoeven nadien niet terug naar onze werkplek, maar kunnen verder blijven keuvelen bij een biertje. Of, indien gewenst, de benen strekken op de dansvloer.

En het enige wat we daarvoor hoeven te doen, is bij aanvang tijdens het nuttigen van een glaasje schuimwijn of fruitsap een half uur luisteren naar speeches van de grote baas, van de voorzitter, van …

Proost!

(Minpunt: twee jaar geleden – vrijdag de 13de – kreeg ik kort na thuiskomst het bericht dat mijn grootvader opgenomen was in het ziekenhuis. Later die nacht is hij overleden. Dat zal voor mij altijd verbonden blijven met het nieuwjaarsfeest op het werk…)

Read Full Post »

Existentiële crisis

Om de zoveel tijd vraag ik mij eens af of ik wel de juiste keuzen gemaakt heb. Op carrièrevlak dan, de rest zit wel snor. Heb ik de juiste richting gekozen? Had ik niet beter gedoctoreerd?

Ik werk na zeven jaar nog altijd bij mijn eerste werkgever, waarbij ik niet echt veel gebruik maak van mijn aangeleerde kennis. Daardoor is die natuurlijk flink verdampt. Hoe langer dat blijft duren, hoe moeilijker het wordt om te vertrekken, vrees ik.

Aan de andere kant zit ik vrij veilig bij mijn huidige werkgever. Mooi loon, mooi evenwicht privé-werk. Alleen de jobinhoud he… Maar dat maakt het niet makkelijk om de overstap te wagen naar iets anders, of om zelfs maar een sollicitatiebrief op te maken. Ik kom trouwens nooit vacatures tegen waarvan ik denk dat ik voldoende weet of kan om die job aan te kunnen. Zal wel liggen aan mijn talent om mijzelf te onderschatten, volgens mijn vrouw toch.

Als ik een vacature zie, begin ik die te analyseren. Als er al één of twee van de taken mij niet aanstaan, is het meestal al om zeep. Maar die taken zijn meestal zo ruim en veel(of niets-)zeggend, dat ik eigenlijk graag eens vrijblijvend zou binnenstappen in het betreffend bedrijf en ter plekke eens zien wat de job inhoudt, voor ik mijn sollicitatie officieel doe. Ik heb dat één keer geprobeerd, maar dat liep eigenlijk direct uit op een formeel sollicitatiegesprek, wat niet mijn bedoeling was (en waar verder ook niets uit voortgevloeid is).

Eind vorig jaar ben ik eens naar een infosessie geweest waar een aantal topambtenaren over hun loopbaan kwamen spreken. Zowat viervijfden van hen is geraakt waar ze nu zijn, doordat iemand in hun omgeving hen wees op een bepaalde vacature en hen aanspoorde om erop in te gaan, omdat ze geloofden dat ze dat aankonden. Het komt er dus op aan om op het juiste moment op de juiste plaats te staan, door de juiste mensen omringd, en de kans te grijpen als die langskomt, blijkbaar.

Waar zitten die headhunters? Wie gelooft in mij en wil een arme, eerlijke bio-ingenieur aan een boeiende job helpen?

Read Full Post »

Afgesloten vuilbakken

Pas gisterenavond is mij opgevallen dat alle vuilbakken in de metro en in station Brussel-Zuid zijn afgesloten. Zal wel te maken hebben met de alarmfase die nog altijd van kracht is. Na de aanslagen op de Twin Towers en in Madrid was dat ook het geval. Ik was er toen dermate ongerust in, dat ik een paar dagen de metro niet genomen heb en te voet van en naar het station ging, en dat ik in het station de grote middengang meed en liever via de veel minder gebruikte zijkanten het perron op ging. Hadden ze mij toen een job aangeboden buiten Brussel, ik had niet lang moeten nadenken. (Euh, als ze mij nú een job aanbieden buiten Brussel, dichter bij huis dan wel, dan zou ik waarschijnlijk ook niet lang nadenken.)

Ergens had het wel iets spannends, op een lugubere manier. Je verwacht precies dat er alle momenten iets gaat gebeuren. Adrenaline. Klaar om weg te vluchten.

Maar ja, ik ontkom nu eenmaal niet aan het dagelijkse gependel. Een mens heeft soms weinig keuze. En die vuilbakken, tja. Zouden er nu veel mensen, behalve die met een papiertje of een snoepwikkel, dat van die vuilbakken nog opmerken? We lopen er nu allemaal gewoon voorbij. En ik neem gewoon weer de middengang in het station.

Read Full Post »

Brandhout

Een tijd lang zag ik precies wat minder stokjes rondwaaien op de verschillende blogs die ik volg (of beter: probeer te volgen). Het is echter weer zover…

- Wat wilde jij later worden toen je nog een kind was?
Vooraleer er besef was van beroepen, waarschijnlijk ridder of zo. Gek dat dat kinderen zo aanspreekt eigenlijk. Nadien, toen ik vrij veel ronddwaalde door veld en bos achter ons huis, boswachter. Dan architect. Of advocaat. Dan weer boswachter, maar naar het schijnt duurt die opleiding maar een paar maanden. Even getwijfeld over veterinair. Dan bioloog. Eigenlijk heb ik een beetje spijt dat ik dat laatste niet geworden ben, zeker als ik deze blog lees…

- Wat ben je dan uiteindelijk geworden?
Bio-ingenieur afgestudeerd, maar ambtenaar geworden…

- Hoe wilde je er als kind later uitzien?
Dat kan ik mij niet meer herinneren. Ik had denk ik niet echt zo van die filmidolen waar ik naar opkeek. Ik vond het echter een ramp toen ik in het begin van de humaniora een bril moest beginnen dragen.

- Hoe zie je er nu uit?
Gewoon. Vind het nog altijd een beetje sneu dat ik de paardenstaart uit mijn studententijd kwijt ben, en na een omwegje via lenzen zit ik nog altijd met een bril op mijn gok. Voor de rest, tja, gewoon, vind ik.

- Hoe zag de man/vrouw van je dromen er uit, als puber?
Ook dat zou ik begot niet meer weten. Lang haar heb ik wel altijd mooi gevonden. En ‘kleine’, slanke vrouwen (is relatief ten opzichte van mijzelf natuurlijk) heb ik altijd schattig gevonden…

- En was is het in echte leven geworden?
Een kleine, schattige vrouw . Mét lang haar.

- Hoeveel kinderen wilde je later, en op welke leeftijd?
Ik wou denk ik vrij vroeg het standaardgezin. Man, vrouw, zoon, dochter. Mijn eigen opgroeisituatie dus.

- Wat is het uiteindelijk geworden (of wat zal het wellicht worden)?
Man, vrouw, dochter, zoon. Al gaan de eerste levensjaren van zo’n kleine spruit vaak gepaard met slaapgebrek (*geeeeeuw*), er zijn toch ook zoveel intense momenten bij, dat ik mij nu zelfs afvraag of ik niet voor drie of vier gegaan zou zijn, moesten mijn vrouw en ik jonger geweest zijn en elkaar eerder hebben leren kennen. Nu blijft het zoals het is, en het is goed zo.

- Wat was als kind je lievelingseten? En wat lustte je totaal niet?
Euh, definieer ‘kind’. Naar het schijnt kon ik als heel klein kind goed overweg met gestoofde andijvie, spek, ham en dergelijke. Puree, gehaktballen, spinazie, vis, trot (appelmoes) en pensen, gebakken patatjes, wortelen, dat ging er allemaal vlot in, en nu nog.

Ik had het minder begrepen op spaghetti, pizza, koteletten en biefstukken met veel zichtbaar vet, spruiten en witloof.

- Lust je dat nu nog (niet), of heb je andere favorieten?
De andijvie, spek en ham daarentegen moet je mij nu niet meer voorzetten. Vlees met veel zichtbaar vet evenmin. Spaghetti en spruiten heb ik leren eten in de universiteitsrestaurants en vind ik ondertussen wel lekker. Witloof en pizza ook. Ik kan nu niet direct op een groente komen die ik nu niet lust, behalve gestoofde andijvie. Er zijn natuurlijk altijd wel zaken die ik liever minder dan meer op mijn bord zie belanden, zoals snijbonen. Er zit nog een hele voorraad daarvan in de diepvries; iemand?

De GFT-ophaaldienst is vorige week langsgekomen, dus zal ik het stokje maar verder gooien. Ik weet niet echt wie het al gehad heeft en wie nog niet, but who cares? Dus, zet je schrap, Sponzen Ridder, buddha van Kladblog en Xixarro!

Read Full Post »

Telefoonrekening

Ik heb dezer dagen blijkbaar mijn handen vol met het registreren van Dochters uitspraken. Ze is, zoals zovele kindjes, redelijk zot van Mega Mindy. Ze zingt het liedje dan ook te pas en te onpas. Alleen, sommige woorden zorgen nogal eens voor problemen. Zo velt Mega Mindy elke boef op aarde, zoals dat een echte superheld(in) past. Dochter maakte van die zin een potje in de stijl van Ashitoetefienasikwaam.

Ondertussen, na wat ouderlijk ingrijpen, zingt ze:

“Ik ben Mega Mindy, Mega Mindy, ben een echte supergeld, die elke boef op aarde belt …”

Je moet inderdaad een echte superheld zijn om elke boef op aarde te kunnen bellen, en bovendien mag je niet bang van hart zijn. Zeker als je nadien je telefoonrekening onder ogen krijgt…

Read Full Post »