Oh ja’s

Twee dingen die ik vergeten te melden was.

Oh ja 1: ik ben gisteren en vandaag mijn pilleken vergeten te pakken voor mijn rugpijn. Dat wil zeggen dat mijn rugpijn dusdanig is verminderd (na vier weken, jeuj), dat ik mijn pillekens kàn vergeten. Bij het opstaan is hij (is pijn mannelijk?) echter nog aanwezig. Ook bij het flesje geven van Zoon, maar dat kan liggen aan de stoel op zijn kamer waar ik dan in ga zitten. Of de combinatie met pas opgestaan.

Oh ja 2: beide optredens van dit weekend heb ik uit het hoofd gespeeld! Dat staat beter dan met een knoert van een kaft voor uw neus. Al heeft dat als gevolg dat er hier en daar wel wat fouten ingeslopen zijn, voornamelijk door even niet op te letten. Ik had wel een spiekbriefje op het podium gekleeft. Kwestie van de paar nummers met een niet-te-onthouden passage niet compleet te vermoosken.

Read Full Post »

Op naar de volgende

Jeuj! Gisterenavond een fijn optreden gehad. Het zag er echter in het begin niet naar uit. Toen we toekwamen, was ‘de koers’ nog bezig, en het podium, dat in het midden van de straat moest opgesteld worden, was er logischerwijze nog niet. We komen altijd goed op tijd toe, als het mogelijk is, dus zorgen maakten we ons niet. En inderdaad, de wielerwedstrijd was nog niet afgelopen of daar kwam al de tractor aangereden die het podium aansleepte. Handig ding; een soort van kar met aan twee kanten een platform dat kon neergeklapt worden, met een zeildoek erboven. Resultaat: op een half uurtje stond er een volwassen podium met ruimte zat. Nog een half uurtje later stonden we opgesteld en was de klankman naar eigen zeggen klaar met het afstellen van de instrumenten.

Het eerste nummer ging echter de mist in omdat de balans toch nog niet in orde was. Ik stond precies oorverdovend luid, althans op het podium, maar rule number one is dat je nooit op je eentje je volume mag aanpassen. Eens de PA-man met je klaar is, moet je met je fikken van je volumeknop afblijven. Allez, je kan altijd wat stiller of luider spelen, maar als je aan de knopjes begint te draaien, krijgt de PA-man een ander signaal binnen, waarna heel de boel in de soep draait.

Wonder boven wonder stond alles na het volgende nummer vrij goed. Blijkbaar kende hij zijn stiel toch nog redelijk goed… Oef. En op het einde hebben we nog een bisnummer moeten spelen. Een trisnummer eigenlijk. Het bisnummer was voorzien; het trisnummer niet, en was ook niet gerepeteerd. Maar dat steekt zo nauw niet meer tegen dan…

Het optreden van zaterdag was een paar ander mouwen. De akoestiek in de zaal was in één woord verschrikkelijk. Nagalm en echo langs alle kanten. Eén geluidsbrij. Ook al stond het volume vrijwel dicht, nog was het niet te doen. Na een half uur hebben we dan ook een pauze ingelast om te zien wat we er konden aan doen. We zijn dan verder gegaan met de akoestische gitaren en de rustigere nummers. We hebben er dan alsnog een uurtje kunnen aanbreien – soms zong onze zanger zelfs zonder micro – met meer succes en respons van het publiek dan het eerste half uur. Logisch, in zo’n zaal. Enfin, de organisatoren wisten dat het aan de zaal lag en dat ze daar volgend jaar rekening mee moeten houden, en ze waren uiteindelijk – denk ik toch – nog content met het laatste uur.

Volgende zaterdag spelen we een trouwmis. Zal nog wat moeten oefenen op de gevraagde nummers…

Read Full Post »