Wat steken ze daar in Hertoginnedal toch uit? Zitten ze nu al twee maanden naast elkaar te praten? Het moet haast wel. De Walen komen terug met hun eisenlijstje aandraven, zoals de uitbreiding van Brussel, waarbij ze op voorhand weten dat de Vlaamse partijen die niet willen en kunnen aanvaarden. Is dat bedoeld als onderhandelingstechniek?
Niet dat ik de Vlaamse eisen allemaal snap. Waarom moet SABAM eigenlijk gesplitst worden, terwijl SABAM dat zelf niet wil? Waarom moeten de nummerplaten regionaal worden? Allez, ik zou er niets op tegen hebben om met een Vlaamse nummerplaat rond te rijden, zoals Duitsers en Zwitsers ook met een regionale plaat rondrijden, maar is dat niet een leuke bijkomstigheid? Hadden Vandeurzen en Somers niet gezegd dat de Vlaamse eisen redelijk waren en de Franstaligen niets kostten? Waarom reageren de Franstaligen dan zo halsstarrig? ‘t Moet zijn dat zij dan toch niet vinden dat de eisen redelijk zijn.
De (nationale? Vlaamse?) plantentuin van Meise, met een unieke plantencollectie, is al jaren aan het vervallen omdat er geen geld komt, omdat er boven hun hoofd geruzied wordt. Zijn er dan aan beide kanten van de taalgrens zo weinig redelijke mensen te vinden, dat dat niet opgelost kan worden?
Kieskring Halle-Vilvoorde is ongrondwettelijk. Mij lijkt het dan logisch dat dat opgelost wordt. Zonder tegeneisen. Er moet toch niet gemarchandeerd worden over iets wat volgens de wet niet kan? Los het gedomme op, splits het, of draai de klok terug en splits de provinciale kieskringen zodat Halle-Vilvoorde weer wel kan.
Misschien is de huidige patstelling nodig om hier en daar wat ogen te openen. Ik heb alleszins al jaren de indruk dat politici van bezuiden de taalgrens straffer en eensgezinder zijn in het formuleren van hun eisen en standpunten en ook meer slagen thuishalen, dan hun Vlaamse collega’s. Bij deze onderhandelingen staan CD&V/N-VA en Open VLD eens voor de verandering aan hetzelfde zeel te trekken, en ze lijken tot nu toe óók eens redelijk onverzettelijk. Ik ben benieuwd hoe ze dit gaan oplossen en of Leterme gaat sneuvelen.
Als mijn zus en ik als kind ruzie maakten over hetzelfde stuk speelgoed, zeiden mijn ouders altijd dat ik als oudste de verstandigste moest zijn, en er haar gewoon mee laten spelen. OK, na een tijdje was het stuk speelgoed dan toch vergeten en kon ik er desgewenst mee spelen. Maar toch, de ‘verstandigste zijn’ en de ruzie opgeven, zou een morele overwinning moeten zijn, maar voelde toch als een nederlaag, want mijn zus kreeg wat ze eiste. Om de regeringsvorming nu te laten doorgaan, zou er ook iemand moeten de verstandigste zijn, maar wie? En tegen welke prijs?
Het begint mij allemaal de keel uit te hangen.
