Zaterdag mochten we optreden op een schoolfeest van een basisschool in Temse. Om 19u liepen of zaten daar nog honderden mensen rond. Er was een barbecue, een hamburger- en frietentent, een springkasteel, allez, vanalles.
Tegen dat wij moesten spelen, was er natuurlijk al wat volk naar huis; kleine kindjes moeten op tijd in hun beddekes liggen. We zijn dan ook nog wat later kunnen beginnen dan voorzien, omdat de geluidsmens er alleen voor stond en het afregelen van het geluid is een vermoeiende bezigheid als je heen en weer moet lopen van het podium naar de PA-stand. Toen we eindelijk konden beginnen, hebben we er wel zo’n twee uur en een half aan één stuk een goei lap op gegeven. Na de eerste nummers kregen we wat volk op de dansvloer. Tegen het einde kregen we hen er niet meer af. Altijd leuk als je het publiek boven de muziek uit refreinen hoort meezingen.
Ik ben die nacht maar tegen drie uur in mijn bed geraakt. Helaas werd mijn vrouw tegen half zeven opgeroepen om te gaan werken. Twee niertransplantaties. De kindjes mee wakker natuurlijk.
Mijn hoop om wat slaap in te halen deze nacht werd gauw de grond in geboord. Ditmaal door Dochter. Zoon houdt zich gelukkig al een kleine week voorbeeldig (toch in vergelijking met voorheen) ’s nachts. Vannacht was het Dochter die de hele tijd om ons zat te roepen. Geen idee wat haar bezielde. En toen ze eindelijk in slaap gesukkeld was – zowat tegen vieren – kon ik niet meer in slaap geraken. En toen ik dan zelf eindelijk weer in slaap viel, ging de wekker af. Allez, die heb ik niet eens gehoord. Mijn vrouw heeft mij wakker gemaakt, twintig minuten later dan het uur waarop mijn wekker ingesteld stond.
Tot overmaat van ramp had Zoon zo flink pipi gedaan in zijn luier dat die overliep. Toen ik met hem op de arm beneden kwam, merkte ik pas dat mijn hele mouw en de zijkant van mijn hemd nat waren. En toen we op het punt stonden om te vertrekken, moest Dochter nog naar het toilet.
Sindsdien is het gelukkig rustig gebleven op het Murphyfront.
Nu nog wakkel genoeg gelaken. Van al dat slaapgeblek wold ik stilaan kielewiet. Ik begin dan wollig te smulfen. El zit hiel een olifantje naast mij dat maal haldnekkig volhoudt dat ’smulfen’ met een ‘l’ woldt geschleven in plaats van met een ‘l’. Krote-orifant.

Hihi, dat laatste stukje tekst moet je echt hardop lezen anders raak je de draad kwijt.
>> Chantal:
De dlaad, bedoel je…
That’s life….prachtig stukje!
Ik heb het allemaal meegemaakt – in een vorig leven! Alhoewel, met de kleinkinderen begint het weer opnieuw
Slaapgebrek doet inderdaad vreede dingen met de mensen. En zeker als Murphy zich er nog eens mee komt bemoeien.
Ik moet Annemie gelijk geven. Als ik over die gebroken nachten lees ben ik blij dat ik al wat ouder ben. Maar alles heeft z’n charme. Laat de kleinkinderen maar komen.
Hopelijk was het fokkiesjamien niet stuk die dag!
Trouwens, wanneer spelen jullie op Werchter? Of wordt het meteen Werchter Classics?
>> xixarro:
Ik gebruik mijn eerste tas oslopfokkie op het werk…
Ik vrees dat we Werchter moeten weigeren. We moeten op een trouwfeest spelen voor 30 man. Prioriteiten he
Het begint met muziek en eindigt met rode oogjes, wat een weekend al niet kan brengen.