Zee

Ik geraakte deze morgen om half zes niet uit mijn tram. Zoon heeft eens goed geslapen, en ik kon niet aan de verleiding weerstaan nog een drie kwartier aan mijn slaap te breien. Natuurlijk, het bleef beperkt tot doezelen.

Het lukte mij echter niet om het onbehaaglijke gevoel van mij af te schudden dat ik een afspraak vergeten was.  Doezelig dacht ik dat we vandaag met de collega’s hadden afgesproken om naar de zee te gaan. En ik kon er maar niet op komen of er nu van mij verwacht werd dat ik iemand onderweg moest oppikken of niet. Ik had alleszins geen zin om naar de zee te gaan vandaag. Bovendien kan ik het mij niet permitteren met de stapel werk die op mij ligt te wachten op kantoor. Ik was dus al bezig excuses te zoeken ook.

Nu, bij aankomst op kantoor en bij het aanzetten van mijn computer, kan ik mij in de verste verte niet vóórstellen dat we naar de zee zouden gaan. Het idee leek zo onrealistisch eens ik in de realistische omgeving van het kantoor was aanbeland, dat ik het raar vind dat ik er deze morgen bij het ontwaken zo lang heb over zitten piekeren.

Alhoewel, er zijn nog steeds geen andere collega’s gearriveerd. Zouden ze ergens op mij staan te wachten…?

Read Full Post »

Duf

Heb een deel van de nacht opgezeten met Zoon. Hij hoest verschrikkelijk en wordt daar dan steeds wakker van. Bovendien krijgt hij precies een oogontsteking, zit in zijn oogjes te wrijven, wat natuurlijk niets oplost, maar integendeel, de jeuk waarschijnlijk erger maakt, en huilt dan nog wat meer. Het sukkeltje heeft dan ook slaaptekort, wat opnieuw aanleiding is tot wenen. We hebben zijn matrasje wat verhoogt zodat hij wat schuiner ligt en makkelijker kan ademen. Ook een luchtbevochtigingstoestel in de kamer gezet. Onverrichterzake. Hij slaapt alleen in (na een tijdje) als we met hem beneden in de zetel gaan zitten. Daar hoest hij minder om de één of andere reden.

Echtgenote is het na een tijdje komen overnemen, zodat ik nog wat kon slapen. Een drietal uurtjes. Dochter is ondertussen ook nog eens wakker geworden.

Duf ben ik. Wollige kop.

En bovendien is de schrijver van de eerste blog die ik beginnen lezen ben, Smiling Cobra, ermee gestopt. Op verschillende andere blogs is er al over geschreven. Het ontneemt mij een beetje de lust om te schrijven. Ik begin mij af te vragen of er iemand misbruik zou kunnen maken van wat ik hier schrijf. En of ik er dan ook niet beter mee zou stoppen; privacy is al een twijfelachtig iets tegenwoordig.

Read Full Post »

Betovergrootvader

Waar ons huis gaat komen, stond tot voor een tweetal jaren het geboortehuis van mijn grootmoeder. ‘t Was vervallen en ‘t is tegen de vlakte gegaan, maar ik ben haar eens gaan oppikken nadat het gras gemaaid was, om te tonen waar ons huis gaat komen.

Dat bracht haar natuurlijk aan het vertellen…

Haar grootvader hield daar een winkel annex bakkerij open. Later is het een café geworden - noodgedwongen als het ware. Een kozijn van mijn grootmoeder was namelijk wees geworden bij de geboorte. Zijn moeder was gestorven in het kraambed. Hij is toen opgevoed in het gezin van mijn grootmoeder als één van hun eigen kinderen. Zonder dat ze dat thuis eerst wisten, deed die mee aan wielerwedstrijden,  met een gewone boerenfiets. Hij won dan nog vaak ook. Uiteindelijk kreeg hij een fiets van een fietsenmaker uit het dorp, en toen kwam hij met de regelmaat van de klok thuis met wat hij allemaal won, zoals worsten en zo.

Omdat ze bij mijn grootmoeder thuis als enigen in de buurt een radio hadden, en omdat iedereen mee kwam supporteren met de wielrenner, zat er daar elke dag veel volk. Ze moesten planken op de stoelen leggen om iedereen te kunnen laten zitten. Uiteindelijk hebben ze dan maar een café geopend. Om voldoende water te hebben, werd er toen ook een ‘steenput’ (waterput) gestoken. Dat was rond 1932, maar die is er nu nog. Indien mogelijk gaan we hem zelfs behouden. Hij heeft volgens mijn grootmoeder nooit droog gestaan…

Om het bier te koelen, werd er elke dag ijs gebracht dat onder de toog werd gelegd. Het bier zelf kwam van brouwerij Vandenheuvel uit Brussel, alhoewel er op de hoek van de straat toendertijd ook een brouwerij gevestigd was. Met dat bier konden ze volgens mijn overgrootmoeder echter niets aanvangen.

Wat betreft de wielrenner zelf: ik heb hem nog gezien toen ik nog een klein pagadderken was. Bij mijn ouders thuis staat er nog een trofee op mijn vroegere kamer. Hij heeft onder andere in 1938 de Ronde Van Vlaanderen gewonnen…

Read Full Post »

Pinksteren

Pinksteren is het feest waarop wordt herdacht dat de Heilige Geest gegeven werd aan de volgelingen van Jezus.
Van oudsher is Pinksteren een joods oogstfeest, het ‘Wekenfeest’. Het valt precies 50 dagen na het Paasfeest.
Op het eerste joodse Pinksterfeest na de kruisiging en opstanding van Jezus zaten de volgelingen van Jezus bij elkaar in een huis. Ze waren niet bepaald vrolijk, want Jezus had hen 10 dagen daarvoor verlaten (Hemelvaart). Bij zijn vertrek had Jezus hen de opdracht gegeven om bij elkaar te blijven en te bidden om de komst van de Heilige Geest.
Op die ochtend gebeurde er iets vreemds: er klonk het geluid van een stormwind en er was een verschijnsel van vuur, dat op ieders hoofd brandde – de ‘vurige tongen’. De volgelingen van Jezus konden opeens vreemde talen spreken, die ze nooit geleerd hadden. De mensen uit de buurt hoorden en zagen deze verschijnselen ook en kwamen kijken wat er aan de hand was. Ze dachten eigenlijk dat de discipelen dronken waren, omdat ze zo opgewonden waren en in vreemde talen spraken. Eén van de discipelen van Jezus, Petrus, ging naar die mensen toe en vertelden hen wat er gebeurd was. De omstanders waren zo onder de indruk, dat op die dag 3000 mensen gingen geloven in Jezus. Dit was het begin van de christelijke kerk.

Read Full Post »

Bouwplannen

Gisteren is de architect samen met de aannemer de hoeken van het huis komen uitzetten. Er komt schot in de zaak; ‘t huis is al iets makkelijker voor te stellen met paaltjes op het perceel.

Daarvoor moest ik eerst zorgen dat het gras gemaaid was.

Vrijdag heb ik daarvoor vrijaf genomen. Het heeft mij toch een paar uur gekost met een bosmaaier. Er stonden daar distels die zeker anderhalve meter hoog waren, met stengels zo dik als een bezemsteel.

Maar nu begin ik mij wat zorgen te maken over mijn weerstand. Nadat ik die 10km gelopen heb in Gent, voelde ik mij twee dagen lang mottig. Niet alleen mijn spieren, da’s normaal, maar zo misselijk. Buikpijn. Nu is dat weer hetzelfde. Mijn arm- en borstspieren zijn wat stijf – niet gewoon om zo’n klusjes te doen he - maar ‘t is vooral van mijn buik dat ik last heb. Al twee dagen terug. Ik weet nu niet of het één met het ander te maken heeft, maar als ‘t zo is, dan heb ik toch geen lichamelijke weerstand meer.

En Zoon nu ook nog wat ziek, terwijl Vrouw dit weekend ‘s nachts gaat werken (en dus overdag wat moet slapen). Ik wil ergens zijn waar geen kindjes huilen…

Read Full Post »

Onzichtbaar

Ik denk dat ik onzichtbaar ben voor vrouwen, althans vrouwen in groep.

Als ik op een perron sta te wachten, presteren ze het altijd om met drie-vier pal voor mij te komen staan. Ook bij het opstappen lijkt het hen niet te deren dat ze eigenlijk achter mij stonden aan te schuiven. Tant pis, zolang er maar voldoende plaats is op de trein, kan mij dat niet veel schelen en mogen ze gerust voorgaan. Maar voordringen om de laatste plaatsen te bezetten voor mijn neus, daar word ik kregelig van. Bestaat er zoiets als ongelikte berinnen?

Mannen daarentegen, die doen dat niet. Die blijven links of rechts van mij staan op het perron. Iedereen evenveel kans om aan een deur van de trein te staan.

Read Full Post »

Suskewiet!

Ik heb vandaag weeral wat bijgeleerd. Over vinkenwedstrijden. Die wedstrijden met allemaal kleine kooitjes met vinkjes, met daarachter de vogelaars die op een stok met krijt aangeven hoeveel correcte wijsjes het zangvogeltje ten beste geeft. Let wel, correcte wijsjes; er zijn dus ook niet correcte wijsjes.

In de natuur herken ik natuurlijk van verre het wijsje van een vink. Eerst zo’n trillertje dat begint bij hoge noten en dan zakt, om te eindigen met “suske-wiet!”. Wat daar voor verkeerds kan insluipen, weet ik niet direct.

Vinkenwedstrijden vinden blijkbaar al plaats sinds 1596. Toen durfden ze die beestjes nog blind maken, zodat ze zich beter konden concentreren op hun job. Dat is pas afgeschaft in … 1920. Door blinde oorlogsveteranen dan nog. Misschien ondervonden die aan den lijve dat ze daardoor niet beter konden fluiten, wie weet.

Zoals bij elke wedstrijd durft het nogal eens uit de hand te lopen, gaande van een CD-speler in het kooitje tot inspuitingen met testosterone. En nu is zijn er blijkbaar zelfs al Vlaamse en Waalse vinken. Het moet een schone suskewiet zijn en gene suskeouit natuurlijk. Grappig. En het klinkt onmogelijk. Maar toch; ik herinner mij uit mijn jeugd, toen we met de auto naar het zuiden van Frankrijk koersten, dat de vinken onderweg veranderden van lied. Als we een plaspauze namen op zo’n parking langs de autosnelweg, kon je er af en toe één horen. En het beestje eindigde zijn wijsje dan eerder met een “fwieuw” dan met een “suskewiet”. Echt waar. Maar dat waren dan al Franse vinken; hoe een Waalse vink klinkt, weet ik niet echt.

Read Full Post »

Sjans, geen sjans

Daarnet twee minuten sjans gehad. Ik was de auto nog aan het uitladen – eerst Kindje Twee en zijn maxicosi, dan Kindje Eén uit de autostoel bevrijden, en tenslotte terug naar de auto voor al de pakken en zakken die steeds met kleine kindjes meereizen – toen ik uit mijn ooghoeken de voordeur snel dicht zag gaan. Ik kon ze nog net tegenhouden met mijn voet. Dochter was ze doodleuk aan het dichtduwen en ik had mijn sleutels natuurlijk pas binnen afgelegd. Dat zou schoon geweest zijn; ik had daarbuiten nog bijna drie uur kunnen staan schilderen eer Echtgenote thuis zou komen van het werk. Met binnen een halfgenezen Dochter en een Zoon nog vast in de maxicosi, die een goed uur nadien in hun bedje dienden te liggen. Dat zou daar een schoon concert geworden zijn. En normaal zorg ik er altijd voor dat ik mijn sleutels in mijn zak hou van zodra ik één voet buiten de deur zet…

Maar kom, blijkbaar kon ik vanavond niet ontsnappen aan het noodlot. Een half uurtje later had Zoon een niet zo prettig weerzien met zijn fruitpap. Kiwi, kon ik merken. Alles werd als het ware geëxconsumeerd. En hij kon het zo mooi over zijn buikje en beentjes naar beneden laten lopen… Met Vrouw nog op het werk zonk mij even de moed in de schoenen. Natuurlijk is dat het moment dat Dochter uitkiest om te komen jengelen achter haar flesje. Ik begin te vermoeden dat die twee een complot hebben gesmeed om zo snel mogelijk aan hun erfenis te geraken…

Enfin, ze liggen in hun kazjebiekes. Efkes pauze, dit hier komen vertellen, en dan kan ik aan mijn avondmaal beginnen. En de afwas. En in het zog van de wervelwind die hier door hun speelgoed lijkt gevlogen te zijn, alles weer opruimen. Wat deed ik vroeger ‘s avonds toch?

Read Full Post »

Ziekenzorg

Kindje Eén is ziek. Dochter heeft al een paar dagen koorts. Blijkt het een keel- en oorontsteking te zijn. Volgens de dokter; ik ben niet gekwalificeerd op dat gebied.

Ze is de hele dag huilerig en hangerig, behalve wanneer de pijnstiller aan het werk is. Dan kan ze toch even alleen in de zetel zitten of liggen. De dokter had gedacht dat het tegen vandaag al veel beter ging zijn. Naar school gaan zou zelfs eventueel mogelijk kunnen zijn, maar ‘t kon ook nog wat vroeg zijn.

‘t Is dus nog te vroeg. Duidelijk. Ik vraag mij af of het morgen zelfs zou gaan, gelijk ze zich vanmorgen al gedragen heeft…

Ik was gelukkig sowieso al thuis omdat de onthaalmoeder van Zoon op reis is.

Read Full Post »

Stadsgelopen (2)

Stijf dat ik mij voel vandaag… Sjans dat ik vandaag een dag vrijaf heb om te bekomen.

‘t Parcours was dan ook verschrikkelijk voor mij. Bergop. Kasseien. Bergop én kasseien. Wind tegen, kasseien en bergop. Ok, er komt na een bergop ook wel eens een bergafje, maar daarmee recupereer je toch veel minder dan dat je de hele tijd op een vlak parcours kunt lopen. En dan leggen ze de eindstreep ook nog eens na een bergop (met kasseien). Ik ken Gent ook niet zo goed, dus ik wist begot niet hoe ver het Sint-Pietersplein nog was, eens we wegdraaiden van het water. Ik passeerde hoopvol het bord van de 10 km, maar het was dan nog 400 meter verder, na een paar bochten. Tegen dan had een slak mij kunnen passeren, vrees ik. Maar aangezien mijn armen nog altijd pompende bewegingen maakten, neem ik aan dat ik toen nog aan het joggen was…

Er waren blijkbaar net geen 3.000 mensen geëindigd voor mij. En iets meer dan 500 achter mij.

De eerste kwam al binnengelopen na een half uur. Ik sukkelde nog een flink half uur later over de meet… En blijkbaar deed een zekere Helmut Lottegiers ook mee. Die eindigde op een flinke 684ste plaats.

Read Full Post »

Stadsgelopen

Oef, het is gelukt. Ik ben aan de meet geraakt…

Voor de eerste keer in mijn leven heb ik een medaille voor iets gekregen. Al is het dan zo’n herinneringsding zonder andere waarde dan sentimentele.

Read Full Post »

Bedreigd?

Dochter zit tegenwoordig vaak ” ‘k Zag twee beren” te zingen. Haar eigen versie wel te verstaan. De letter r komt er bijvoorbeeld nog niet uit. Hier en daar ontbreken ook nog wool… eh woordjes, maar een goed verstaander heeft maar een half woord nodig he.

” Zag twee belen,
bloodjes smelen
was een wondel
boven wondel
gigigi, gagaga,
stond er bij en keek er naast !”

Zouden de beren haar afgedreigd hebben? Keek ze bewust de andere kant op? Horen, zien en zwijgen? Waren het tweedimensionale, platte beren?

Read Full Post »

Stadskriebels

De eerste foto’s van ons optreden op 6 mei zijn binnen. Met dank aan mijn zus. Ik heb er al een paar op onze website gegooid. Ter vervanging van een paar kei-oude die we ooit eens genomen hadden. En die Echtgenote eigenlijk kei-mottig vond. Terzelfdertijd heb ik de achtergrond van de pagina’s weer verwijderd, om dezelfde reden.

Om alle 24 foto’s op de website te plaatsen, heb ik te weinig webruimte. ‘t Zou misschien deze keer nog lukken, maar dan kom ik vroeg of laat toch in de problemen. Daarom staan ze op flickr. En omdat ik geen zin heb om daarvoor dan te betalen, kan ik daar maar drie mapjes aanmaken.

Wreed georganiseerd staan ze daar dus niet, maar kom. Ik kan er mee leven.

Read Full Post »

10 km

Ik! Heb! Zojuist! Tien! Kilometer! Gelopen! Ge voelt het al aankomen, dit wordt een postje met veel uitroeptekens…

Exact twee maanden en vijf dagen nadat ik voor het eerst de kaap van de vijf kilometer overschreden heb! En ik heb er exact één uur en twee minuten over gedaan! En heel toevallig stierven de laatste tonen van het laatste liedje op mijn mp3-spelertje net weg! Ik had er lukraak wat rocknummers opgegooid, zonder na te gaan wat de totale speelduur zou zijn.

Allez, eigenlijk is het iets meer dan 10 km. ‘t Is zelfs 10,6 km! Jeuj!

Read Full Post »

Voedselverspilling

Gisterenavond zond Eén de halve finale van het Eurovisiesongfestival uit. Reden genoeg om te zappen dus.

Op de VTM en Ka2 ook niet veel soeps. *zap*

Op VT4 en Vijftv ook al niet. *zap*

Nog even gepasseerd langs de regionale tv en National Geographic, om uiteindelijk bij Ned3 te belanden. En net daar was het interessant zie! Het gebeurt niet veel dat we heden ten dage nog doorzappen tot aan de Nederlandse televisie, wegens normaal gezien ofwel genoeg te zien op de Vlaamse netten, ofwel (en meestal) gewoon geen zin om te kijken.

Enfin, goed gezien van die Nederlanders om tijdens het Songfestival een documentaire uit te zenden over het voedselprobleem in de wereld. Daarmee konden ze mij alvast boeien. Ik heb er spijtig genoeg niet alles van gezien, want het was al bezig toen ik langs kwam gezapt, en een half uur later heb ik mij opgepakt en ben ik nog een toertje gaan joggen, want anders werd het te laat.

Wat ik heb onthouden:
- In Wenen wordt genoeg brood weggegooid om de tweede grootste stad in Oostenrijk te kunnen voorzien van brood. En met wat in Zuid-Korea wordt weggegooid aan voedsel, kan heel Noord-Korea gevoed worden. Voedsel is gewoon veel te goedkoop geworden voor ons.
- Het voedselprobleem in Afrika zou eenvoudig kunnen opgelost worden als de Westerse landen de stap zouden durven zetten. Wij zijn het probleem. Onze overproductie wordt in Afrika gedumpt als ‘voedselhulp’, zodat 1) onze markten beschermd blijven van te grote prijsdalingen; 2) de prijzen van voedselproducten die in Afrika zelf geproduceerd worden, niet kunnen concurreren tegen de dumpingprijzen van het gedumpte voedsel.
- Alhoewel iedereen ondertussen wel wéét dat het beter zou zijn om bio-producten of fair trademerken te kopen, doen we het niet (massaal) omdat de alternatieven toch goedkoper zijn. We vinden dat de winkelketens daar iets zouden moeten aan doen. Die zetten de stap naar enkel ecologische, bio- of fair tradeproducten niet, omdat de koper dan zou overstappen naar de concurrentie met minder gewetensproblemen en lagere prijzen. De ketens vinden dat de overheid dan maar regels moet opleggen. De overheid doet evenmin iets, omdat door het opleggen van regels, bedrijven en producenten uit eigen land zouden wegtrekken of weggeconcurreerd worden…

Da’s weer zo’n programma dat in mijn ogen verplichte kost zou moeten zijn voor iedereen.

Net als de reeks 0032 op Eén trouwens.

Read Full Post »