Milieunieuws (2)

Milieu slaat niet (alleen) op de natuur. Dikwijls hoor ik mensen het woord milieu gebruiken als synoniem voor ‘natuur’, terwijl het ruimer is. ‘Milieu’ slaat op de omgeving, de leefwereld van mens, dier en plant, terwijl ‘natuur’ eerder de omgeving van dier en plant is, die niet door de mens is gewijzigd.

In die zin kan ik het hiernavolgende doemscenario eigenlijk ook plaatsen onder de titel ‘milieunieuws’.

Opduikend doemscenario: de pestbacterie wordt resistent! Wetenschappers hebben een variant van de pest ontdekt die resistent is tegen verschillende medicijnen. Deze ontdekking voedt de angst dat de zwarte dood de volgende pandemie wordt. De bacterie leeft bij knaagdieren en wordt overgedragen door vlooien, zoals de rattenvlo. De ziekte doodt massaal de ratten, en dan zoekt de vlo een andere gastheer, zoals de mens. Die krijgt dan de builenpest, die eigenlijk niet gemakkelijk wordt overgedragen van mens tot mens. Daarvoor hoeven we nu niet direct schrik te hebben in België. Wanneer iemands longen echter besmet raken, krijgt die longpest. Die ziekte kan zich wel razendsnel verspreiden van mens tot mens. Met het huidige wereldomvattende transport is het dan niet ondenkbaar dat er een pandemie ontstaat…

Read Full Post »

Milieunieuws

- Dirk Draulans was even terug te zien in de Laatste Show deze week. In 2005 en 2006 bracht hij een wekelijks verslagje met ‘Applaus voor de natuur’, en ik kon dat altijd best smaken. Biologie heeft mij dan ook altijd geïnteresseerd. Maar ik wijk af; maandag had hij het over zijn bezoek aan het regenwoud in Zuid-Amerika en hoe het daar moet wijken voor monoculturen van landbouwgewassen die ettelijke hectaren beslaan. Het onwaarschijnlijke aan de situatie is dat er daar nu veel soja wordt geplant, die wordt gebruikt om biobrandstof van te maken, die we produceren om de opwarming van de aarde door de verbranding van fossiele brandstoffen tegen te gaan, die onder meer verergerd wordt door het kappen van het regenwoud. Bovendien moet de soja dan ook nog getransporteerd worden, en zoals onlangs op het nieuws gezegd werd, schepen op hun zware diesel zijn grote vervuilers. ‘t Is toch altijd hetzelfde liedje; als er eens een goed idee opduikt, wat biobrandstoffen in se toch wel is, dan maakt de mens er toch altijd wel een zooitje van.

- Dichter bij huis zitten we met een probleem op een kleinere schaal, maar daarom niet onbelangrijk. De groene parkieten die nu al jaren in Brusselse parken vertoeven, beginnen Vlaanderen in te palmen. De beestjes zijn vrij groot, maken veel lawaai en beginnen vrij vroeg eieren te leggen. Daardoor jagen ze onze kleinere zangvogeltjes weg en bezetten ze nestplaatsen die anders konden gebruikt worden door inheemse vogels die later op zoek gaan naar een nestje, zoals de boomklever. Bestrijding is moeilijk. Enerzijds liggen hun eieren te hoog om weg te nemen, anderzijds beginnen mensen te protesteren als je de vogels zou aanpakken. Er zijn zo al talloze voorbeelden geweest: de wilde zwijnen in het Brugse, de Canadese ganzen,… Alhoewel de aanwezigheid van de dieren voor veel problemen zorgt (economisch zoals bij de zwijnen, of ecologisch zoals bij de ganzen en de parkieten), is de publieke opinie tegen een verdelging. 

Read Full Post »

Er is er ééntje jarig…

Ons boeleken wordt vandaag één jaar!

Read Full Post »

Afvalrecyclage

Is het niet straf? De Belgen al jaren aanmoedigen om hun afval te sorteren, en dan dat afval verschepen naar het Oosten, waar het in het beste geval toch nog gerecycleerd geraakt, maar in onduidelijke omstandigheden en met milieuvervuiling als gevolg…

Dit stond vanmorgen in de Metro:

Mijn eerste reactie toen ik dit zag – ik doorblader de krant en lees de koppen, en blijf dan hangen bij een voor mij interessant artikel – was: links toegeven dat niet geweten is wat met gesorteerd afval gebeurt, en rechts de Belgen aansporen tot sorteren! Was er nu echt geen beter plaatsje in de ganse Metro om de advertentie van Bebat te zetten?

Het gaat in het artikel natuurlijk niet om inzameling van batterijen, maar over verpakkingsafval zoals papier en plastic, maar dan moet je het artikel eerst lezen natuurlijk. Batterijen worden volgens de site van Bebat trouwens wel degelijk gerecycleerd in België, namelijk te Luik.

Read Full Post »

Ochtendritueelloos

Ik heb geen ochtendritueel meer. Nu Dochter naar de peuterklas gaat, hebben we zoiets van: we kunnen dat hummeltje daar toch niet om 7u op de speelplaats loslaten he? Dus, als mijn vrouw thuis is (recuperatie na nachtwerk, voormiddag thuis bij avondwerk,…), brengt ze haar naar school tegen twintig na acht. Als ik haar breng, is dat tussen half acht en kwart voor acht. Soms haal ik haar na school ook af, soms mijn vrouw. In mijn geval zit Dochter daar dan al een uur in de opvang, tegen de tijd dat ik daar met de eerste trein die ik kan nemen, geraak.

Om mijn uren op het werk niet compleet uit balans te laten geraken, neem ik dan tenminste een keer in de week de trein om twintig na zes, zodat ik om zeven uur op mijn werk ben.

Dan Zoon nog. Op de dagen dat ik hem moet wegbrengen naar de onthaalmoeder (voor ik Dochter drop), moet ik zeker thuis om 7u vertrekken om de trein van kwart voor acht nog te halen. Op de dagen dat hij bij mijn ouders gaat, heb ik wat meer tijd.

Dat zijn dus drie verschillende opsta- en vertrekmomenten op vijf dagen. Ik moet ‘s avonds altijd eens heel goed nadenken voor ik mijn wekker zet…

Flexibiliteit.

Vanmorgen was het trouwens prijs. Dochter had na een intense hoestbui haar flesje overgegeven, zodat papa nog op zoek kon gaan naar andere kleertjes (niet direct papa zijn sterkste kant). Meteen hoefde ik mij niet echt meer te haasten, want de trein van kwart voor acht kon ik vergeten. Voeg daarbij het zomeruur waardoor Zoon liever wou slapen dan in zijn maxi-cosi gesjord te worden en waardoor ikzelf het gevoel heb dat ik maar vijf uur geslapen heb (wat ongeveer wel klopt), en het wordt geheel duidelijk waarom ik hier met hoofdpijn op mijn scherm zit te staren…

Read Full Post »

Siroopje

Ons kereltje zit al een paar weken te hoesten. Onder de twee jaar krijgen ze toch geen hoestsiroop voorgeschreven volgens de dokter, dus heb ik er zelf eentje gemaakt. En is het nu mijn verbeelding of niet, maar het lijkt mij dat zijn hoesten inderdaad geminderd is.

Heel eenvoudig te maken.

- Men neme een rammenas;

- Men snijde hem in fijne schijfjes dewelke men in een pot legge;

- Na elk laagje rammenas strooie men er suiker over;

- Na een nachtje trekken is het sap van de rammenas door de suiker eraan onttrokken. Het is een siroopje geworden…

Per dag 3 koffielepeltjes voor kindjes, 3 eetlepels voor volwassenen.

Ik heb Cassonade Graeffe gebruikt, maar het zou misschien ook met basterdsuiker of honing of zou kunnen. Volgens een ander recept moet je de wortel uithollen en daar honing in gieten. Lijkt mij verspilleriger. Met ui zou het ook moeten kunnen, maar dat heb ik (nog) niet geprobeerd.

Read Full Post »

Zeven

Liefste dagboek,

Vandaag niet veel te melden. Benen doen pijn van gisteren zo zot geweest te zijn om zeven kilometer te lopen. Eén toertje rond de Gavers is zo’n 3,5 km. Na dat al een paar keer gedaan te hebben, zijn we gisterenavond begonnen aan toertje nummer twee. We zouden wel zien hoe ver we zouden geraken. Maar ja, in het begin kan je nog omkeren naar de parking waar de auto staat, maar hoe verder je loopt, hoe minder interessant dat wordt. Om dan halverwege nog meer dan een kilometer te moeten stappen, is ook maar niks. En de kameraad waarmee ik daar rondhos, wou precies niet echt opgeven, dus ik ook niet.

Dus ja, we hebben dan maar zeven kilometer gelopen, min de laatste honderd of tweehonderd meter die we uitgestapt hebben. Vanmorgen kon ik mij dan ook maar met moeite in mijn broek hijsen. ‘t Doet een beetje pijn in de vouw van mijn benen, vanboven, waar mijn kindergeld hangt. Blijkbaar zitten er daar in die vouw spieren die absoluut noodzakelijk zijn om pakweg een broek aan te steken of een trap op te stappen.

Dag, dagboek.

Read Full Post »

Kikker terecht!

Kikker is terug thuis!

Blijkbaar heeft een kindje Kikker vrijdagnamiddag gevonden op de parkeerplaatsen. Vandaag hebben ze hem dan aan de juf gegeven. De kaarsjes van Buddha hebben hun effect niet gemist…

En content dat Dochter was! En papa ook natuurlijk.

 

Update: Grrr! Ik kon niets aanpassen en opslaan tot ik de foto’s verwijderde. Nu zijn de foto’s verwijderd, de tekst aangepast, maar kan ik de foto’s niet meer terugplaatsen! ‘t Zal iets voor deze avond zijn…

Update 2: ‘t Is weer gelukt!

Read Full Post »

Wolkenfotografie

Lang geleden dat ik nog eens een wolkenfoto geplaatst heb. ‘t Zal er echter nu ook niet van komen. Gisteravond heb ik vanuit de auto nochtans een aantal mooie exemplaren gezien (grote mamma, en ook een aambeeldwolk), maar ‘t is bij potentiële kiekjes gebleven. Het fototoestel lag in de koffer en ik was te lui om de auto aan de kant te zetten en plaatjes te schieten. De kindjes waren trouwens moe en drensden al de hele weg; Echtgenote zou het mij dus misschien ook niet in dank hebben afgenomen.

Read Full Post »

Numeri

Na Leviticus ben ik aanbeland bij Numeri. De Joden zitten nog steeds in de Sinaïwoestijn na hun uittocht uit Egypte. De stammen worden geteld; ze waren met 603.550, de Levieten niet meegeteld. De stam van Levi werd namelijk in dienst gesteld van Aäron, de priester en broer van Mozes.

Verder staan er opnieuw een aantal voorschriften in het boek, zoals de reinheidswet en het nazireaat. Wanneer een man of vrouw iets bijzonders wil verrichten en aan Jahwe de belofte van nazireaat doet, mag hij of zij gedurende die tijd niets eten of drinken wat van de wijnstok komt en mag hij zijn haar niet laten knippen.

Een aantal keren komen de Israëlieten in opstand tegen Mozes en Jahwe. Elke keer breekt er dan als straf een plaag uit waarbij duizenden omkomen. Zo wordt er eens een groep verkenners uitgestuurd om het land Kanaän te verkennen. Na veertig dagen komen ze terug, maar ze brengen slecht nieuws… Volgens hen is het land bevolkt door reuzen, waar ze nooit tegenop zullen kunnen. Op het ogenblik dat het muitende volk Mozes, Aäron en twee van de verkenners die vertrouwen bleven hebben in Jahwe, wilden stenigen, komt Jahwe tussenbeide. Jahwe verliest zijn geduld met het trouweloze volk, maar op voorspraak van Mozes worden ze toch niet vernietigd. Jahwe vervloekt hen echter wel op de volgende manier: voor elke dag van de verkenning zullen ze één jaar in de woestijn rondzwerven, veertig jaar in totaal dus, en van alle mannen boven de twintig zal er niet één het beloofde land binnengaan, behalve de twee verkenners en hun volk dat trouw gebleven was. Het zullen de kleine kinderen van het volk zijn, die het beloofde land zullen in bezit nemen.

In dit boek komt ook het verhaal voor van Mozes en de rots. Toen het volk eens geen water meer had, begonnen ze voor de zoveelste keer te morren en Mozes te verwijten. Jahwe zegt tegen Mozes dat hij met zijn staf op de rotsen moet slaan, waarna er water uit stroomt. Omdat Mozes echter de heiligheid van Jahwe niet hooggehouden had, zal Mozes de gemeenschap niet binnenleiden in het beloofde land… Aäron sterft wat later. Verderop in het boek komt dit terug, en wordt Jozua aangesteld als opvolger van Mozes.

Er worden ook nog een paar veldslagen uit de doeken gedaan, waarbij de Israëlieten hun tegenstanders verslaan en hun afgodenbeelden vernietigen.

Twee hoofdstukken worden gewijd aan de offers en de feestdagen (onder andere paasfeest, loofhuttenfeest en dag van de verzoening).

In drie andere hoofdstukken worden Kanaän en het Overjordaanse verdeeld onder de stammen. Er wordt ook bepaald dat tussen de stammen onderling niet mag worden gehuwd, zodat het gebied van een stam niet in bezit komt van een andere stam. Er worden ook zes Levietensteden opgericht, waarbinnen iemand die onvrijwillige doodslag heeft gepleegd, asiel kan krijgen. Dit geldt ook voor vreemdelingen. Bij moord moet de moordenaar ter dood veroordeeld worden en dit moet gebeuren door de bloedwreker. Bij doodslag zonder opzet of door een ongeluk echter, kan de gemeenschap de doder naar een levietenstad brengen. De asielzoeker moet binnen de stad blijven tot de hogepriester overlijdt; daarna kan hij terugkeren naar zijn bezit. Verlaat hij de stad voor die tijd, dan treft de bloedwreker geen schuld als hij de doder toch neerslaat. De veroorzaker van de onvrijwillige doodslag kan ten slotte niet losgekocht worden.

Read Full Post »

Kikker

Oh ramp… Dochter is Kikker verloren. Toen ik haar deze namiddag aan school afhaalde, had ze hem nog vast. We zijn samen de speelplaats overgestoken en naar de auto gewandeld, en volgens mij had ze hem nog vast. Terwijl ik haar in haar stoeltje vastmaakte, moet de kikker uit de auto gevallen zijn.

Ik wist toen nog van niets en ben vertrokken met de auto, op weg om Zoon op te halen. Ik had misschien al een kwartier gereden toen Dochter vroeg waar Kikker was. Mij aan de kant van de weg gezet en paniekerig beginnen rondtasten. Niets dus. Auto gekeerd en teruggevlamd.

Nergens een Kikker te zien op de parkings aan de school natuurlijk. Nog even nagevraagd bij de mevrouw van de naschoolse opvang, maar niemand was een kikker binnen komen brengen. Zou hij door iemand meegenomen zijn? Ik hoop dat hij maandag opduikt, maar ik vrees er voor…

Ik ben er precies wel meer het hart van in dan Dochter. Zij denkt precies dat hij achtergebleven is op school. Het zet echt een domper op mijn avond; onvoorstelbaar, voor een knuffelbeest. Niet echt zen, zo vasthouden aan ‘materiële zaken’, ik weet het, maar ik ben altijd triestig als ik iets verlies.

Read Full Post »

Zwaailicht

Gisteren, tijdens het passeren van een ‘convoi exceptionnel’.

Dochter had direct de oranje zwaailichten opgemerkt en maakte haar papa daar – ten overvloede – ook opmerkzaam op.

“Kijk papa, lichtjes!”

“Ja, Dochter, dat zijn zwaailichtjes.”

“Zwaailichtjes! Zwaailichtjes! Kijk papa, zwaailichtjes! Zwaailichtjes doen zó!”

*Papa kijkt achterom*

“Wat doen zwaailichtjes?”

“Zwaailichtjes doen zó!” *Dochter maakt een maaiende, rondgaande beweging met haar arm.*

‘t Was nogal visueel.

Read Full Post »

Lunch

Ik ben zonet terug van een lunchmeeting. En nu moet ik proberen weer aan het werk te geraken. Niet simpel, na dat wandelingetje in de zon van en naar de metro. En binnen een half uurtje neem ik alweer de trein om dochter van school te halen. Mijn beurt vandaag.

Zo’n lunchmeeting – eigenlijk was het een soort van opleiding - heeft wel iets. De helft van de discussie aan mijn tafel is aan mij ontsnapt omdat ik probeerde te zien wat voor beleg er op de verschillende broodjes lag, en aan welk broodje ik mij het eerst ging ‘vergrijpen’. Leg nooit iets in de weg tussen een hongerige ik en een plateau voedsel. Op dat vlak lijk ik op onze kat.

Read Full Post »

Sollicitatie

Voor de verandering zat ik gisteren eens aan de andere kant van de tafel, die van de interviewer. We waren met twee, ik om te peilen naar informaticakennis, allez, kennis van Access en van die dingen.

En ik heb gemerkt dat een eerste indruk nog moeilijk weg te werken is. Al is die eerste indruk dan weer niet beperkt tot de eerste tien seconden of zo, maar eerder de eerste paar minuten. Van zodra de persoon in kwestie zijn eerste paar zinnen heeft uitgesproken.

Wat mij ook opgevallen is, zijn de standaardvraagjes, zoals: “Geef mij eens enkele  negatieve en positieve punten”. Dat zijn gemakkelijke vraagjes om te stellen, zodat je geen moeite hoeft te doen om concretere vragen te bedenken. Laat de sollicitant er zich dan maar uitwerken. Hoe die er zich dan uitwerkt, heeft dan toch weer een beetje invloed op de algemene indruk, maar eigenlijk weet je met zulke vragen volgens mij niet of iemand geschikt is voor de job of niet.

Zo kreeg ik de indruk van één van de kandidaten dat die wel geschikt zou zijn voor de job als het gaat om het contact met ‘externen’, maar dat het moeilijk zou kunnen worden om die in een team te plaatsen. Een andere kandidaat was net het omgekeerde; perfect volgens mij om op kantoor dossiers af te handelen en als collega, maar dan weer niet geschikt om om te gaan met lastige klanten.

Ik ga hier zeker nog aan terugdenken, als ik zelf ooit nog eens ergens ‘op gesprek’ moet.

Read Full Post »

Egalité?

Ze hebben mij gisterenavond weer op mijn paard gekregen. De kindjes waren al slapen en mijn vrouw was nog aan ‘t werk, zodat ik tegen niemand kon fulmineren. Ik heb dan maar wat tegen mezelf gegrommeld…

De steen des aanstoots was een reportage in het zevenuurjournaal op Eén. Een reportage van de RTBF over Franstalige Vlamingen. Men beweert daarin dat de 300.000 Walen die in Vlaanderen wonen, bevreesd zijn om in het openbaar Frans te praten, omdat ze dan worden afgeschilderd als franskiljons. De geportretteerde persoon gaat verder: je moet als Franstalige niet verwachten dat pakweg een dokter een tweetalig bordje aan zijn deur hangt. Vlaanderen neemt wraak voor zijn Franstalig verleden.

Ten eerste: ik heb daar nog niet veel van gemerkt, van Franstaligen die in Vlaanderen proberen Nederlands te praten tegen mij. Integendeel. Ik persoonlijk vind het trouwens een kwestie van beleefdheid om mijn Frans (met haar op) boven te halen als ik in Wallonië iemand aanspreek.

Ten tweede: franskiljons? Maken Vlamingen Walen in deze tijd uit voor franskiljons? Ha zo, dat is nieuw voor mij.

Ten derde: het tweetalige bordje… Ooo, wat worden ze onderdrukt in Vlaanderen! Gauw, laat ons een klacht indienen bij Europa! Een tweetalig bordje in Vlaanderen is tegen de taalwetgeving, meneer. Is het niet logisch dat iemand die in Vlaanderen woont, Nederlands leert? Het zal hem trouwens helpen om een job te vinden – nog een punt dat werd aangehaald. Omgekeerd gebeurt toch ook; er zijn ooit massa’s Vlamingen in Wallonië gaan wonen. Ook nu nog, boeren die het landbouwbeleid in Vlaanderen te streng vinden en de ruimte van Wallonië opzoeken. Binnen een generatie zijn dat Walen geworden, alleen nog te onderscheiden aan hun achternaam.

Mag ik dan omgekeerd de rechtmatige verwachting koesteren dat ik pakweg in Bergen, sorry, Mons, in mijn eigen taal bij de dokter kan gaan? Of dat die persoon een tweetalig bordje aan zijn deur hangt?

Het toontje van de reportage joeg mij direct de kast op. Ik zou zoooo graag eens een gebalanceerde reportage zien! Laat Franstalige Vlamingen aan het woord, niet alleen die van in de Rand rond Brussel, maar ook anderen. Schuif echter ook eens een micro onder de neus van Vlaamse Walen! En, waarom niet, onder de neus van Duitstalige Walen. 

Van de Waalse politici hoor of lees ik vrijwel niets anders dan het oproepen tot één Franstalig front, dat er voor moet waken dat de Franstalige ‘minderheid’ geen rechten verliezen. Meer zelfs, dat ze er nog bij krijgen, zoals het uitbreiden van de Brusselse olievlek. De Vlamingen kibbelen traditioneel onderling. Trouwens, bij het minste weerwerk dat de Vlaamse politici pogen te bieden, worden ze verweten ‘gevaarlijke separatisten’ te zijn. Ge zoudt voor minder…

Waarom zijn ze nooit tevreden? Waarom moet een Franstalige in Vlaanderen per se overal in zijn eigen taal terecht kunnen? Waarom hoor ik nooit de omgekeerde eis, om de balans in evenwicht te brengen?

Ik heb ooit het volgende ergens gelezen; ik weet niet meer waar, maar ik hoop dat ik het mij juist herinner. België was oorspronkelijk eentalig Frans. Als Vlaming moest je wel op het Frans overschakelen als je iets wou betekenen. Van waar komen anders de namen Van Cauwenberghe, Demotte,…? De volgende stap was een eentalig Frans Wallonië en een tweetalig Vlaanderen, zo tegen het einde van de negentiende eeuw. Het heeft verder nog tot ver in de twintigste eeuw geduurd eer Vlaanderen al zijn rechten heeft verkregen, en dan nog, nu zitten we nog met de faciliteiten. Het lijkt mij dat er Walen zijn die nog steeds ijveren voor een tweetalig Vlaanderen, maar over Wallonië wordt nooit met een woord gerept…

Grrr!

Read Full Post »