Een nacht vol zalige rust achter de rug… NOT!!
Zo rond één uur begon het.
Zoon: *huilhuilhuil* … … *huilhuil* … *huilhuiiil* … … … … … *huilkrijshuil*
Dochter: … … … … … … … … *sniksnikweenween* … … … …
Einde zo rond 3u.
Zoon huilde niet zo ononderbroken zoals gisteren, maar in korte, minder intense stootjes. Uiteindelijk is hij weer in slaap gevallen.
Dochter heeft een “ongelukje” gehad in bed. Alles moest ververst worden. Ik kon hem niet inhouden; een vloek ontsnapte aan mijn lippen toen ik haar hoorde zeggen: “Pyjama nat”. Allez, het is min of meer onze eigen schuld: we hadden verzuimd haar op haar potje te poten voor ze ging slapen. Ik dacht dat ze nog maar pas geweest was, maar dat was al een tweetal uur geleden toen.
Eindelijk weer in bed, en Zoon begon weer. Tijdens het hele verversingsover-en-weergeloop zijn we verschillende keren gepasseerd waar hij lag, en hij moet ons dan ook gehoord en misschien zelfs gezien hebben, maar dan gaf hij geen kik. Hij moet gevoeld hebben dat er iets niet normaal aan de hele gang van zaken was. Maar we lagen pas terug in onze tram en hij draaide zijn volumeknop weer open…
Ik ben thuis, dus ik kon wat langer blijven liggen deze morgen, na het flesje van Zoon. Dochter drinkt ‘s morgens al geen flesje meer, maar eet een boterhammetje rond 8-9 uur. Mijn echtgenote – als ik dat schreef moet ik altijd denken aan Ephraïm Kishon, die daarvoor steevast ‘de beste echtgenote van allemaal’ gebruikte – hoort echter elke dag de plicht roepen en stapt in de auto rond 6u15… *slurpt even van zijn koffie* Mijn gedachten zijn bij u, zoetje!
