Ik denk dat we met een gremlin in huis zitten.
Overdag is Zoon een doodbrave baby. Je hoort hem alleen als hij honger heeft. Hij kan zelfs een hele tijd wakker liggen in zijn wiegje zonder dat hij begint te huilen.
Maar ‘s nachts gaan de poppen aan het dansen. Het is nu al een paar dagen op rij dat hij ‘s nachts wakker wordt en zijn keel openzet. En het is van honger, dat weten we nu al wel. Niet dat hij overdag zijn maaltje niet binnen krijgt, integendeel. Wat dáár allemaal in kan verdwijnen! Maar als je hem ‘s nachts eenmaal weer een flesje heeft, weet je niet waar het eindigt… Daarom hebben we hem vannacht laten huilen. Ik ben eens bij hem geweest, tutje gegeven, wat mee rondgelopen, wat gezongen, wat gewiegd, geen avance. De ganse tijd keel open. Weer in wiegje gelegd en gaan slapen. Allez, in bed gaan liggen. Hartverscheurend. Je voelt je echt een monster. Na meer dan een uur ononderbroken gekrijs is hij uiteindelijk weer ingedommeld.
‘s Morgens iets na zessen huilt hij om zijn fles, en daarna is meneer weer het zonnetje in huis. Baby’s.
