Er zijn zo van die dagen…
Gisteren heb ik een verlofdag opgenomen. Het einde van het jaar nadert en ik moet zien dat ik geen verlofdagen verlies. Dat zou zonde zijn, geef toe.
Alleen, de kindjes was gisteren landerig, zeurderig, huilerig. Zoon was niet content tenzij op schoot. Dochter was dan weer niet content als Zoon op schoot zat en zij niet. Geen van beiden wou ‘s middags hun patatjes en groentjes opeten.
Dan blijkt onze stevige plastieken bak verdwenen te zijn. We gebruikten die altijd onder andere om het glasafval te verzamelen en buiten te zetten voor de ophaling. Na de ophaling wassie weg. In de regen de straat eens afgelopen omdat ik eerder op de avond een paar honderd meter verder iets had zien staan wat heel hard op onze bak geleek. Was die ondertussen ook al weg. Zouden er echt mensen zijn die een (zelfs niet al te propere) plastieken bak tsjoepen?
Als twijfelachtige kers op de taart waren we nog getuige van een ongeluk met een poes. Er liep in onze buurt een rosse kater rond, die niet echt een thuis had. Het is nogal een poezenbuurt. Wij hebben er zelf één, en de onze heeft een vriendinnetje die denk ik ook geen thuis heeft. Die staat altijd mee aan de achterdeur om eten te bedelen, wat ze dus ook af en toe wel eens krijgt. De rosse ging altijd op de loop als hij mij zag. ‘s Nachts kwam hij wel de plantjes platliggen naast onze oprit. Tere plantjes die het daar al niet al te goed doen wegens gebrek aan licht en goede grond, en dan komt er nog een kat op slapen. Hij is een tijdje weggebleven nadat ik er wat kattenverdrijver op gespoten had – een milieuvriendelijk middel op basis van mosterd dat katten niet graag ruiken. De laatste tijd was hij echter terug en het middel was op. Ik durfde er dus af en toe eens op grommelen wanneer ik de platte plantjes en de kattenkakjes tussen de boomschors zag. Gisterenavond moet hij daar dus weer geslapen hebben, toen wij met de auto thuiskwamen. Hij liep weg voor ons, maar kan alleen maar de oprit verlaten als hij ons weer passeert. Terwijl wij de kindjes uit de auto haalden, zag hij zijn kans schoon en sprintte langs de andere kant voorbij de auto. Natuurlijk schoot hij de straat op net toen…
Hij lag in het midden van de straat nog te spartelen toen wij er naartoe liepen. Het was echter rap voorbij. Terwijl ik hem naar de kant van de weg droeg, schoot enkel zijn tongetje nog wat heen en weer. Dat lot had ik hem nu ook weer niet toegewenst…
Ik zou de dag van gisteren graag terug willen brengen naar de winkel om in te ruilen voor een gaaf exemplaar, maar we hadden het bonnetje niet meer.
