Tradities

Als kleine jongen ging ik vandaag (als ik het mij goed herinner) in de voormiddag rond langs de huizen in de straat, samen met mijn zus en net als andere kinderen in de straat. We belden dan aan en riepen: “Lieve koekenbik!”. We kregen dan vijf frank of zo. Op de beste plaatsen zelfs twintig frank! Ik heb die uitroep nog in geen enkele andere gemeente gehoord. Ik weet ook niet of het tegenwoordig nog gebeurt… Je mocht het in principe niet meer doen na je twaalfde.

Een ander liedje om centjes af te bedelen op nieuwjaarsdag, was:

“Nieuwejaarke zoete,
een varken heeft vier voeten,
vier voeten en een staart,
is dat nu geen centje waard?”

Zes dagen later was het dan driekoningen, maar voor die gelegenheid gingen wij dan niet meer rond. Een liedje dat ik nog wel ken, is het volgende:

“Driekoningen driekoningen,
Geef mij nen nieuwen hoed,
den ouden is versleten,
mijn moeder mag het nie weten,
mijn vader heeft het geld
op de rooster geteld!”

In Denderhoutem, een deelgemeente van de gemeente waar ik nu woon, is Driekoningen zelfs een heuse wedstrijd, en niet alleen voor de kinderen.

Read Full Post »

Rare ik

Ik heb weer huiswerk gekregen. Sofie van Sportfanaat is nieuwsgierig naar mijn rare gewoontes. Rare gewoontes, ik?

1. Ik moet in bed altijd beginnen op mijn rug. Na een tijdje (variabel) draai ik mij op mijn linkerzij. Meestal. Soms doe ik eens avontuurlijk en keer ik mij naar rechts. Als ik mij op aanporren van mijn vrouw onmiddellijk op mijn linkerzij leg, dan lig ik een tijdje wakker, waarna ik van frustratie toch op mijn rug moet gaan liggen, anders kan ik onmogelijk de slaap vatten. Dit tot ergernis van mijn vrouw, die haar slaappositie, soepel als ze is, regelt naargelang de mijne, maar het liefst niet te vaak wil veranderen. Is dat raar?

2. Ik eet weinig fruit, zeker niet uit het vuistje. Reden: ik haat plakkerige handen, na bijvoorbeeld het verorberen van een sappige peer. Ik eet nochtans graag peren, zeker als ze nog stevig zijn. Fruit moet bij mij geschild in een potje. Behalve bananen, daar zit van nature een handige verpakking rond. Da’s toch ook niet raar?

3. Ik word ongaarne nat, tenzij in eigen bad of douche. Of zwembad eventueel. Regen kan mij niet bekoren. Mij wassen ‘op een ander’, bijvoorbeeld in de douches van de fitnessruimte op het werk, is voor mij een van de gruwelen des levens. Exit fitnessen op het werk dus. Een even grote hekel heb ik aan de kotjes in de zwembaden waar je je zogezegd kan droog wrijven en aankleden. Tegen dat ik aangekleed ben, ben ik alweer nat van de plakkerige hitte die er steevast heerst. En ik zit niet gaarne nat in mijn kleren; wat is daar nu raar aan?

4. Mijn auto moet vanbinnen proper blijven. Het is geen snackbar of rijdende vuilnisbelt, dus als u ooit meerijdt, begin niet te knabbelen aan brokkelige koekjes of ik bind u onderweg aan een boom. Bij mijn vrouw in de auto daarentegen vind ik af en toe eens een half uitgedroogd, afgeknaagd appelklokhuis. Je auto netjes houden, da’s toch gewoon economisch denken (zodat je hem later voor meer geld kan verkopen) en hygiënisch?

5. Eens ik aan een spelletje op de computer begin, geraak ik er nog moeilijk van weg. Hmm, ook onvoldoende raar; vele jongens en mannen zijn zo.

6. Af en toe kook ik wel eens. Soms de gewone kost, maar dikwijls ook experimenteel. Ik zoek dan een lekker recept op internet, uitgaande van een of ander ingrediënt waarvan we een overvloed zitten hebben in de diepvries en waar we dringend eens een deel moeten van opeten. Maar van de recepten op internet mankeer ik dan dikwijls weer andere ingrediënten, die ik dan vervang door rammenas. Soms ook andere dingen, maar dikwijls rammenas. Vraag mij niet waarom, die ligt in onze koelkast en ik gooi dat overal bij. Net als massa’s verschillende kruiden, tot wanhoop van mijn vrouw. Da’s experimenteel koken, da’s toch ook niet echt raar he.

Dus zes rare gewoontes opsommen, hmmm, daar moet ik nog even over nadenken. Ondertussen mogen Sponzen Ridder en Dawnofnone een poging ondernemen. Als ze dat nog niet gedaan hebben; ik ben de laatste week niet echt meer op de hoogte.

Read Full Post »

Nattigheid

Een nacht vol zalige rust achter de rug… NOT!!

Zo rond één uur begon het.

Zoon: *huilhuilhuil* … … *huilhuil* … *huilhuiiil* …     … …     … … *huilkrijshuil*

Dochter: … …          … …          … …          … …         *sniksnikweenween* … …   … …

Einde zo rond 3u.

Zoon huilde niet zo ononderbroken zoals gisteren, maar in korte, minder intense stootjes. Uiteindelijk is hij weer in slaap gevallen.

Dochter heeft een “ongelukje” gehad in bed. Alles moest ververst worden. Ik kon hem niet inhouden; een vloek ontsnapte aan mijn lippen toen ik haar hoorde zeggen: “Pyjama nat”. Allez, het is min of meer onze eigen schuld: we hadden verzuimd haar op haar potje te poten voor ze ging slapen. Ik dacht dat ze nog maar pas geweest was, maar dat was al een tweetal uur geleden toen.

Eindelijk weer in bed, en Zoon begon weer. Tijdens het hele verversingsover-en-weergeloop zijn we verschillende keren gepasseerd waar hij lag, en hij moet ons dan ook gehoord en misschien zelfs gezien hebben, maar dan gaf hij geen kik. Hij moet gevoeld hebben dat er iets niet normaal aan de hele gang van zaken was. Maar we lagen pas terug in onze tram en hij draaide zijn volumeknop weer open…

Ik ben thuis, dus ik kon wat langer blijven liggen deze morgen, na het flesje van Zoon. Dochter drinkt ‘s morgens al geen flesje meer, maar eet een boterhammetje rond 8-9 uur. Mijn echtgenote – als ik dat schreef moet ik altijd denken aan Ephraïm Kishon, die daarvoor steevast ‘de beste echtgenote van allemaal’ gebruikte – hoort echter elke dag de plicht roepen en stapt in de auto rond 6u15… *slurpt even van zijn koffie* Mijn gedachten zijn bij u, zoetje!

Read Full Post »

Gremlins

Ik denk dat we met een gremlin in huis zitten.

Overdag is Zoon een doodbrave baby. Je hoort hem alleen als hij honger heeft. Hij kan zelfs een hele tijd wakker liggen in zijn wiegje zonder dat hij begint te huilen.

Maar ‘s nachts gaan de poppen aan het dansen. Het is nu al een paar dagen op rij dat hij ‘s nachts wakker wordt en zijn keel openzet. En het is van honger, dat weten we nu al wel. Niet dat hij overdag zijn maaltje niet binnen krijgt, integendeel. Wat dáár allemaal in kan verdwijnen! Maar als je hem ‘s nachts eenmaal weer een flesje heeft, weet je niet waar het eindigt… Daarom hebben we hem vannacht laten huilen. Ik ben eens bij hem geweest, tutje gegeven, wat mee rondgelopen, wat gezongen, wat gewiegd, geen avance. De ganse tijd keel open. Weer in wiegje gelegd en gaan slapen. Allez, in bed gaan liggen. Hartverscheurend. Je voelt je echt een monster. Na meer dan een uur ononderbroken gekrijs is hij uiteindelijk weer ingedommeld.

‘s Morgens iets na zessen huilt hij om zijn fles, en daarna is meneer weer het zonnetje in huis. Baby’s.

Read Full Post »

Up

Onze computer is hersteld. Anders zou ik dit niet kunnen typen. Alles op de harde schijf is helaas wel gewist, onder andere twee maanden aan foto’s van onze kleine prutsen. OK, wat is twee maanden… maar we hebben voor Dochter een fotoalbum laten maken vanaf haar geboorte tot en met haar tweede verjaardag, met per maand een paar foto’s. Voor Zoon is het de bedoeling om dat ook te doen, maar als je in één klap twee maanden kwijt bent, is dat niet zo leuk…

Laat mij nou net die dag mijn bestelde externe harde schijf ontvangen hebben. En laat mij daar voor de crash nu net al een paar uur gegevens op gekopieerd hebben. Ik heb er wel een ganse namiddag en avond voor nodig gehad om aan de gegevens aan te kunnen, maar ik heb alleszins de foto’s terug. Een geluk bij een ongeluk.

Ik bekeek die externe harde schijf trouwens met wantrouwen na de crash, maar de man van de computerherstelwinkel zei dat dat puur toeval was. Eén dezer dagen, als ik de pc weer heb zoals ik hem hebben wil, hou ik er mij eens mee bezig om alles nog eens te kopiëren. Voor de zekerheid.

Dat er hier sinds eind vorige week geen berichtjes meer kwamen, heeft deels daarmee te maken. Ik heb nog steeds niet alle programma’s opnieuw kunnen installeren. Ook mijn ‘Nieuwsstromen’ (RSS-feeds) in Opera moet ik opnieuw aanmaken, zodat ik de blogs van mijn blogroll al een paar dagen niet meer heb bezocht. Maar dat komt nog wel.

Voor de rest heeft het natuurlijk te maken met kerstmis. Zaterdag nog vanalles te doen, boodschappen en dergelijke, terwijl Vrouw uitgeteld met keel- en spierpijnen in de zetel lag ziek te wezen, om dan ‘s avonds kerstavond te vieren bij mijn ouders (met een gedeeltelijk herstelde Vrouw). Ik ben trouwens nog naar de middernachtmis geweest. Saai eigenlijk. En dan gisteren op kerstdag zelf feest bij mijn schoonfamilie. Ik ga vandaag niet te veel eten…

Prettige feestdagen iedereen!

Read Full Post »

Slechtnieuwsbosje

Waarom komt slecht nieuws altijd in bosjes? Na het nieuws van deze week, kwamen er gisteren nog enkele minder plezante zaken bij:

- de achterruitruitenwisser (ik durf al geen koppelteken meer schrijven na gisterenavond de verbetering van het Groot Dictee der Nederlands Taal gezien te hebben) is precies geforceerd geweest. Hoe, door wie of wat blijft voorlopig nog een raadsel. Als ik op de knop duw, begint hij te fladderen, maar allesbehalve op de ruit. Hij valt als een halfverlamd vogeltje op mijn kofferdeksel en begint daar wat spastische bewegingen te maken. Een onvoorzien tripje (en onvoorziene kosten) naar de garage dus.

- De auto van mijn vrouw is het onderwerp van een terugroepactie. Een bepaald kabeltje zou onderheving zijn aan abnormaal snelle degeneratie en wordt preventief vervangen. Nóg een trip naar de garage. En bij haar garage moet ik de auto achterlaten voor een paar uren, in tegenstelling tot mijn garage. Gelukkig zijn daar geen kosten aan verbonden. Maar er scheelt ook iets met een bepaalde comfortinstelling die de lichten eventjes laat branden nadat je uitgestapt bent. Soms doet-ie het en soms doet-ie het niet. Tóch kosten dus waarschijnlijk.

- Ik ben gisterenavond op gesprek geweest bij een metser. Die ontnam mij meteen de illusie dat onze bouwaanvraag goedgekeurd zou worden binnen dit en een maand. Hij verwedde er zelfs een fles champagne onder. 99,9% kans gaf hij ons dat de aanvraag geweigerd zou worden. Nee, twéé flessen champagne, één om daar met hem te kraken en één om mee naar huis te nemen, mocht er toch een wonder gebeuren en de vergunning goedgekeurd zou worden. Dat geeft een mens moed, nietwaar. En onze architect nochtans beweren dat hij geen problemen verwacht. Als de aannemer gelijk heeft, heeft ons vertrouwen in de architect een flinke knauw gekregen. Door het lange aanslepen van alles en het steeds zelf moeten hengelen naar informatie was hij al wat krediet aan het opgebruiken, maar nu zou hij wel eens in het rood kunnen komen te staan…

Enfin. Er zijn ergere dingen dan deze. De auto’s worden uiteindelijk wel gerepareerd en onze vergunning zullen we uiteindelijk ook wel in handen hebben. Alleen loopt het allemaal niet echt zoals verwacht.

Er is ook wat goed nieuws. Mijn verlof begint over exact 27 uur. Morgenmiddag kuis ik mijn schup af voor twee weken. We moeten eerst nog een vergadering overleven en dan morgenvoormiddag het verslag uittypen, en dan zet ik mijn boekentas voor een tijdje ergens uit het zicht.

Aanvulling:

- Gisteren ook nog een telefoontje gepleegd. Onze computer is nog steeds niet gerepareerd…

Aanvulling 2:

- Was ik al vergeten. Er waart een ziekte rond. Iets buikgriepidemieachtigs. Bij mij en mijn vrouw beperkt tot misselijk en spierpijn. Op een dagje ben je er door. Zoon heeft een paar dagen overgegeven. Dochter is gespaard gebleven.

Read Full Post »

Mouwtrekker (2)

De functie van projectleider is op de schouders van iemand anders terechtgekomen.

Ik zou kunnen zeggen dat het mij niet zo veel doet, dat het iemand is die sowieso al hoger geplaatst is en een betere kans maakte dan ik, dat mijn werkvolume daardoor niet exponentieel zal toenemen (en het zijne wel, har har har).

En toch he. Het voelt toch wat aan als gepasseerd worden.

Oh well. Het ziet er naar uit dat ik toch wel wat andere taken zal toegewezen krijgen, omdat ze door mijn kandidatuur toch beseffen dat ik al te lang hetzelfde doe en dat wat beu ben.

Read Full Post »

Computercrash

Mijn computer is gecrashed! Die thuis. Had er eerder op de avond (vrijdag) mijn net gekochte externe harde schijf aan gehangen. Hij vond die terug, tot zover geen probleem. Drivers installeren bleek niet nodig volgens het handleidingetje. Voor de allereerste keer overgegaan tot een echte, volledige backup van mijn interne harde schijf, via de verkenner. Toen hij al ongeveer een uurtje bezig was, moest ik weg. Rustig laten voortdoen; mijn vrouw zou de pc later wel uitzetten.

Toen ik hem ‘s anderendaags wou opstarten, keek ik na een paar seconden tegen een verontrustend blauw scherm aan. Heropstarten zoals dat scherm suggereerde, loste niets op. Ook niet in veilige modus. Een recovery cd die vier jaar geleden bij de pc bijgeleverd is en sindsdien nog niet uit zijn plastieken hoesje was geweest, bleek zelf een fout te bevatten. Er zat voor mij niets anders op dan hem bij een specialist binnen te gooien. Mogelijk ben ik een deel gegevens kwijt. Een paar weken geleden heb ik hem zelf opnieuw geïnstalleerd, zodat ik een groot deel gegevens op DVD-rom heb, maar natuurlijk niet wat er sindsdien is bijgekomen, zoals recente foto’s van onze kindjes.

Veel tijd om er mij mee bezig te houden, had ik niet, want ‘s avonds hadden we een optreden. De kennis zou mij trouwens toch ontbroken hebben.

Het optreden in Loppem zelf viel goed mee. In het begin was het kkkkoud. Het eerste half uur zaten we dan ook met verstijfde vingers te spelen, wat toch niet zo goed lukt, merkte ik. Je bent gewoon trager dan je zou willen of moeten zijn. Mijn concentratie was bij momenten ook weg, misschien door het examen van ‘s morgens en de computertroubles in de namiddag. Als gevolg daarvan heb ik wel een paar fouten gespeeld… Daarna ging het wel beter. Er bleven ook genoeg mensen aanwezig op het pleintje, ondanks de kou. Groot was de kersthappening niet; langs de ene kant kon je drank kopen (glühwein uiteraard), langs de andere kant hamburgers, worsten en beenham. Na het optreden zijn er verschillende mensen ons kaartje komen vragen, wat altijd leuk is.

Na het opruimen zijn we nog even gaan opwarmen in een cafeetje in de buurt. Toen we daar rond 1u vertrokken, was er nog altijd ambiance op het pleintje. Hopelijk hebben de buren er niet te veel last van gehad…

Read Full Post »

Niet thuis

- Gisterenavond repetitie met het groepje

- Vanavond kameraad wat helpen met verhuis

- Morgenvoormiddag een examen gaan afleggen

- Morgennamiddag een paar gehuurde boxen gaan afhalen voor het optreden van ‘s avonds en om 17u klaarstaan om te vertrekken

- Morgenavond om 21u een optreden

Ik ben dus tot zondag niet veel thuis, behalve in mijn bed. En net nu ik mijn op het internet bestelde externe harde schijf van 320 GB ontvangen heb. Mannen en hun technologisch speelgoed. De installatie zal moeten wachten. Tenzij ik dat examen redelijk snel kan afborstelen en na de middag nog wat tijd over heb.

En net nu Zoon wat ziek is. Het sukkeltje. Baby’s en peuters zijn zoooo zielig als ze ziek zijn.

Read Full Post »

Wormgat

Volgens mij zit er een wormgat in ons huis.

Dochter heeft een speeltje met een vijftal balletjes. Om de haverklap raken die zoek natuurlijk. Momenteel zijn er nog drie, terwijl er gisterenavond zeker nog vier waren. De vijfde is al langer vermist. Ik heb gisterenavond onder alle kasten en zetels gekeken op zoek naar bal vier, maar tevergeefs. Alle hoeken en kantjes waren ook balloos. De hele perimeter afgezocht. Ergens moet er een opening zijn die groot genoeg is om een balvormig iets door te laten, maar toch onopvallend genoeg om mijn speurend oog te misleiden. Om zot van te worden.

Aan de andere kant verscheen er een paar dagen geleden op tafel, terwijl we zaten te eten (!), een extra exemplaar van zo’n roostertje dat je in een kom legt voor als je sla wil bewaren. Het vocht kan er door en komt dan niet rechtstreeks met de sla in contact. Er stonden inderdaad twee zulke kommen op tafel, maar van de ene waren we vrijwel zeker dat er geen roostertje ingezeten heeft. Het mysterieuze roostertje zelf was trouwens droog, terwijl alle sla een beetje vochtig was.

Dus, het kan niet anders dan dat wij met een wormgat zitten. Een ruimte-tijdopening, waardoor objecten zich kunnen verplaatsen van het ene universum naar het andere, of in de tijd kunnen reizen. Een andere theoretische mogelijkheid is natuurlijk dat er een slakommenroosterfeetje bestaat, die brave mensen een slakommenroostertje schenkt bij wijze van beloning. En een ballenkabouter, die verloren ballen verdonkeremaant.

Read Full Post »

Mouwtrekker

Ik doe al zes jaar quasi hetzelfde werk. Dezelfde materie, met natuurlijk wat evolutie hier en daar. Geen leidinggevende rol, eerder een adviserende. Ik ben het wat beu, eigenlijk. Daarom had ik mij ingeschreven voor een examen, dat dient om een wervingsreserve aan te leggen bij een andere Vlaamse openbare instelling, dicht bij huis. Zaterdagmorgen eerste ronde.

Net nú zoeken ze bij mijn huidige werkgever naar een witte raaf, een trekker die onze instelling doorheen een overgangsperiode kan begeleiden. De wetgeving waarop ‘onze’ werking is gebaseerd, wordt namelijk compleet overhoop gehaald. Er zijn nieuwe informaticatoepassingen nodig, nieuwe formulieren, … allemaal op de relatief korte termijn van een half jaar. Die witte raaf moet dat niet allemaal zelf doen, maar moet de vinger aan de pols houden, de mensen aan hun mouw gaan trekken, deadlines stellen, het proces in het oog houden. Hij wordt ondertussen tenminste halftijds vrijgesteld van zijn andere taken.

Dat is natuurlijk de kans om van mijn huidige bezigheden af te geraken, althans tijdelijk of gedeeltelijk. Alleen, ik heb mezelf nooit gezien als een leidend figuur, eerder een duwer dan een trekker. Ik onderschat mezelf ook altijd volgens anderen, terwijl ik denk dat ik realistisch ben. Wie heeft gelijk?

En morgen kan de job al weggegeven zijn aan een ander. ‘t Zou een kwestie van rap beslissen kunnen zijn.

Doe ik het of doe ik het niet? Gok ik op de totale onbekende van de wervingsreserve en een kleine waterkans op een job dicht(er) bij huis, in een sector die mij meer interesseert? Of waag ik mij op het onbekend terrein van projectleider/schietschijf? Waarom net nu ik mij ingeschreven heb voor die wervingsreserve?

*Zucht*

Read Full Post »

Wisseldag

Er zijn zo van die dagen…

Gisteren heb ik een verlofdag opgenomen. Het einde van het jaar nadert en ik moet zien dat ik geen verlofdagen verlies. Dat zou zonde zijn, geef toe.

Alleen, de kindjes was gisteren landerig, zeurderig, huilerig. Zoon was niet content tenzij op schoot. Dochter was dan weer niet content als Zoon op schoot zat en zij niet. Geen van beiden wou ‘s middags hun patatjes en groentjes opeten.

Dan blijkt onze stevige plastieken bak verdwenen te zijn. We gebruikten die altijd onder andere om het glasafval te verzamelen en buiten te zetten voor de ophaling. Na de ophaling wassie weg. In de regen de straat eens afgelopen omdat ik eerder op de avond een paar honderd meter verder iets had zien staan wat heel hard op onze bak geleek. Was die ondertussen ook al weg. Zouden er echt mensen zijn die een (zelfs niet al te propere) plastieken bak tsjoepen?

Als twijfelachtige kers op de taart waren we nog getuige van een ongeluk met een poes. Er liep in onze buurt een rosse kater rond, die niet echt een thuis had. Het is nogal een poezenbuurt. Wij hebben er zelf één, en de onze heeft een vriendinnetje die denk ik ook geen thuis heeft. Die staat altijd mee aan de achterdeur om eten te bedelen, wat ze dus ook af en toe wel eens krijgt. De rosse ging altijd op de loop als hij mij zag. ‘s Nachts kwam hij wel de plantjes platliggen naast onze oprit. Tere plantjes die het daar al niet al te goed doen wegens gebrek aan licht en goede grond, en dan komt er nog een kat op slapen. Hij is een tijdje weggebleven nadat ik er wat kattenverdrijver op gespoten had – een milieuvriendelijk middel op basis van mosterd dat katten niet graag ruiken. De laatste tijd was hij echter terug en het middel was op. Ik durfde er dus af en toe eens op grommelen wanneer ik de platte plantjes en de kattenkakjes tussen de boomschors zag. Gisterenavond moet hij daar dus weer geslapen hebben, toen wij met de auto thuiskwamen. Hij liep weg voor ons, maar kan alleen maar de oprit verlaten als hij ons weer passeert. Terwijl wij de kindjes uit de auto haalden, zag hij zijn kans schoon en sprintte langs de andere kant voorbij de auto. Natuurlijk schoot hij de straat op net toen…

Hij lag in het midden van de straat nog te spartelen toen wij er naartoe liepen. Het was echter rap voorbij. Terwijl ik hem naar de kant van de weg droeg, schoot enkel zijn tongetje nog wat heen en weer. Dat lot had ik hem nu ook weer niet toegewenst…

Ik zou de dag van gisteren graag terug willen brengen naar de winkel om in te ruilen voor een gaaf exemplaar, maar we hadden het bonnetje niet meer.

Read Full Post »

Speelgoed

Dit begint een ramp te worden. Eerst was er Sint-Maarten. Onze kindjes kregen van de onthaalmoeder een (ok, nog redelijk klein) Sint-Maartengeschenk. In de gemeente waar wij wonen, komt die heilige de kindjes namelijk verblijden op 11 november.

Een goede twee weken later ongeveer krijgen de kindjes Sinterklaasgeschenken van de papa zijn werk. Als ze ‘t u geven, zeg je niet nee; bestel je niks, dan heb je ook niks. Enfin, Sinterklaas kwam ook langs bij mijn ouders, bij mijn schoonouders en bij de meter van Dochter (zus van mijn vrouw). Met een week tussen.

En nu wordt het ingewikkeld. Zaterdag was het kerstfeest op het werk van mijn vrouw. Een zakje snoep, wat knuffels en een vis-de-eendjes-uit-de-dunne-plastieken-vijver-spel. Zondag echter kwam Sinterklaas dan in de vorm van de peter van Zoon (broer van mijn vrouw). Dochter kreeg natuurlijk ook nog iets.

Volgende week is het ten slotte nog kerstfeest van de mutualiteit, waar ze weer wat pakjes krijgen. En snoep. En dan zijn we nog afwezig gebleven op het sinterklaasfeest van de onthaalouders in onze gemeente.

Nog een geluk dat ze nog klein is, want die opeenvolging van sinten met tussendoor een kerstman en dan weer een sint en dan weer de kerstman is genoeg om een wat groter kind alle geloof in heiligen/kerstmannen te ontnemen.

Ons huis puilt ondertussen uit van het speelgoed. Dochter weet niet waarmee eerst te spelen. En natuurlijk moet eerst het speelgoed van Zoon de keuringscommissie passeren. Ze zijn er zeker niet gelukkiger door.

Nieuwjaar moet ook nog komen. De eerstvolgende die nog komt vragen wat voor speelgoed de kinderen moeten hebben, gooi ik met zijn klikken en klakken de straat op. En het speelgoed verkoop ik op eBay.

Read Full Post »

Kerkhof

Morgen is het de verjaardag van mijn grootvader. Hij is begin dit jaar overleden. Mijn andere grootvader en tevens dooppeter is overleden in het jaar dat ik afgestudeerd ben, ondertussen al een aantal jaren geleden. Sindsdien ben ik nooit op het kerkhof kunnen komen zonder dat ik door mijn tranen heen het graf niet meer kon zien.

Vandaag hebben we twee bloempotjes naar het kerkhof gebracht. Met Allerzielen zijn we er weggebleven, en het was nu met zijn verjaardag eigenlijk een betere gelegenheid. Dochter ging deze keer ook mee, flink ingeduffeld tegen de kou. Bruisend van energie huppelde ze rond over het kerkhof, liep door afgevallen bladeren, ging met haar vingertje over jaargetallen op zerken, voelde aan natte chrysanten, een peuter in de letterlijke zin van het woord. En nog te klein om te begrijpen wat een kerkhof eigenlijk inhoudt.

Waarschijnlijk was het daardoor dat ik deze keer minder aangedaan was dan anders. Een deel van mijn gedachten werd in beslag genomen door Dochter natuurlijk. Of was het omdat zij, die nog maar aan het begin van het leven staat, een compensatie vormde voor mijn grootvaders (en alle anderen) die het einde van het leven gepasseerd zijn?

Read Full Post »

Esemes

Ik heb weer een stokje toegeworpen gekregen, deze keer eentje van pironik. Eén ding valt er wel te zeggen over op weblogs circulerende stokjes – ik moet niet zoeken naar inspiratie.

Alhoewel, de opdracht luidt: archiveer uw dierbaarste sms-jes. En dat voor iemand die smsjes zo snel wist dat hij ze bijna nog niet gelezen krijgt. Er valt dus eigenlijk niet veel te zeggen. Toevallig heb ik nog een smsje staan in mijn inbox.

Volgende rep di 5dec ter voorbereiding van optreden van 16dec. Tot dan!

Kort en bondig. Daarvoor dienen smsjes zie, een afspraak vastleggen. En je kan dat dan zo handig nog even bewaren in je inbox zodat je er later op kan terugvallen. He ja, nu ik er aan denk, het mag eigenlijk gewist worden; de 5de is al gepasseerd.

Voor een ander smsje moet ik al gaan grasduinen in het smsjesarchief van mijn gsm. Daar zit toch wel zeker een bewaard berichtje in dat ik zelf verzonden heb.

Deze morgen om kwart na zeven is de 2de kleine *********** geboren. Hij luistert (nog niet) naar de naam ***** ***** *****, is al 49 cm groot en 3 kg130 zwaar!

Met dit berichtje bracht ik vrienden en familie op de hoogte van de terwereldkoming van Zoon. Nee, hij heet niet ‘sterretje sterretje sterretje’. Alhoewel je daar tegenwoordig niet van moet verschieten. Pittig detail: bij de aangifte op het stadhuis heb ik eigenlijk twee andere namen opgegeven dan degene die ik eerst via sms verspreid had. Onze kindjes dragen naast hun voornamen nog twee andere ‘voor’namen, die ofwel die van peter of meter zijn, ofwel door hen gekozen zijn. In het geval van Zoon, was een van de gekozen namen eigenlijk ook een keuze van ons. Met het uiteindelijke drietal waren we eigenlijk niet zo content, omdat de drie namen niet zo bij elkaar pasten, zodat we op de valreep de volgorde én een van de namen hebben veranderd…

*krak* Het stokje breekt in drie. De drie fragmenten lanceer ik in de richting van – geheel willekeurig uitgekozen –  Pierre du coin, Cursief huigje en Xixarro. Bobbie attack!

Read Full Post »