Stijve nek (2)

Aan de mensen die hier nog steeds met de regelmaat van de klok binnenvallen naar aanleiding van de zoekterm ‘stijve nek’: troost u, u bent niet alleen. Het is er bij mij vanmorgen ook weer ‘ingeschoten’.

Read Full Post »

Zuinig autorijden

Het wordt wat kouder en direct zie je ‘s morgens op de parking van het station geparkeerde auto’s met draaiende motor. Om toch nog goed warm te blijven tijdens die paar minuten voor de trein arriveert. Alsof het binnen in de wagen stante pede afkoelt als je de wagen uitschakelt.

Ik probeer alleszins een paar regels in gedachten te houden:

- Korte stop, zet dan ook de motor af. Denk hierbij aan een openstaande brug, een spoorwegovergang, in de file, wanneer je iemand afhaalt, etc.. Dit scheelt niet alleen brandstof, maar ook luchtverontreiniging. Starten van de motor doe je vervolgens weer zonder extra gas te geven (bij auto’s vanaf 1990).

- Zuiniger autorijden met hogere bandenspanning. Hoe hoger de spanning, hoe lager het verbruik. Bij een hogere spanning neemt de oppervlakte van het loopvlak echter af en dus ook het remvermogen! Blijkbaar zouden spanningsverliezen van 0,3 tot 0,8 bar per maand mogelijk zijn, maar ik controleer het eigenlijk veel minder…

- Rij niet met onnodig veel lading in de auto rond. Ik zal weinig rondrijden met dingen in de koffer die ik er kan uithalen. Los van het gerammel en geschuif moet de motor extra energie verrichten om de kilometers af te leggen. Dit kost niet alleen extra brandstof, maar ook onderdelen slijten hierdoor meer.

- Trek rustig maar gestaag op. Dit scheelt niet alleen brandstof, maar ook bijv. extra slijtage van de banden. Als ik gehaast ben, durf ik hier nog wel eens tegen zondigen… Mea maxima culpa.

- Schakel op tijd, want rijden met hoge toerentallen kost extra brandstof. Ik heb ooit eens gelezen dat je bij een dieselmotor al bij 2000 toeren per minuut naar een hogere versnelling mag schakelen (2500 toeren bij een benzinemotor). Wat ik sindsdien dus ook consequent doe. Wat ook wil zeggen dat ik in de bebouwde kom in vierde versnelling rondkar. Een deel van het vermogen dat een automotor levert, gaat namelijk verloren aan inwendige wrijvingsverliezen. Deze verliezen zijn evenredig met het toerental. Bovendien neemt de efficiëntie van een automotor toe naarmate er bij lage toerentallen meer gas gegeven wordt. De energie wordt dan efficiënter opgewekt.

- Zo constant mogelijk rijden. Dat wil dan ook zeggen dat je tijdens file-rijden probeert constant en vloeiend te volgen, in plaats van altijd direct te willen aansluiten. Cruise control is ook een aanrader om comfortabel en zuinig te rijden door een zeer constante rijsnelheid. Mijn karretje heeft dat niet, maar die van mijn vrouw wel, en ik heb het daarmee tegelijk veel minder moeilijk om mij aan de opgelegde snelheden te houden.

- De meeste auto’s rijden rond de 80-90 km/u het zuinigst. Daarom pleit weerman Frank Deboosere al een tijdje om de maximumsnelheid op de autosnelweg te verlagen tot 90 km/u. Ik probeer het wel, maar wederom, als je gehaast bent, of er zit een bumperklever achter je aan, dan wordt dat moeilijk vind ik…

- Uitrollen: tijdig het gas los te laten, bijvoorbeeld als je een verkeerslicht nadert. De brandstoftoevoer naar de motor wordt namelijk bij modernere auto’s onderbroken als je de gas loslaat in versnelling. Dit vermindert bovendien de slijtage van de remmen, waardoor de levensduur hiervan verlengd wordt en de onderhoudskosten omlaag gaan. Net als bij het rijden met een zo constant mogelijke snelheid heeft het op deze manier afremmen op de motor naast een gunstig effect op het verbruik, ook een positief effect op de uitstoot van uitlaatgasemissies (zoals CO2 en NOx), de verkeersveiligheid, de doorstroming van het verkeer en het comfort aan boord van een auto. Ik ben er alleen nog niet uit of het ook nuttig is om bijvoorbeeld bij een lange helling (niet te steil) ook te ontkoppelen en de auto zo te laten bollen.

Het zuinigst is niet autorijden, ha ja, maar dat lukt niet altijd natuurlijk.

Read Full Post »

Titaantjes

Gisterenavond – ik lag al in bed – heb ik nog even geluisterd naar Titaantjes op Radio 1. Eigenlijk wou ik gewoon nog even het nieuws horen, maar blijkbaar begon nadien dus Titaantjes met als gast Ivo Niehe, ook in Vlaanderen bekend vanwege zijn Tros TV Show.

Blijkbaar heeft hij de meest bizarre carrièresprongen gemaakt, en telkens werd hij daarvoor gevrààgd. In januari 1967 had hij een klein hitje met de single Mountain of love met zijn band Ivo and the Furies. Met die band toerden ze een tijdje door Europa. Een Duitser zag zijn stem wel zitten en vroeg hem om een paar schlagers te komen inzingen. Het was een dure productie, en hij heeft er een tiental plaatjes van gekregen, maar verder nooit nog iets van gehoord. Vanwege dat verhaal kwam hij eens op de radio. Daar viel zijn vlotte manier van praten op en men vroeg hem voor een screentest op de TV. Vorig jaar is hij overgestapt naar het theater.

Vreemd toch hoe alles aaneenhing als schakels van een ketting. Het deed mij een beetje denken aan het verhaal van de Yes-man en de Dice man.

Danny Wallace zei een half jaar lang ‘ja’ op elk voorstel dat men hem deed, in een poging om zijn leven boeiender te maken. Alsof dat nog niet boeiend genoeg was, want blijkbaar is hij ook het staatshoofd van de micronatie Lovely, gevestigd in zijn flat in Londen en inspiratiebron voor Rob Vanoudenhove en zijn Robland. Zijn boek over zijn ervaringen zou ik trouwens graag nog eens lezen. Of cadeau krijgen en dan lezen, nog beter…

Mij vraagt nooit iemand iets. Zeker niet voor boeiende carrièrewissels. Maar ach, misschien zou ik toch niet durven ja zeggen. Toen ik Ivo Niehe hoorde, dacht ik dat ik dat toch eens zou moeten proberen, wat meer ja zeggen op onverwachte opportuniteiten. Maar aan de andere kant, getrouwd en papa zijnde kan ik nu eenmaal niet meer ja zeggen op om het even welke vraag, zonder in conflict te komen met mijn eigen ethische en morele principes.

Het deed mij ook wat denken aan synchroniciteit. Ik ben er nog altijd niet uit of ik daar nu in geloof of niet. Bepaalde van mijn ervaringen leken mij indertijd te toevallig om nog toeval te kunnen zijn; het leek wel of de wereld reageerde op mijn diepste wensen. Op andere momenten komt er echter totaal geen reactie. Of misschien heb ik niet genoeg discipline om mijn intentie vast te houden?

Read Full Post »

Trein en metro

In de weekendkrant las ik gisteren dat Al-Qaeda tijdens de kerstdagen aanslagen plant in Europa. Daar zou de Amerikaanse zender CBS toch achtergekomen zijn. Ze viseren daarbij het drukke trein- en luchtverkeer in de kerstperiode.

Ten tijde van de aanslagen in Londen en Madrid ging ik elke dag niet op mijn gemak naar Brussel. Als ik in Brussel-Zuid even op mijn trein moest wachten, zette ik mij ergens waar er niet al te veel volk was, weg van de middengang. In de metro probeerde ik iedereen in de gaten te houden, zeker de mensen met een rugzak. Ik zou er (een beetje) loonverlies voor over hebben om een job dichter bij huis te vinden en het openbaar vervoer niet meer nodig te hebben.

Mijn argwaan was sindsdien weer gaandeweg gezakt. Tot nu dus. Het Tijdperk van de Angst.

Read Full Post »

Tennis, tommetoch!

Mijn avond naar de knoppen. ‘t Was tennis in plaats van Green Wing.

Read Full Post »

Green Wing

Ik kijk alweer sinds gisteren uit naar vanavond… Green Wing op Canvas. Heeeerlijk absurd. Was het elke avond maar vrijdagavond.

Read Full Post »

Hurt

De lofzang van Klaas op de American Tribute-cd’s van Johnny Cash liet mij de cd’s weer opdiepen. Niet dat ik ze ondertussen minder vind… Oordeel zelf met deze Nine Inch Nails-cover, Hurt. De tranen stonden in mijn ogen. Zijn laatste single, zes maanden voor zijn dood (hier vind je meer uitleg).

what have I become?
my sweetest friend
everyone I know
goes away in the end
and you could have it all
my empire of dirt

Read Full Post »

Voedselkilometers

Ik heb een ideetje voor een nieuwe job…

Ik word kruidenier. Maar dan alleen met producten geproduceerd binnen een straal van 35 kilometers.

Er is nu veel te doen rond CO2-uitstoot. En vandaaruit over ‘food miles‘. Lees deze studie maar eens. “Frankrijk exporteerde in 1999 3.515 miljoen ton melk. In datzelfde jaar werd 1.641 miljoen ton melk in Frankrijk ingevoerd. In 1998 exporteerde Engeland 60.000 ton kip naar Nederland. Tegelijkertijd werd 30.000 ton kip door Engeland geïmporteerd uit Nederland. Garnalen gevangen aan de Belgische kust worden naar Marokko getransporteerd om te worden schoongemaakt en daarna terug vervoerd voor consumptie in België. De Europese supermarkten liggen vol wijn uit Australië, Latijns Amerika en Zuid-Afrika en ondertussen wordt Franse wijn doorgedraaid, of op zijn best wordt er de alcohol aan onttrokken als brandstof.” Ik heb de cijfers niet gecontroleerd, maar het beeld is wel duidelijk.

Wordt dat niet een beetje te gek? Voedsel importeren uit Brazilië of Nieuw-Zeeland omdat het daar goedkoper kan geproduceerd worden en met transportkosten erbij nog steeds goedkoper is dan plaatselijk geproduceerd voedsel? Wanneer de CO2-uitstoot in rekening wordt gebracht, verandert het plaatje natuurlijk…

Daarbij moet je wel oppassen om niet alleen de CO2-uitstoot van het vervoer te rekenen, maar ook de CO2-uitstoot van de productie zelf. Als je in Zweden bijvoorbeeld tomaten gaat kweken in verlichte en verwarmde serres, kost dat misschien wel meer dan tomaten gekweekt in Spanje, ook al reken je de uitstoot van het transport van Spanje naar Zweden erbij.

Als we allemaal weer wat meer leven volgens de seizoenen en de daarbij horende groenten en fruit, meer letten op wat we aankopen, dan dragen we ook ons steentje bij.

Moest ik nu een kruidenierswinkel openen, met alleen producten geproduceerd binnen een straal van 35km, dat zou toch een gat in de markt zijn, of niet? Misschien is het wat duurder dan elders, bananen en ananas zal je er niet vinden, maar zou het de milieubewuste consument niet kunnen lokken?

Read Full Post »

Leeg

Het was een tijdje geleden dat ik nog een ‘sport’ gedaan heb. Met een maat ging ik af en toe eens badmintonnen, maar onze agenda’s waren de laatste weken/maanden niet compatibel. Gisteren is het er nog eens van gekomen. Nog geen vijf minuten bezig of mijn tong hing al uit mijn bek. Beetje te straf begonnen. Ik liep in de eerste set al snel uit, maar ik slaagde er niet in om het ook snel af te maken. Uiteindelijk is het toch gelukt, en ook de tweede set was voor mij, maar ‘t ging al moeizamer. De derde set moest ik laten gaan. Toch gewonnen, wat ook lang geleden was. Er zijn zo van die wedstrijden dat ik het ene na het andere gat in de lucht mep.

In het begin kan je nog achter elk pluimpje crossen, van voor naar achter en van links naar rechts. Maar op den duur geven de benen precies forfait. Hersenen en armen beseffen nog wel wat er moet gebeuren om het pluimpje terug te slaan, maar de benen willen niet in gang schieten. Raar gevoel. Geen conditie he.

Daarna thuis douchke gepakt en gaan bloedgeven. Ik had een beetje schrik dat ik ging flauwvallen door de combinatie met het eerdere sporten (ik had er niet tijdig aan gedacht dat de combinatie misschien niet zo goed was) maar da’s gelukkig niet gebeurd. Maar een massa volk dat er was! Sint-Maarten was aanwezig en deelde ne grote speculaas uit aan de bloedgevers. Blijkbaar zijn er bloedgevers die speciaal daarvoor nekeer komen.

En ik wou nochtans op tijd thuis zijn om op de kindjes te passen, want mijn vrouw had bericht gekregen dat er gisterenavond of -nacht wel eens een donor op het programma zou staan, en dat ze opgeroepen zou worden. Gelukkig geen oproep tijdens de badminton en tijdens het bloedgeven. Op tijd gaan slapen, zodat ze nog wat slaap kon meepikken voor het geval dat. Ook deze nacht geen oproep. Wel onrustig geslapen daardoor en deze morgen half versuft mijn wekker afgeduwd. Een klein half uur te laat opgestaan. Toch nog op tijd gekomen.

Om de een of andere reden voel ik mij merkwaardig leeg deze morgen.

Read Full Post »

Groot onderhoud

Het heeft lang geduurd, maar sinds eind vorige week staan er toch elke dag een paar spam-comments in quarantaine…

Vandaag ben ik thuis. Vanavond namelijk mijn driemaandelijkse afspraak, bloedgeven. De kindjes zijn bij de onthaalmoeder – was zo afgesproken; compleet vergeten dat ik thuis zou zijn, domdom – en mijn echtgenote is gaan werken. ‘t Kot voor mij alleen dus. We gaan er eens van profiteren om de pc op te kuisen. Sinds ik hem jaren geleden kocht, is hij nog nooit geherformateerd geraakt. Ik durf niet goed. Ik ga vanalles kwijt zijn. Maar ‘t is echt niet meer te doen, zo traag. Daarom maak ik vandaag van mijn hart een steen. Ik zet onze digitale foto’s op DVD en begin dan met een propere lei. Hopelijk. Hopelijk geraakt Windows geïnstalleerd. Hopelijk geraakt de modem geïnstalleerd. Ik ben er niet echt gerust in.

Update 16u30

OK, we’re back! Het is min of meer gelukt. Het heeft mij de ganse voormiddag gekost om vanalles op DVD te branden. Ik heb misschien wel de fout begaan Windows XP te installeren in een relatief kleine partitie. Blijkbaar worden daar ook de mappen Program Files en Mijn documenten enzo bijgezwierd. Mijn documenten heb ik al kunnen verplaatsen, maar sommige programma’s willen per se onder de map Program Files geïnstalleerd worden… Hopelijk wordt de partitie zo niet snel te klein of ik mag herbeginnen. Ik ben ook alles van Office kwijt natuurlijk, maar dat is (afgezien van Outlook misschien) niet echt een ramp aangezien er OpenOffice is. Enfin, ik moet nog vanalles opnieuw installeren, zoals een firewall. Maar ik ben blij dat ik de pc toch niet naar de knoppen heb geholpen!

Read Full Post »

Stenen en kastanjes

Oef. Vijf dagen gehad om even uit te blazen. Op de eerste dag is de haag gesneuveld. Omdat er eerder was gesproken over mogelijke lichte nachtvorst, die uiteindelijk is uitgebleven, hebben we de nog resterende plantenpotten op het terras binnengehaald of leeggemaakt. De tuinslang is opgerold en kan aan haar winterslaap beginnen. Het terras is afgespoten en opgeschuurd. Alleen de waterkraan buiten moet ik nog induffelen. Het dringt zo niet meer, als er toch geen nachtvorst in het vooruitzicht ligt, maar ik moet toch eens zoeken waar ik het stuk noppenplastiek dat ik daarvoor gebruik, heb weggeborgen.

Wat rondtelefoneren leverde mij verder een aantal namen van aannemers op die mogelijk al in het voorjaar van volgend jaar zouden kunnen beginnen aan ons bakstenen nestje. Wat wil zeggen dat we op zoek moeten naar gevelstenen. Zaterdag bezochten we daarom een steenbakkerij. Moeilijke keuze. Nemen we een platte steen? Of het gewone formaat? Lijmen, dunmortelen of gewoon metselen met voeg? Wild- of toch maar halfsteensverband? Zwart, geel, bruin of rood? Of een combinatie van twee kleuren? En dan vergeten we nog de prijsverschillen… We hebben wel twee-drie stenen gezien die ons bevielen. De ene is een zwarte met een rode vlam, maar die valt dan niet te combineren met een andere kleur. De andere zijn een zwarte en een paarsbruingrijsachtige die wel met elkaar te combineren vallen, bijvoorbeeld voor woonhuis en garage. Nu een dag zoeken om eens langs te gaan bij andere fabrikanten.

Gisteren hebben we ten slotte wat tamme kastanjes gaan rapen. Het was onmogelijk warm bij mijn schoonouders; de kachel brandde en er zat genoeg volk binnen. Met zijn vijven, onder andere Dochter, ontsnapten we even voor een frisse wandeling in de buurt. Dochter heeft een watertoren gezien (“Aaaaamaaaai! Wate(r)to(r)en gezien! Daaag wate(r)to(r)en!”) en vulde haar zakjes met de weinige kastanjes die er nog te rapen waren en die we nog konden vinden in de invallende schemering. De tijd voor kastanjes is eerder half oktober; we waren een beetje laat. Dochter vond papa een zotte muts toen hij een kastanje opat. Kastanjes hoorden in haar jaszak, niet in de mond van papa. Was mama ondertussen al niet een eindje verder gewandeld, dan had ze het haar verteld. Dat belooft. Ik zie het al voor me: “Mamaaa! Papa zit wééral aan de kastanjes/chocolade/in de frigo/in de snoepkast…!”

Aan de andere kant kan ze hare papa ook heel gemakkelijk voor zich winnen. Toen ze in mijn nek zat omdat haar kleine beentjes niet konden volgen, legde ze haar handjes tegen mijn kaken, wreef even over mijn kruin en zei “papa lief”…

Read Full Post »

Genesis – van Adam tot Noach

In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was woest en leeg; duisternis lag over de diepte, en de Geest van God zweefde over de wateren.

Geef toe, da’s toch al niet mis geschreven. Maar goed, dat zijn nog maar twee zinnen.

God schept al sprekend achtereenvolgens het licht en maakt er dag en nacht van (de eerste dag), het uitspansel (de tweede dag), het land met daarop de plantengroei en de zee (de derde dag), de zon, de maan en de sterren (de vierde dag), de dieren in de zee en de vogels in de lucht (de vijfde dag), de dieren op het land met als kers op de taart de man en de vrouw, als beeld van Zichzelf, die zal heersen over de andere dieren (de zesde dag). Op de zevende dag rustte Hij.

Het volgende hoofdstuk vertelt over het paradijs van Eden en begint vreemd genoeg weer met de schepping van de mens. Ditmaal wordt eerst de man geschapen. Jahwe schept de dieren als gezelschap voor de man, maar daartussen vond de man niet wat bij hem paste. Terwijl de man slaapt, neemt Jahwe een rib weg en maakt daaruit een vrouw, en noemt haar mannin.

In de Tuin verleidt de sluwe slang de vrouw om van de boom van de kennis van goed en kwaad te eten. Op haar beurt laat zij haar man eens proeven van de vruchten van de boom. Toen gaan hun de ogen open, ze merken dat ze naakt zijn en maken lendenschorten van vijgenbladeren. Natuurlijk ontdekt Jahwe dit en gooit hen uit het Paradijs. (Vergevingsgezind, ho maar.) De vrouw krijgt de lasten van de zwangerschap als straf, terwijl de man gedoemd is tot werken voor zijn voedsel.

Eva brengt Kaïn en Abel ter wereld. De ene werd landbouwer en de andere schaapherder. Toen ze beiden eens een offer brachten voor Jahwe, keek Jahwe welwillend neer op dat van Abel, maar sloeg geen acht op dat van Kaïn. Van colère vermoordt Kaïn Abel. Jahwe veroordeelt Kaïn vervolgens tot een zwervend bestaan. Hij en zijn vrouw (waar kwam die in ‘s hemelsnaam vandaan?) worden vervolgens de stamouders van de veehoeders, smeden en de fluitspelers. Adam en Eva krijgen nog een derde zoon, Set. Na 930 jaar stierf Adam.

Een van de kweetniehoeveelachterkleinkinderen van Adam is Noach, met zijn zonen Sem, Cham en Jafet. De aarde raakte ondertussen bevolkt, maar toen Jahwe zag hoe slecht de mensen geworden waren, besloot hij om ze van de aardbodem weg te vagen. Alleen Noach met zijn gezin kreeg genade, en Noach kreeg de opdracht een ark te bouwen. In het ene hoofdstuk moet hij van elke diersoort een paar meenemen in de ark, in het andere hoofdstuk moet hij van de onreine dieren een paar en van de reine dieren en de vogels zeven paar meenemen. (Zo komen er nog wel een paar tegenstrijdige hoofdstukken voor…) Jahwe liet het vervolgens veertig dagen onafgebroken regenen tot heel de aarde bedekt was met water. Nadat het water weer was gezakt, liet Noach een raaf en driemaal een duif los. Toen die niet meer terugkwam, verlieten allen de ark.

Jahwe zegent dan Noach en schenkt hen nog eens de heerschappij over de dieren. Alleen vlees met de ziel er nog in (het bloed) mag de mens niet eten. (Dit is een van de regels om koosjer (voor de Joden) en halal (voor de moslims) voedsel te bereiden.)

Jahwe besloot toen om de aardbodem nooit meer zo te vervloeken; het hart van de mens is immers van jongsaf geneigd tot het kwade. Zolang de aarde bestaat, blijft er zaaitijd en oogsttijd, koude en hitte, zomer en winter, dag en nacht. Het teken van dit verbond is … de regenboog.

Het valt niet mee om alles in één berichtje samen te vatten. De rest zal voor een andere keer zijn.

Read Full Post »

Bijbel

De Bijbel zou één van de meest verkochte boeken ter wereld zijn. Het christendom is een wereldgodsdienst en heeft de meeste aanhangers van alle religies. Circa een derde van de wereldbevolking is christen, wat neerkomt op ongeveer twee miljard mensen. En ik heb de Bijbel nog niet gelezen, al durf ik mezelf ook christen noemen. Alhoewel ik niet echt praktizerend ben.

Dus, ik heb mijn oude schoolbijbel opgediept met het vaste voornemen hem van voor naar achter door te worstelen. De aantekeningen niet meegerekend 1587 pagina’s, kleine druk, in twee kolommen! Ik vrees dat ons huis er sneller zal staan dan dat ik daarmee klaar ben.

Mijn bijbel blijkt een Willibrordvertaling te zijn, uit 1986. De Willibrordvertaling blijkt de standaardvertaling van de rooms-katholieke gemeenschap in het Nederlands taalgebied te zijn. De vertaling is trouw aan de grondtekst en biedt tegelijk een tekst in begrijpelijk hedendaags Nederlands. De eerste complete uitgave (Oude en Nieuwe Testament) stamt uit 1975. Een geheel herziene uitgave verscheen in 1995. Er is ook nog de Nieuwe Bijbelvertaling uit 2004, waarbij 23 kerk- en geloofsgemeenschappen, waaronder de Joodse, betrokken zijn geweest.

Ik zal proberen hier een korte samenvatting te geven van elk onderdeel, voor zover dat gaat. Of toch alleszins af en toe berichten over mijn vorderingen. Ik zie mezelf de Psalmen nog niet direct samenvatten.

In het Oude Testament heb je allereerst de Pentateuch, de boeken Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri en Deuteronomium. De grote lijnen van de eerste twee zijn genoegzaam bekend: de schepping en de uittocht uit Egypte.

Dan volgen de boeken Jozua, Rechters, Ruth, Samuël, Koningen, Kronieken, Ezra, Nehemia, Tobit, Judit, Ester, Makkabeeën, Job, Psalmen, Spreuken, Prediker, Hooglied, Wijsheid, Jezus Sirach, Jesaja, Jeremia, Klaagliederen, Baruch, Ezechiël, Daniël, Hosea, Joël, Amos, Obadja, Jona, Micha, Nahum, Habakuk, Sefanja, Haggai, Zacharia en Maleachi. Dat wordt nog leuk. Slechts enkele titels doen een belletje rinkelen.

Het Nieuwe Testament is gelukkig wat korter, en beter gekend. Er zijn natuurlijk de vier evangeliën (Matteüs, Marcus, Lucas en Johannes). Dan komen de Handelingen van de apostelen, met daaropvolgend een hele hoop brieven. En ten slotte de Apokalyps of Openbaring van Johannes.

Morgen volgt het eerste deel, Genesis.

Read Full Post »

Weg met de haag

Deze zomer hebben mijn vader en ik flink wat zweet gestoken in het bijsnoeien van een meidoornhaag, omdat de boer op het veld ernaast er blijkbaar last van had.

Omdat de haag toch in de weg stond voor het huis dat we van plan zijn er te bouwen, als we er in slagen om een aannemer vast te krijgen, hebben we besloten ze nu maar helemaal uit te gooien.

Zo zag het er uit gisteren rond 10u ‘s morgens:

Even later kwam de zoon van mijn schoonzus aan met een Manitou.

In geen tijd was de helft van de haag reeds uitgetrokken.

 

Tegen half één was de volledige haag verleden tijd. Ongelofelijk, wat voor mij een onbegonnen werk had geleken, was met die machine maar een gedroomd klusje.

Na het middageten zijn we nog even teruggekomen om de boel nog wat op te ruimen en de gaten in de grond wat te dichten. De ganse voormiddag wisselden lichte buitjes af met opklaringen. In het zonnetje viel de temperatuur nog wel mee, maar als de wind opstak, kon het flink koud worden. Toen zag ik deze bui aankomen:

Het geraas van de druppels was goed te horen en te zien, voor de bui bij ons was. De wind wakkerde flink aan, maar ‘t was geen regen die ons daar op onze nek viel, maar een stevige hagelbui.

We zijn nog gauw achter de brede stam van een wilg kunnen springen… De hagel striemde de takken en de overblijvende blaadjes maar in de luwte van de wilg viel het nog best mee. De chauffeur van de Manitou had er geen last van in zijn kabine en werkte ondertussen de klus verder af.

Read Full Post »