Ontruiming (2)

Al diegenen die na het lezen van ‘Ontruiming’ gewed hebben dat ik op het toilet zou zitten als het alarm weerklonk, hebben gelijk gekregen. I just have that kind of luck…

Read Full Post »

Ontruiming

Vandaag staat er een evacuatieoefening gepland op het werk. De laatste keren dat dat gebeurde, bevond mijn bureau zich nog op de eerste verdieping of waren we net in vergadering in de vergaderzaal op de eerste verdieping. Nu hok ik op de zesde verdieping… Binnen vijf minuten beneden en buiten zijn, en dat met steeds meer mensen op de trappen naarmate je lager gaat. Hopelijk is het nooit écht. Wedden dat ik trouwens net op het toilet zit?

Ooit hebben we eens een snelgids gekregen van vier (!) bladzijden. Ik zie mijzelf niet direct die vier bladzijden nakijken op de te volgen actie, als het alarm afgaat en ik binnen de vijf minuten buiten moet zijn. Er staan trouwens heel duidelijke instructies in, zoals bijvoorbeeld bij een (naderend) nucleair ongeval. Na het alarmsignaal van de civiele bescherming of van geluidswagens in de straat, luidt de instructie “Ga of blijf binnen”. Verder lezen we: “Bezorg een schriftelijke bommelding onmiddellijk aan de preventieadviseur (…)”. Er zijn zelfs formulieren voor. Ok, ok, flauwe mop, dat is natuurlijk geen instructie voor de bommenleggers zelf, maar voor de ontvangers van de melding…

Verder hangt het af van de situatie welke actie we moeten ondernemen, alvorens (meestal) het gebouw te verlaten. Bij een bomalarm moeten we namelijk onze tassen meenemen, in andere gevallen dan weer niet. Computers en andere toestellen moeten zo mogelijk uitgeschakeld worden, behalve in geval van bomalarm of gaslek. Ingewikkeld allemaal. Hopelijk worden we verwittigd via de geluidsinstallatie in welke situatie we verkeren, als het er ooit op aankomt…

Read Full Post »

Evolutie

In de National Geographic van vorige maand staat een verhelderend artikel over evolutie. Op de website zijn de foto’s van het artikel trouwens te bezichtigen.

Neem een oog. Kan je je voorstellen hoe dat is geëvolueerd? Stel dat de lens of het netvlies een fractie anders geplaatst zou zijn, dan zou het oog in zijn geheel nutteloos worden. Hoe moet je je dan voorstellen hoe het oog ontstaan is? Evolutie is echter geen doel op zich, maar een mechanisme. Een oog is niet het einddoel; miljoenen jaren geleden is een visje niet plots op het gedacht gekomen om een oog te beginnen ontwikkelen. Dat maakt evolutie niet gemakkelijker om te begrijpen natuurlijk.

Iets complex als een oog (of een hand, een veer,…) – dat trouwens verre van perfect is, hoe complex het ook is – is ontstaan door telkens kleine simpele stapjes. Eerst was er een lichtgevoelige laag cellen. Die kon zich bij andere diertjes later ontwikkelen tot een meer gebogen laag cellen, tot ze ongeveer rond de binnenkant van een kelk lagen. Het nut daarvan was dat veel beter de richting van het licht kon bepaald worden. Er kwam een lensachtig lichaam voor te liggen, waardoor de ‘eigenaar’ vage beelden kon onderscheiden. De laag cellen die onder de lichtgevoelige cellen lag, begint aan de opening van de kelk te vergroeien, zodat daar uiteindelijk een hoornvlies uit ontstaat. De lichtgevoelige cellen worden een netvlies, er komt een iris,… Telkens kan de eigenaar van het oog wat beter zien. Al die stappen in de ontwikkeling zijn trouwens nu nog steeds te zien bij verschillende diertjes.

Het zijn ook telkens dezelfde genen die verantwoordelijk zijn voor de ontwikkeling. De natuur is zuinig en recycleert. Een proteïne dat bij een ééncellige door zijn kleverigheid kan dienen om voedsel uit zijn omgeving te ‘vangen’, blijkt achteraf perfect om verschillende ééncelligen te laten samenklonteren en uiteindelijk om bij meercelligen de cellen hand in hand te laten lopen en niet in willekeurige klompjes bijeen te hokken.

Ik stel mij voor dat het door de complexiteit van de evolutie zelf komt dat zowat de helft (of hoeveel was het ook al weer) van de mensen er niet (meer) in ‘gelooft’. Terwijl dat laatste zo raar op mij overkomt. Hoe kan je nu niet geloven in dingen die door de wetenschap worden aanzien als zijnde bewezen? Met andere woorden, als het bewezen is, heeft geloof er toch niets meer mee te maken? En toch… de creationisten bijvoorbeeld, geloven dat alles geschapen is door God, zoals we het nu kennen. Nul evolutie dus. Die geraamten zijn door God in de bodem gestopt om ons te verbazen, om ons te pesten,… neem ik dan aan. Door te zeggen dat fossielen zo geschapen zijn en niet een kopie van een ooit levend wezen, ontneem je de evolutietheorie echter direct één van haar bewijsmogelijkheden. Einde discussie dan. Geloven die creationisten dan ook niet in de zwaartekracht? In de Bijbel staat daar bij mijn weten (maar ik heb dan ook nog niet helemaal gelezen…) niets over in, en je kan de zwaartekracht niet zien of niet opvangen. Ieder zijn mening natuurlijk, maar ik vind het toch een verontrustende ahum evolutie…

Read Full Post »

Slimme beren

Dochter heeft een klein, schattig, wit ijsbeertje met een rode sjaal. Zo’n Coca Cola-achtig ijsbeertje, weet je wel. Deze morgen was het de ijsbeer die mee moest naar de onthaalmoeder. Da’s een beetje een beurtrol. Omdat het er een beetje veel werden, zijn alle knuffeldieren en poppen verhuisd van in het bed naar naast het bed. Elke avond krijgt er één of enkele de voorkeur om bij Dochter in bed te mogen slapen. Een beetje zoals de sultan een dame uit zijn harem liet ontbieden.

Degene die ‘s avonds de voorkeur krijgt, is dikwijls, maar niet altijd, ook degene die mee mag naar de onthaalmoeder of bij de grootouders. Deze morgen dus niet; ijsbeer werd aangewezen.

In de auto was hij echter achter de zetel gevallen. “Wijsbeer gevallen”, klonk het uit het kinderzitje. Toen moest papa moeite doen om zijn verstand bij de weg houden.

Read Full Post »

Sinterklaas

Zaterdagnamiddag kwam sinterklaas op bezoek bij mijn werkgever. Voor Zoon voorzagen we teveel drukte en lawaai, zodat we die onderbrachten bij zijn grootouders. Dochter mocht haar kadootje persoonlijk afhalen bij de sint.

Al mijn moed bijeengeraapt en met de auto naar Brussel gereden. Normaal leg ik het traject af met de trein, maar de uren op zaterdag pasten wat moeilijk in ons schema, daar we ‘s avonds nog naar een feestje moesten en op tijd terug wilden zijn. Spijtig, want de trein zou toch een belevenis geweest zijn voor onze kleine meid.

Dat Dochter minder verlegen is dan de papa, bleek algauw. Ze stond snel tussen de andere kindjes en het duurde niet lang of ze kroop op het podium om te dansen.

Wat later mocht ze bij de goede sint gaan. Schrik had ze niet; ze is al twee weken aan het kijken naar “Dag Sinterklaas” op video en doet een ganse dag niet anders dan sinterklaasliedjes zingen. We hadden haar ook zo ver gekregen dat ze haar fopspeentjes wou afgeven aan de sint. Die kon ze dan doorgeven aan de “kleine bebeekes”. In de paar minuten dat we nog stonden te wachten op onze beurt, brandde ze echt van ongeduld, en ze hield het zakje met de tutjes de ganse tijd omhoog, klaar om af te geven.

Uiteindelijk was ze precies toch niet helemaal gerust in de zaak, getuige het handje in haar mond.

Maar ze is heel flink geweest; ze heeft niet geweend.

Achteraf ben ik de tutjes wel gaan terughalen; voor in noodgevallen. De voorbije twee nachten is het echter gelukt zonder…

Read Full Post »

Genesis – Jakob en Jozef

De vorige keer ben ik gestopt bij de dood van Abraham. Zijn zoon Isaak en diens vrouw Rebekka krijgen een tweeling, Esau en Jakob. Toen Esau eens uitgeput van een van zijn tochten terugkwam, vroeg hij Jakob om een bord eten. Jakob vroeg hem echter om zijn eerstgeboorterecht, want Esau was eerder geboren dan Jakob. Esau zei dat dat hem niets kon schelen, als hij maar eten kreeg, waarop Jakob hem brood en linzenbrij gaf.

Later, toen Isaak oud en blind geworden was, gaf hij Esau de opdracht te gaan jagen en hem een maaltijd klaar te maken, zodat hij genoeg kracht zou hebben om hem zijn zegen te geven. Rebekka had alles gehoord en liet Jakob snel wat malse geitjes halen. Ze liet hem kleren van Esau aantrekken, met over zijn handen en hals de velletjes van de geiten, want Esau was ruigbehaard en Jakob niet. Zo deed Jakob zich voor als zijn broer en bedroog Isaak, die aan de geur van de kleren en na Jakob betast te hebben, dacht dat hij Esau voor zich had. Na de maaltijd zegende hij Jakob. Toen Esau terugkwam, kwam het bedrog uit, maar de zegen was gegeven. Na zijn eerstgeboorterecht had Jakob aan Esau ook zijn zegen ontfutseld. Esau smeedde daarom moorddadige plannen, maar Rebekka liet Isaak Jakob wegsturen naar Kanaän, op zoek naar een vrouw.

Jakob komt terecht bij Laban en wordt verliefd op diens jongste dochter, Rachel. Hij mocht met haar trouwen als hij zeven jaar voor Laban werkte. Na de zeven jaren werd een feestmaal ingericht, maar Laban bracht zijn oudste dochter Lea bij Jakob, die de verwisseling pas na de huwelijksnacht opmerkte. De bruid bleef namelijk gesluierd tot na de eerste betrekkingen. Jakob maakte van zijn oren, tot Laban hem ook Rachel als bruid gaf na de bruiloftsweek, op voorwaarde dat hij nog eens zeven jaren voor hem werkte. Lea schonk Jakob vier zonen, maar Rachel bleef onvruchtbaar. Daarom gaf Rachel haar slavin aan Jakob, met wie hij twee zonen kreeg. Op haar beurt werd Lea jaloers en schonk haar slavin aan Jakob, met wie hij eveneens twee zonen had. Nadien werd Lea opnieuw zwanger en kreeg nog twee zonen en een dochter. Uiteindelijk dacht God aan Rachel, en zij bracht een zoon ter wereld die Jozef genoemd werd.

Na twintig jaar wou Jakob weer terugkeren naar zijn land. Met een paar lepe truken kon hij uiteindelijk wegkomen als een rijk man. Onderweg zond hij boden naar Esau om zeker te zijn van een vriendelijke ontvangst, maar Esau toog op weg met 400 man. ‘s Nachts worstelde Jakob met een man tot de dageraad. Hij liet de man pas gaan nadat die Jakob zijn zegen had gegeven. Vanaf dat moment kreeg Jakob de naam Israël.

Met Esau verzoende Jakob zich uiteindelijk. Hij moest echter verder trekken, nadat twee van zijn zonen op arglistige wijze alle mannen van een stad uitmoordden nadat de zoon van de vorst van dat land hun zuster had onteerd. Onderweg schonk Rachel hem nog één zoon, Benjamin, maar zij stierf daarbij.

Na het overlijden van Isaak vestigde Jakob zich in Kanaän. Zijn oogappel was Jozef, die daardoor echter niet geliefd was bij zijn broers, zeker niet nadat Jozef dromen kreeg waarin ieder voor hem moest buigen. Toen de gelegenheid zich voordeed, gooiden ze Jozef in een put. Later verkochten ze hem aan een karavaan die naar Egypte trok. Aan Jakob gaven ze zijn verscheurde en bebloede kleren zodat Jakob dacht dat Jozef dood was.

Jozef werd in Egypte verkocht aan Potifar, een hoveling van de farao. Jozef kwam bij hem in de gunst en kreeg het toezicht over het huis en de goederen. De vrouw van Potifar wou Jozef bij haar in bed krijgen, maar toen hij weigerde, vertelde ze aan Potifar dat Jozef haar wou verkrachten. Jozef kwam daardoor in de gevangenis terecht.

Na een paar jaar kon hij uit de gevangenis komen dank zij zijn kennis van dromen. Farao had immers een paar dromen die niemand hem kon uitleggen. In de eerste droom zag hij zeven mooie koeien uit de Nijl komen en beginnen grazen. Daarna kwamen er zeven magere, lelijke koeien uit de Nijl die de andere opaten. In zijn andere droom zag hij uit één halm zeven volle aren opschieten. Daarna schoten zeven spichtige aren op die de andere aren opslokten. Jozef verklaarde de droom als volgt: Egypte ging zeven vette jaren tegemoet, maar daarna kwam zeven magere jaren, jaren van hongersnood. Hij raadde de farao aan om tijdens de jaren van overvloed veel graan op te slaan om de magere jaren door te komen. Farao was ingenomen met dat plan en stelde Jozef aan als onderkoning, zodat hij dat plan kon uitvoeren.

In die hoedanigheid kwamen tijdens de jaren van hongersnood zijn broers naar Egypte om graan te kopen. Zij herkenden hem echter niet. Na wat verwikkelingen mochten de broers Jakob, die natuurlijk verheugd was dat Jozef nog leefde, naar Egypte halen. In de jaren van hongersnood kon Jozef nog meer rijkdom verzamelen, omdat iedereen bij hem eten moest komen kopen. Hij stelde zaaigoed ter beschikking en vaardigde ook een wet uit dat een vijfde van de opbrengst van het land voor de farao bestemd was. Net voor Jakob sterft, zegent hij nog al zijn zonen, die de stamvaders worden van de twaalf stammen van Israël. Later sterft ook Jozef in Egypte.

De dood van Jozef vormt de overgang naar het boek Exodus.

Read Full Post »

Hitparade

De laatste tijd is het druk hier op het werk. Een nieuwe wetgeving moet geschreven worden, waarvoor onze juristen regelmatig op ons beroep doen. Andere dingen blijven hier maar liggen op mijn bureau zonder afgewerkt te geraken. Toen ik met deze blog begon eind juli, was het zomer en wat rustiger. Nu heb ik steeds minder tijd om iets deftigs te schrijven. ‘s Avonds ben ik meestal blij als het eten achter de kiezen is, de kindjes gevoed zijn en braaf in hun bedjes liggen, en er geen dringende mails meer wachten, zodat de pc uitgezet kan worden en ik in de zetel kan ploffen met een boek. Of om naar Green Wing of Martin Heylen in Siberië te kijken op tv. Als ik al geen tijd heb om zelf nog veel te schrijven, schiet het lezen van andermans blog er natuurlijk ook bij in.

Ik voel mij dus genoopt om allereerst jammer genoeg driewerf helaas het lezen van blogs te beperken tot het diagonaal doorlopen ervan. En het schrijven van berichtjes hier, welja, ik ga proberen mijn schuldgevoelens opzij te zetten als ik slechts om de paar dagen iets nieuws post. En dat terwijl mijn bezoekersaantallen net aan het stijgen waren.

Hoe die bezoekers hier trouwens toekomen, blijft mij toch af en toe verbazen. Aanvoerder van de hitlijsten is nog steeds het inkuilen van maïs en wat daarbij komt kijken (43 keer). Mensen die sukkelen met een stijve nek komen op de tweede plaats (36 lijdenden). Er zijn vervolgens net iets meer mensen geïnteresseerd in de ‘djoef van de week’ (website betreden op eigen risico; oogletsel kan het gevolg zijn van deze onverantwoorde actie) dan in de Bijbel (respectievelijk 32 keer en 31 keer). De valse god van de televisie verdringt die van de Bijbel. Meidoornhagen en de thee die ervan gemaakt wordt (een paar zoektermen bijeengeklutst) gaan met 24 zoektermen in de achtervolging van de kopgroep. Het peloton is een bont allegaartje van ignobelprijzen, kelder (kosten,…), orgaandonatie en nog wat. Vreemd genoeg komt de letter ‘t’ als zoekterm regelmatig terug, als enige letter van het alfabet. Mis ik iets? Is er iets gebeurd met de letter t dat ik zou moeten weten?

Een paar keer zoekt men naar medebloggers. Alcyon zelf wordt het meest gezocht, samen met Tim Van Steendam (zal wel te maken hebben met zijn gooi naar radioroem). Heidi Schoefs, Buddha, De Wandelaar en Smiling Cobra zijn de anderen.

Sommige mensen lijken echt te praten tegen hun zoekmachine. Zo beginnen verschillende zoektermen met “Wat kan ik doen…”, “Wat kan je maken…”, “Wat is een..”. Het strafst was toch het bevelende “Laat mij de franse naamvallen zien”.

Ook was er iemand die blijkbaar speelde met de gedachte om een eigen bedrijfje op te richten: “Hoeveel kost een wietkwekerij”. Ik zou die persoon willen doorverwijzen naar de site van de Vlaamse Overheid voor startende ondernemers.

Ten slotte zijn er nog de termen die mij hoogst nieuwsgierig of verwonderd maken. “Vrouwen kaka doen in wc” is er zo één, en ook “mijn vrouw naakt gefotografeerd”…

Read Full Post »

GPS

Als ik één zaak moet opnoemen waarvan ik de aankoop allerminst betreur, dan is het wel een GPS-toestel. ‘t Is ondertussen meer dan een jaar oud, ‘t is een pocket-PC annex GPS-toestel uit de welbekende discountketen, maar het werkt naar behoren. Voor een verlorenrijder als ik een geschenk uit de hemel. In het begin kon het wel voorkomen dat het weken aaneen in de schuif bleef liggen, maar de laatste tijd hebben we het toch al dikwijls gebruikt.

Voor naar optredens van Big In Belgium te rijden, bijvoorbeeld.

Of zoals gisteren. Gisterenavond ben ik ‘eenheidsprijzenborderellen’ gaan afgeven bij zes aannemers. Het eerste adres lag nog op bekend terrein. Halverwege het tweede adres bevond ik mij op onbekende wegen en dat bleef zo tot ik op weg naar het vijfde adres terug herkenningspunten zag. Ik heb op een gegeven moment op aangeven van het GPS-ding een drietal kilometer langs een smalle weliswaar geasfalteerde baan gereden, zonder straatverlichting, door rietbeemden en ‘husten’ (de kanten van een holle weg in ons dialect; ik ontbeer de Nederlandse benaming ervoor) langs weiden, door bossen. Het asfalt sloeg van pure consternatie zwart uit toen ik daar met mijn vijfdeurskleinemiddenklassepersonentransportmiddel voorbijkwam, in plaats van de normale tractoren en andere landbouwvoertuigen. Het enige schijnsel in de ganse omgeving kwam van mijn dimlichten, die de miezerige duisternis trachtten te doorboren. Als ik daar in panne was gevallen, hadden ze mij met een helikopter moeten zoeken, vrees ik. Uiteindelijk bracht de GPS mij op een grotere baan… op 600 meter van mijn bestemming. Wonderlijke dingen.

Ik denk niet dat ik allezes de adressen had kunnen bezoeken op één avond, als ik mijn weg had moeten zoeken met een kaart… Nu tufte ik relaxed rond, met een cd’tje op de achtergrond, zonder enige andere voorbereiding dan alle adressen ingeven in het GPS-toestel…

Read Full Post »

Speelvogel

Getrouwd mens zijnde en vader op de koop toe, schiet er nog weinig tijd over om te spelen. Op de computer. Toen ik nog studeerde en ook toen ik als vrijgezel even op een appartementje heb gewoond, zijn er dagen geweest dat de pc tot laat in de nacht aan stond, met mij ervoor. “Ik ga slapen als ik het volgende level bereikt heb”, en zo van die toeren.

Het liefste speelde ik strategische dingen, zoals Warcraft, Age of Empires, Age of Wonders,… Racen en dergelijke is nooit echt aan mij besteed geweest. Civilization is ook een topper. Medal of Honor heb ik nog gespeeld over het internet. Myst. Dungeon Siege. *zucht*

Er zijn geen spelletjes meer bijgekomen de laatste jaren. Stilletjesaan geraak ik outdated. Ik kan niet meer mee met de ‘jeugd’. En zeggen dat het ooit – in het vierde jaar van de humaniora zo ongeveer – allemaal begonnen is met adventures als Police Quest, Space Quest en aanverwanten, waar de huidige jeugd waarschijnlijk niet eens van gehoord heeft. En moesten ze het te zien krijgen, hopeloos verouderd vinden… Wij vonden toen een adventure dat van één kleur naar vier kleuren ging al een enorme stap. En het besturen met de muis in plaats van met commando’s! Maar kom, doordat al die commando’s (zoals ‘open door’; het was een zoektocht op zich om te vinden met welk Engels woord iets moest aangeduid worden dat je je personage bijvoorbeeld wou laten oprapen) moesten ingetypt worden, heb ik toch wat Engels bijgeleerd…

Read Full Post »

Vroeg

Ik heb deze morgen een vroegere trein genomen (6u44) omdat het redelijk druk is op het werk. Je ziet mijn bureautafel bijna niet meer onder de papieren. En met een overleg gisterennamiddag ben ik er niet toe gekomen om iets te doen waar iemand anders deze voormiddag gaat komen om zagen. Zodoende.

Op de trein zag ik zo wel een aantal ‘bekende’ gezichten. Mensen die ‘s avonds dikwijls dezelfde trein als ik nemen om naar huis te gaan. Ergo: die moeten langer werken dan ik.

Het viel mij ook in hoe weinig ik eigenlijk nog naar buiten kijk als ik op de trein zit. OK, ‘t is nu toch te donker om iets meer te zien dan de weerspiegeling van de coupé in de ruit of een occasioneel straatlicht, maar dan nog. Ik stap op de trein, ik neem mijn boek en ik ben verdiept tot in Brussel. Als ik toch eens opkijk, komt het landschap mij af en toe zo onbekend voor, dat een scheut van ongerustheid door mijn darmen schiet omdat ik dan betwijfel of ik wel op de goeie trein zit…

Read Full Post »

2056

Hoe zou het leven er binnen vijftig jaar uitzien? De kans bestaat dat ik dan nog leef, want ik zit dan net boven de gemiddelde leeftijd van een manspersoon in onze contreien. En op vijftig jaar kan er veel veranderen; vergelijk 1900 maar met 1950 en 1950 met 2000.

Meer dan veertig wetenschappers hebben op verzoek van het tijdschrift New Scientist voorspellingen gedaan over wat heel gewoon zal zijn in 2056. Vijftig jaar geleden deden wetenschappers voorspellingen voor 2006, soms met succes.

Blijkbaar zouden we binnen vijftig jaar allemaal vegetariër zijn. We zouden immers tegen dan in staat moeten zijn om de gedachten en emoties van dieren te doorgronden. Dat we tegen dan vegetariër zijn, kan ik nog inkomen, maar toch niet om die reden? Ja, omdat het gezonder is misschien. Tegenover het doorgronden van gedachten en emoties van dieren sta ik toch wat sceptisch.

Verder zou er een antiverouderingsmedicijn worden ontwikkeld waardoor de levensduur van de mens tot 40 procent wordt opgetrokken. Even tellen. De gemiddelde leeftijd zou dus stijgen worden van pakweg 80 jaar naar 112 jaar. Hopelijk valt het met de levenskwaliteit op die leeftijd ook nog mee tegen dan. En dat wil dan ook zeggen dat we dag met het handje mogen zeggen tegen op pensioen gaan op 60-65 jaar. Stel je voor; je gaat op je zestigste op pensioen en je bent dan nog maar in de helft van je leven!

In 2056 zullen verlamde mensen terug kunnen lopen en beschadigde of afgerukte ledematen zullen terug kunnen aangroeien. Bovendien zal er geen tekort meer zijn aan donororganen omdat ze gemaakt worden van menselijke cellen of omdat ze gekweekt worden in dieren, zoals varkens. Mja, dat geloof ik, dat lijkt mij mogelijk.

De wetenschappers voorspellen ook dat er een onuitputtelijke bron van groene energie zal worden gevonden. Niet onwaarschijnlijk, ‘t is van moetens, en dan kan er veel.

Ze beweren ook dat we zullen samenleven met buitenaardse wezens. Ooooookee. Op dit punt in de vergadering zijn ze beginnen blowen, denk ik.

Link: New Scientist (ik ben er voorlopig nog niet in geslaagd om de pagina op te roepen)

Read Full Post »

Genesis – Abraham

De vorige keer ben ik gestopt na het verhaal van Noach. De zonen van Noach waren trouwens Sem, Cham en Jafeth. Sem zou de voorvader zijn van de Joden (semieten), Arabieren, Arameeërs, Assyriërs en andere volken in het oude Midden-Oosten. Cham zou de voorvader zijn van de Afrikaanse volkeren. De legitimering van slavernij werd vroeger wel beargumenteerd op grond van een kromme interpretatie van het verhaal, waarin Cham’s zoon Kanaän vervloekt werd omdat Cham zijn vader zou hebben bespot. De zonen van Jafeth, ten slotte, werden gezien als de stamvaders van de Indo-Europese volkeren, zoals bijvoorbeeld Gomer, de voorvader van onder andere de Germanen. Sommige creationisten geloven dit nog steeds.

Alle mensen op aarde spraken toen nog dezelfde taal. Ze bouwden een stad met een toren die tot in de hemel zou reiken. Toen Jahwe die stad, Babel, en de toren zag, besefte hij dat dat nog maar het begin was en dat de mensheid later in geen van hun plannen nog te stuiten zou zijn. Daarom bracht hij verwarring in hun talen en dreef hen over de hele aardbodem uiteen.

Tot de nakomelingen van Sem behoort ook Abram, getrouwd met Sarai, die geen kinderen kon krijgen. Jahwe riep Abram en zei dat hij een groot volk van hem zou maken. Abram trok naar Kanaän, met zijn vrouw en Lot, de zoon van zijn broer Haran. Na wat omzwervingen, onder andere naar Egypte, trok Lot naar het land langs de Jordaan en Abram bleef in Kanaän.

Sarai kon Abram geen kinderen schenken en stuurt hem naar hun Egyptische slavin, Hagar. Zij schonk Abram een zoon, Ismaël. Ismaël wordt beschouwd als de voorvader van de Arabieren.

Jahwe verscheen aan Abram toen die 99 jaar oud was en sloot met hem een verbond. Hij zou Abram tot vader maken van een menigte volken. In ruil moesten alle mannelijke nakomelingen besneden worden, als teken van het verbond. Abram heette van dan af Abraham en Sarai werd Sara.

Toen Abraham vernam dat Jahwe de verderfelijke steden Sodom en Gomorra wou vernietigen, kon hij van hem verkrijgen dat hij de stad niet zou verwoesten als er maar tien rechtvaardigen in de stad konden gevonden worden. Zo laat hij Lot, die daar woonde, met zijn vrouw en beide dochters ontkomen.

Sara schonk uiteindelijk het leven aan Isaak. Hagar en Ismaël moesten de woestijn in trekken, maar genoten wel de bescherming van Jahwe, want ook Ismaël zou een groot nageslacht krijgen.

Jahwe stelde Abraham nadien op de proef en vroeg hem zijn zoon Isaak te offeren. Abraham aarzelde niet, maar een engel hield hem op tijd tegen. (Volgens de Koran werd Ismaël bijna geofferd door Abraham, maar op het allerlaatst gered. De bereidheid van Abraham om zijn zoon aan God te offeren wordt door moslims elk jaar gevierd in het offerfeest.)

Later trouwde Isaak met een achterachternicht van hem, Rebekka. Abraham trouwde na het overlijden van Sara nog met Ketura, die hem opnieuw een aantal kinderen schonk. Isaak bleef echter Abrahams voornaamste erfgenaam, toen Abraham op 175-jarige leeftijd stierf.

Read Full Post »

Studenten

Vrijdag…

Dat wil zeggen dat er deze namiddag weer een hoop jeugd flink bezakt en bepakt de trein naar huis neemt, na een week hard studeren. O, tempus fugit! Waar is de tijd? Zeker nu het jaar aan het keren is en het almaar sneller donker wordt, had dat toch wel iets, dat wekelijks gependel.

Als ik het mij nog goed herinner, viel mijn lessenrooster altijd nog redelijk goed mee en kon ik ‘s vrijdagsnamiddags mijn boeltje pakken (lees: alle stinkende (van de sigarettenrook op café), natte (van de regen op de fiets) of anderszins onfrisse kleren verfrommeld in de rugzak mikken, en daarbovenop voor de schijn wat studieboeken) en op tijd naar huis gaan. Moe maar tevreden, meestal. Soms moe genoeg om op de Grote Markt toch nog enkele tientallen Belgische franken te willen uitgeven aan een busrit van twee minuten, de Bondgenotenlaan af tot aan het station.

De lessen economie van de heer Mark Eyskens begonnen echter om 16u en duurden tot 19u, dat herinner ik me nog goed. Desondanks waren zijn lessen interessant genoeg om ze toch bij te wonen, en de trein dan maar ‘s zaterdagsmorgens te nemen. Wat toch wel minder leuk was, vond ik.

In die dagen van olim moest ik nog tweemaal veranderen van trein, de eerste keer in Brussel-Noord en de tweede keer in Denderleeuw (of Denderleu, zoals Franstalige treinconducteurs wel eens plegen te zeggen). Wat natuurlijk af en toe eens faalt. Niets zo frustrerend als de achterlichten van de trein waar je normaal gesproken op zou moeten zitten, in de verte te zien verdwijnen… Vrijdagavond, donker, fris tot koud, regenend of regenachtig, vooral hongerig, en veroordeeld om een uur te wachten op de volgende trein. Een paar keer heb ik de bus genomen, maar dat kostte dan weer een paar centen extra, terwijl ik niet sneller op mijn eindbestemming was. Vaker bracht ik een de wachttijd door in de cafetaria, waar het wat warmer was en waar ze warme choco hadden. Doezelig.

En dan de auto in, huiswaarts, naar het bord spaghetti of pensen met appelmoes of kweetnietwat er stond te wachten…

Daar moet ik ‘s vrijdags vaak aan terugdenken, als ik een uitgeputte student onderuitgezakt op de treinbank zie hangen, met een knoert van een rugzak of draagtas bij zich. Vorige vrijdag zat er een dommelend exemplaar in mijn coupé met blauwgeverfde haren en gezicht. Hij zal zich wel geamuseerd hebben.

Read Full Post »

Potjes en aardbeien

Het is een tijdje geleden dat ik het nog over de kindjes gehad heb.

Dochter heeft het potje omarmd, figuurlijk dan, en kijkt niet meer om. Zelfs ‘s nachts is het bedje droog. Ze draagt al een week geen luier meer als ze gaat slapen en er is nog geen enkel ongelukje gebeurd (hout vasthouden). Alleen, soms omarmt ze het potje iets té goed. Ze heeft door dat ze nogal wat krediet heeft als ze op het potje zit. Zo weet ze dat ze wat langer kan opblijven door net voor we ze naar haar bedje doen, te zeggen dat ze pipi moet doen. Waarna wij natuurlijk niet anders kunnen dan zeggen dat ze flink is. Juffrouw zit dan een kwartier op haar troon zonder een druppel natuurlijk. ‘s Morgens kan het wel een zenuwslopend proces zijn. Vroeger duurde het ongeveer zeven minuten om haar fles te geven, en dan nog een tien minuten om haar klaar te maken voor de onthaalmoeder. Die zeventien minuten zijn ingebouwd in ons ochtendritueel. Nu zit het spook soms twintig minuten op haar potje, met papa of mama ernaast die toch al proberen wat tijdswinst te halen door haar fles al te geven terwijl ze er nog op zit. En haar al zoveel mogelijk kleertjes aantrekken. Het potzitten is een variabele factor geworden in het schema…

Zoon doet het nog allemaal lustig in zijn luier. Hij heeft zeker nog op z’n minst 16 maanden voor we aan de potjestraining beginnen. Er komt nu wel al wat meer beweging in. Rechtzitten resulteert voorlopig nog in 1) kantelen binnen de seconde, of 2) dubbelvouwen. Wat niet wil zeggen dat zijn verwachtingen niet hooggespannen zijn; hij vindt het veel leuker om rechtzittend dingen in zijn mond te stoppen, gesteund door zijn ouweluitjes, dan liggend dingen in zijn mond te stoppen. Aandacht wil hij. Stel dat papa op de computer zit, bijvoorbeeld om in de nasleep van de formattering en herinstallatie nog een rits programma’s opnieuw in te stellen, en meneer ligt op zijn speelmatje. Gegarandeerd draait hij zich binnen de minuut op zijn buik, waarna hij dat niet meer ongedaan kan maken en zijn sirene aanzet. Papa draait het omgekeerde schildpadje weer goed en neemt weer plaats achter de computer. Om duidelijk aan te tonen dat het geen toeval was en dat hij het op de buik draaien al goed onder de knie heeft, ligt meneer een minuutje later alweer te huilen in machteloze buiklig. Sisyphus, weet je wel.

Als zijn fopspeen zijn spraakorgaan niet blokkeert, beginnen er nu ook al geluidjes uit te komen. “Bababa (x 15)” bijvoorbeeld. Ik vond het vooral heel ad rem van hem om in de auto, terwijl we voorbij een fruitwinkel reden met een reuze-aardbei als uithangsbord, een paar keer “abei” te opperen. Ik heb hem de rest van de autorit proberen uitleggen dat het niet het seizoen is om aardbeien te kopen.

Read Full Post »

Stenen kijken

Vandaag waren we allevier thuis. Ik ‘vierde’ de dag van de dynastie (woeha!), mijn vrouw heeft een dag verlof genomen. We hebben ervan geprofiteerd om deze namiddag naar Kortrijk te karren, naar een toonzaal van gevelstenen. Pff. Welgeteld één steen gezien in de ganse toonzaal die ons beviel. Allez, met nog twee of drie randgevallen.

Dus, bloggen is er vandaag bij ingeschoten… En nu heb ik er ook niet veel zin meer in. Ik ga in de zetel ploffen zie.

Read Full Post »