Mijn kennis van het Frans is belabberd. Meer kan ik daar feitelijk niet over zeggen. Ter mijner verdediging: ik hoef het praktisch nooit te gebruiken. En de middelbareschoolkennis is bijgevolg verschwunden. Bijna volledig passief geworden.
Duits idemdito, met als klein doch niet onbelangrijk detail dat we dat maar één jaartje, één uurtje per week hebben gekregen. Mijn kennis van het Duits heb ik proberen wat bij te spijkeren door middel van een schriftelijke cursus. Die heeft mij wel wat bijgebracht over de verbuigingen en vervoegingen, en zelfs een beetje woordenschat, maar ja, als je het verder in de praktijk niet bezigt…
Nog een geluk (?) dat Engels nogal alomtegenwoordig is. Kan ik tenminste zeggen dat ik toch nog redelijk goed ben in één andere taal dan het Nederlands, het Ninofs niet meegerekend. Ik heb er geen problemen mee een boek in het Engels te lezen. Maar de (te weinige) keren dat ik mijn kameraad van aan de universiteit, die nu in München woont met zijn Afrikaanse vrouw, nog eens ontmoet en het gesprek ter wille van haar in het Engels probeer te voeren, merk ik toch dat er op dat vlak nog veel werk aan is…
Ik heb mij enige tijd verdiept in Esperanto, op instigatie van Smiling Cobra. Op het internet vind je een aantal handige cursusjes en cursussen (zoals lernu!), waardoor je de basis eigenlijk op een mum van tijd onder de knie hebt. Maar wederom, spreken is een ander paar mouwen. En het is intussen weeral een tijdje geleden dat ik er nog eens deftig mee bezig ben geweest…
*zucht* Ik bewonder mensen die zich vlot kunnen uitdrukken in een of meerdere andere talen. Wreed moeilijk heb ik het niet om iets nieuws aan te leren, maar het is eveneens niet moeilijk voor mij om het snel weer te vergeten.
Ik doe wel enige (misschien halfslachtige) pogingen om mijn kennis wat te onderhouden. Maar dat is voor morgen.
