Tegenwoordig is ‘s nachts altijd wel één van de kindjes wakker. Of allebei. Deze nacht was het Dochter die om twintig voor drie het kot op stelten zette. Ze heeft daar een aparte sirene voor, voor ‘s nachts. Het begint laag en gaat dan traag de hoogte in. Omdat het meestal vals alarm is, proberen we het zo lang mogelijk vol te houden om in ons bed te blijven liggen. We willen het niet stimuleren.
Toen ze rond drie uur nog steeds niet zweeg, ben ik grommelend opgestaan. Bleek dat ze pipi gedaan had in haar luier. Waar ze anders geen probleem van maakte, is nu met haar potjestraining – al draagt ze dus ‘s nachts nog wel een luier – opeens wel een reden tot nachtelijk kabaal.
Nadat ik de doekjes en een nieuwe luier was gaan halen, ging ik zelf toch ook maar even naar het toilet. Blote voeten op de koude vloer, je weet wel. Vervolgens ging ik haar luier verversen, zonder veel te zeggen, want nog steeds wat grommelig. Toen ik terug ging naar onze eigen slaapkamer, hoorde ik haar achter mij nog zeggen: “Papa pipi gedaan. Ik ook.”
Nem. Op mijn plaats gezet door mijn tweejarige spruit. We hebben er in het echtelijk bed nog even over zitten gniffelen, tot de slaap ons weer overmande.
