Vandaag wordt een telefoneerdag en ik haat dat. Een telefoon is een praktisch ding en ik voel mij ongemakkelijk als ik mijn GSM thuis vergeten ben, maar het telefoneren zelf, ho maar. Ik val dan ook meestal met de deur in huis en blijf liever niet oeverloos kletsen. Mijn vader is net hetzelfde; ik denk dat onze telefoongesprekken de Nobelprijs van de efficiëntie zouden kunnen winnen, mocht die bestaan.
Enfin, onze verwarming slaat niet aan en er moet dus iemand langskomen. Ik hoop altijd dat ik van bij de eerste poging de juiste persoon aan de lijn krijg en direct een afspraak heb, liefst voor deze namiddag. Dat noopt mij dan weer tot een halve dag vrijaf, maar dat is schier onvermijdelijk als er een vakman langs moet komen. Ze kunnen het ‘s zaterdags of na 17u niet allemaal afhandelen natuurlijk.
En dan gaan we eens een poging doen om een aannemer te pakken te krijgen. Eens zien of er voor mijn en zijn pensioen nog een gaatje in zijn agenda te vinden is om ons huisje recht te komen zetten.
Hopelijk dus maar twee telefoongesprekken en toch beheerst dat mijn gedachten deze morgen. Is dat niet erg?
