Gisteren verzamelde iedereen zich bij mijn schoonvader om te helpen met het inkuilen van de maïs. Tegen dat ik thuis kwam, was ik meer dan content om in de zetel neer te ploffen, en ik kon het niet meer opbrengen om nog iets te posten… Het was lang geleden dat ik nog wat beweging heb gehad.
De theorie van inkuilen had ik ooit nog wel geleerd, maar voordat ik met mijn vrouw getrouwd was en zelf gaan helpen ben, had ik het nog niet in de praktijk gezien. Ingekuilde maïs kan zo twee tot drie jaar bewaren, als het goed gedaan is. Als de maïs te nat of te droog is, als de lucht er aan kan,… dan begint de maïs te rotten.
Door het stevig aanrijden en nadien te bedekken met folie, ontstaat er een zuurstofloos milieu. Bacteriën zetten vervolgens suikers om in melkzuur. Na verloop van tijd blijft de zuurtegraad in de kuil stabiel, en kan het product lange tijd bewaard worden. Eigenlijk is het hetzelfde procédé als bij het maken van zuurkool…
Rond 9u kwam ik aan op de boerderij van mijn schoonvader, ergens in het Pajottenland. De maïshakselaar - geen machine van mijn schoonvader, maar bestuurd door een loonwerker, net als de bestuurders van de andere machines - was al bezig met het oogsten van de maïs.
De fijngehakselde maïs wordt door de arm van de hakselaar in een kar geblazen. Als de kar vol is, wordt ze leeggemaakt op de plek waar de kuil moet komen.
De tractor die de maïs dan moet vastrijden, was te laat, dus ondertussen reed mijn schoonbroer alvast wat over de maïs.
De kar kapt de maïs maar af, maar daarmee ligt ze nog niet overal even dik. Daarom probeerden wij ze zo goed mogelijk open te spreiden met mestvorken (een “greep”), totdat de machine arriveerde die de maïs moest vastrijden. Die had tevens een schepbak, waarmee het uitspreiden van de maïs heel wat vlotter ging.
Naast de lange kuil op de foto, liet mijn schoonvader nog een tweede, kleinere kuil maken. Nadat die vastgereden was, kwam het bedekken met folie.
Op deze foto is ook nog een kuil te zien die momenteel gebruikt wordt om de dieren te voederen. De folie wordt aan één kant losgemaakt en de ingekuilde maïs van vorig jaar kan er dan uitgeschept worden naargelang de behoefte.
Op de meerdere lagen folie schepten we dan aarde, enerzijds voor het gewicht, om de lucht er verder uit te drukken, en anderzijds ook om de folie te beschermen.
Rond de kuil graafden we nog een grachtje zodat de onderkant van de folie wat hoger komt te liggen dan de grond errond. Anders zou het regenwater de kuil kunnen instromen, wat niet de bedoeling is.
En zo ziet het uiteindelijke resultaat er na een paar uren werk uit…
interessante fotoreeks. Binnen enkele decennia – als het boerenleven uitgestorven geraakt is – iets voor historische musea. Al hoop ik natuurlijk van niet.
Dat had ik nu nog nooit gezien. Blijft de maïs ook geschikt voor andere consumptie dan door dieren?
wij noemen het maïsputten. ik vraag me nog altijd af waarom, want putten of kuilen zijn het allerminst.
als de maïs te nat zit kan dat goedje echt vreselijk gaan stinken. maar daar wil ik nu echt niet aan denken.
Hier ben ik dan weer met een allicht domme vraag.
Waarom moet maîs nodig twee tot drie jaar bewaard worden? Zal er volgend jaar geen zijn misschien?
>> Muggenbeet:
Ik ben alles blij dat ik het toch eens van dichtbij gezien heb, en nu al voor het derde jaar aan meegewerkt heb.
>> Nathalie:
Wie zou er anders nog van willen eten? Het zijn niet alleen de kolven, maar de gehele plant met kolven en al die verhakseld wordt. De planten worden geoogst terwijl ze nog groen zijn, maar de kolven wel al redelijk rijp. Ik dacht dat maïs die gezet wordt voor de kolven blijft staan op het veld tot de planten bruin zijn, maar ik kan mij vergissen.
>> pironik:
Ook met gras doet men dat, inkuilen. En iemand die daar mee gewerkt heeft, die ruikt ge van ver… 
Juist
>> Smiling Cobra:
. Onze leraars zeiden altijd dat er geen domme vragen zijn, alleen domme antwoorden. Dus ziehier mijn misschien wel domme antwoord: wie weet? De maïs die nu wordt gevoederd aan de koeien, is vorig jaar rond deze tijd geoogst. Op de foto is een open kuil te zien. Dus de maïs moet alleszins een jaar + een winter meegaan… ‘t Is niet dat de kuil pas na twee of drie jaar wordt geopend, maar ik veronderstel dat het geen kwaad kan als het zolang kan bewaard worden, mocht de oogst eens tegenvallen… Een landbouwer ben ik echter niet!
Het zal wel geen domme vraag zijn aangezien ik er ook niet direct een antwoord op heb
Thx voor de intressante blog.
Daar komt nogal wat bij kijken seg.
Dit lijkt me echt hard labeurwerk, zeker niet bestemd voor mijn gekraakte rug, ik moet soms al opassen als ik een wind laat of er verschuift iets.
Ik dacht eerst even dat je jezelf ging INKUILEN in de bank voor de TV….. hahahahaha
>> Chantal:
Dat was het geval die avond, na al het werk
Hoe ben je hier bij dit berichtje terechtgekomen na al die tijd?