De jongste rolt! En niet omdat de papa hem worstgewijs over de mat voortduwt.
Nee, helemaal uit eigen beweging. Met zijn vier ledemaatjes in de lucht kantelt hij zachtjes om. En dan te bedenken dat hij hard aan het oefenen is en de eerste “stapjes” zet op de weg naar zelfstandige voortbeweging, terwijl wij aan de kant met een vertederde blik “Ooooh!” zeggen.
En met zijn vier maanden en nog wat is het een rustig kereltje. De lastige avonduurtjes zijn voorbij sinds enkele weken. Hij overleeft de nacht zonder extra voeding. Het baasje kent zijn mama en papa en weet dat hij hen doet smelten met zijn onschuldige baby-oogjes en aanstekelijk lachje. “Rrrheueu”, zegt hij dan uit de grond van zijn hart.
Ook met de oudste hebben we het gevoel in de prijzen te zijn gevallen. Binnen een tweetal weken viert ze haar tweede verjaardag en het is echt al een flinke meid. We verschieten bijna dagelijks van haar woordenschat, al dan niet actief. Nu is ze bezig om een nieuwe horde te nemen: het potje. Ze weet wel al wanneer “iets” in de pamper beland is; nu het nog op tijd melden zodat we haar snelsnel op het potje kunnen poten. Eén keer is het al gelukt.
En we kunnen er overal mee komen, meneer. Ze is vriendelijk tegen iedereen zonder onderscheid, of je nu tot het menselijk ras behoort of een terracotta schildpad bent. Visjes krijgen van haar altijd eten. Liefst continu.
We voelen ons de koning en koningin te rijk met ons twee kleine gezinsgenootjes
