‘k Heb het weer zitten. Niet goed geslapen, liggen draaien en keren, en uiteindelijk opgestaan met een zere nek. Eigenlijk is het alleen maar lastig; functioneren gaat nog altijd. Heel anders dan met een verschot in de rug.
…Wat ik ooit mocht beleven op onze huwelijksreis. Niks geen moeilijke standjes, geen dolle-hondjes-gerollebol, maar doodgewoon van snelsnel mijn haar te wassen boven de badkuip. Opeens… knip! En ’t was gedaan met bewegen. Heel plezant als je daar staat met een shampookop en je kan niet eens meer aan de handdoek.
Met de hulp van mijn kersverse echtgenote en veel gesteun en gekreun ben ik tot op het bed gesukkeld. Eens óp het bed was het bijna onmogelijk om er terug àf te geraken. Gewoon rechtop gaan zitten, nee, da’s duidelijk. Misschien eerst op de buik draaien en dan de knieën optrekken? Aaauw, nee, dat lukt ook niet. Oei, hoe geraak ik nu weer op mijn rug? Uiteindelijk wel uit bed geraakt, door mijn benen er uit te laten vallen. Waarom ik er per se weer uit moest, weet ik niet meer juist, maar het vergde alleszins veel concentratie.
Ondertussen was Vrouw naar de apotheker gehold om iets te halen. Hoe ze het die Andalusiër heeft duidelijk gemaakt, weet ik niet. Feit is dat ze met pilletjes terugkwam die wel degelijk enige verlichting brachten. Na een dag kon ik alweer mee op wandeltocht. Beweging is beter dan rust voor zulke dingen, schijnt het. Na twee dagen kon ik zelfs opnieuw autorijden, maar op de ligzetels van het zwembad kon ik maar een luttel kwartiertje doorbrengen, zonder met een van pijn vertrokken gezicht naar de kamer terug te strompelen.
De huwelijksreis is er gelukkig niet door in het water gevallen.
Maar zo erg is het deze keer dus niet. Maar ’t is wel wreed ambetant.
